« دلِ بي اختيار »  « مخالف سه گاه »

 

 

دونُم رُسوامِه كُني

اَمشُو تو كُيُو؟

رفتي و بُردي اَ دَسُم آخِر صبر و قرارِ مُنَه

كُشتيم تا ري تُو نِه ديدُم 

كُيا تو گير كُردي؟

آخِر پيداتِه كُنُم

وَر دار و بيُو

يادِتِه قول دادي وَعده وَندي سِيُم قَسَم خَوردي

هر چند رفتي اَ وَرُم

مُ بي خَبَر تا كِي؟

يا خود تِينا مَهِلُم

دِلمَه مَكُن اُو

هِشتيمُو رفتي اَ تَه دِلُم هِي تُونَه صِداب كُردُم

 

 

 

رُسوُو دُنيامِه كُني

پيشُم نَميُو2

حالِ دِلُم هيچ مَپُرس اَزُم مَي در اختيارِ مُنَه

رسمِ ياري تُو نِه ديدُم

كه رفتي دير كُردي؟

رُسوُو دنياتِه كُنُم

اَمشُو تُو كُيُو؟2

وَختِ خُداحافظي بِگُفتي كه زودِ وَر گَردي

هِي وُستِه وَر نَظَرُم

تِيَم بِه دَر تا كِي؟

يا دَس وَر دار اَ دِلُم

اَمشُو تُو كُيُو؟

پُشتِ سَرِت اُوِ رِختُمُ و هِي سِيِت دُعاب كُردُم

 

اُفتام اَ وَر نَظَرِت

بَدي چِه وَم ديدي؟

هر شُو نِشسَم مُ بيار

بيزارُم اَ خُو

 

 

 

 

گَردام قُربُونِ سَرِت

مُنَه نَبَخشيدي؟

تا صُحب آسارِه شُمار

اَمشُو تُو كُيُو؟