اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده

« دِلـا »    « شور »

 

زِ دِلا زِيدُم بِه دَر بادي زِيد دِلمِه

واي اِخُم رَم زَردِه

دَس بِنِه سرِ دِلُم

به يادِ تو شُو مينِ خُونِه

مَنديرِت نِشسِه

قرار نادي تِي مُن وُرگِردي

بگُو جُونُم سي چِه دير كِردي

وُري وَردار بيُو جُونُم

تُو خُوت دُوني سَختِه تينُويي

زِ ويرِت جُونُم مَيَر رَهدُم

خُدا ايدُونَه دِلُم تَنگِه

بيُو جُونُم جُون فِدات اِ كُنُم

 

 

بِه كَسي خَبَر بِدِه يارِ خُوشگِلمِه

دِلُم پُرِ دَردِه

بين چِه واس كِردِه

تا خُروس خُونِه

هِي بيار بيدُم

بيقرار بيدُم ، بيقرار بيدُم

مُونِه اَز جُونُم تُو سير كِردي

كِه تا هِي سيت دِي بَلال خُونُم2

نَدُونُم مُو كِي ايخُو اُويي

بيُو سِيل كُن رَنگِ ري زَردُم

دِلُم چي شيشَه دِلِت سَنگِه

تِيَلمَه جُو خاكِ پات اِ كُنُم2



اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده


« ديـلـمـان »

« خَبَر اَ حالِ مُ دِلبَر نَدارِه

درِ دل را بَر او گُفتُم بِبَندُم

مينِ كُهسار هِي صِدا اِ كُنُم

زِ مُو دِلدارُم خُدا ديرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

 

 

 

ماديُونمِه ايخُم تا بِشُم مُو سُوار

جاي پاهاس نِيَرُم

ايگِريوُم مُو هَمچِي اُورِ بَهار

اِخُم وُر گِردُم ديَه قِشلاق2

تِدِرگُ و سَرماي زِمستُونِه

اِخُم وُر گِردُم بِه سيلِ بَهار

سيِ دِلدارُم هِي دُعا اِ كُنُم

دِلُم ديَه از زِندِهي سيرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

پَريشُونُم ولي باوَر نَدارِه

نَدُونِستُم خَرابِه دَر نَدارِه »

سيِ دِلدارُم هِي دُعا اِ كُنُم

دِلُم ديَه از زِندِهي سيرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

 

 

اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده

« شُوِ تار »  « شور »

 

بِه شُوِ تار مال كِه ايكُنَه بار

مينِ دشتُ و دَرِّه ايگُذَرُم

ايگِريوُم مُو هَمچِي اُورِ بَهار

دِلُم سير وابيدَه از ايلاق

هَوا سَردِه بَرفُ و بارُونِه

اِخُم وُر گِردِم بِه سيلِ بَهار

مينِ كُهسار هِي صِدا اِ كُنُم

زِ مُو دِلدارُم خدا ديرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار