مثنوی میراث دالو

شاعر: استاد محمد باقر محب زاده

 

میراث دالو

 

 

دالووی مُرد همه میراث خَورون   

گِرد بووِسِن مینِ خونَه ش به فَغون

 

 

وَختِ بَهر کُردَنِ میراث شون بووِس   

کُل میراث خَورون دعواشون بووِس

 

 

خِرت و پِرتُو که اووان هِشت بید جا   

خوب حواستون بووَه تاگُم سی شما

 

 

شیش بَچیلَه دو خُروسِ لاری 

  مَشکولی وا جَر و لِنگ مَلاری

 

 

دیگی و دیگلوزَه و غَربیلی 

  یِه کِلند کوپینی، سَلِّه، بیلی

 

 

دَسَری، فانوسی، چند تا چِمری  

منغلی، مُجبِره ای، یَه مِجری

 

 

جَوَنی ، دَس جَوَنی، مَقاشی  

 دو کُلُمبَه ، کَلی و اُ پاشی

 

 

تَپی و طشتی و اُ گَردونی  

طشتولی ، هووَنی و غَزغُونی

 

 

دو سه تا دولچَه و یَه حُبانِه ی 

  مَسقِنُه، تُنگی و یَه دول کانَه ی

 

 

خِرسکی کانَه ، نَمد نیمداری  

تِلِّه بَندی و جُل و اوساری

 

 

یِه صِراحی، دو سه نی یاب قِلون 

  خُمبی و خُمبِلیزَه، یَه اَنگون

 

 

دُکی، گَرنو، بُنیِه ی، دُک پَشمی 

  گُمبلی، گُندُلی، جِزّه پَشمی

 

 

یَه لُحاف کانَه، دو بالِش نیمدار 

  سَرَدی دِردَه بید و یَه مِختار

 

 

بُتلی نفتی، قِمی و بَمبووی 

  مُشتی جَفت، مَشکِ گَپِ پُر اُوی

 

 

سینی روحی یکی، صحنی، کاسه ی   

دیسی و قاشقی و عیاسِه ی

 

 

استکان غوریهی و فِرمون بَری   

چند چُمُت سُختَه وبُریِه، کپَری

 

 

کَلفهِ چرکی و چند تا خوردَک  

بَسَه کُن سیزنی و چند چَرخَک

 

 

کیسنِ کانه ی پُر پیتِنَکی  

کاردی، سر مَنغَلی و دَس گِرَکی

 

 

مینِ تو رُمنیدَه چندِ عُتلی   

تاپووی بید و کِراخِه، تَکُلی

 

 

پی کِل و چَنگه و لووِ خندون   

گِرد بووِسِن همه شون دور یَخدون

 

 

کَندِنَه چِفت و گُشیدِن دَرِشَه  

ذوقِه ی دل یکی وَرداشت سَرِشَه

 

 

مینِ یخدونِ گَپ و لَمبانَه

   وَندَه بید بُخچه ای پُر رَخت کانَه

 

 

جُفت حُجولی، پِرَکی، یَه میل پا    

طاس بَلیلِه بید و یَه سِنگ پاسا

 

 

پارچه گُلپری جون چند گزی  

تنبونِ غِرغِری و چارِ قَزی

 

 

لِف خودِ قاطِرِ اَردَه خونَه 

  لِرِ خَوردِن همه دور گَنجونَه

 

 

دور گَنجونَه بِکُردِن قَپِ ریت   

سرِ ری همدیگَنَه پَنگِ پِلیت

 

 

الغرض دَرشَه اَ گیجِند کَندِن 

  کُل چیو گنجونَنَه دَر وَندِن

 

 

کَرتِله پُر بیدَه لِسبَه دو تَیَه  

کَپووُی مارَه و پُر خُت خُتیَه

 

 

یکی اَز شون خودِ لف بُز قَندی 

  دُزَه وَرچَرد وگُرُخت مین کَندی

 

 

دید پُره تَکه و پِشکِل اَ سُمات

   مُشتی کَه کانِه بید و سِنگ و سُقات

 

 

هِی کَهانَه لِفِ مرغی ب تیفنید  

شِره کُردَه لِرِ خَورد چی نَمدید

 

 

دید یِه کوکِه کُچُکی زیرِ کَها  

  اُفتیناشَه زدِه پیِ ذوق بالا

 

 

گُفت اگر پیلِ نَنَه م اینجونه  

هِن سی مو، قَبر بُووِه گَنجونَه

 

 

مینِ کوکَه دید یه چند قَطِه نوت  

سالمی مین شون نبید کُل کُت کُت

 

 

کاغذا رنگی اَما کُل ریز ریز  

هِی لِوِردَه ب زدَه مین شون ریمیز

 

 

جِر اومَد کِبریتی زَد زیرِ کَها  

دیدِ کُرد لیلَه اَ مین تو سی هوا

 

 

هر چی مین کندی کِه بید کلِ زِه تَش 

  گور بِه گوری بِفِرسناد سی نَنَش

 

 

 

غزل

شاعر: استاد محمد باقر محب زاده

 

غزل

 

اَ تَه دِلُم موسی یِت هی دعا ب کُنُم جونُم  

 

بِه پُوی تو سر و جونمَه فِداب کُنُم جونُم

 

به خلوت مو تو یَه شو بیو که تا بینی   

مو بی صدا تونَه دارم صِدا ب کُنُم جونُم

 

مُو گُفتُمِت که اگر اُ، فَدو تو جونِ کُنم  

 

دِوَر بیو که به عهدُم وفا ب کُنُم جونُم

 

گِرِند زُلفَه گُشیدی که دَس کَشُم اَ سرِت 

 

  خیال مکُن که مو لِکتَه رَهاب کُنُم جونُم

 

به خال وبُرگ وبه لو و به زُلف و مِرزِنگِت   

 

هزار رقم مو خومَه مفتلاب کُنُم جونُم

 

به التِماس، به قَسَم، پیِ گِریوَه یا پِی زور  

 

اَ خیر میونِ دِلِت روزی جاب کُنُم جونُم

 

خبر اَ حال دل مو فقط خدا دارَه   

 

اَ خیر شکایَتِتَه پیش خداب کُنُم جونُم

 

اَگر به مرگ مُحُب راضی هی بیو اَمشو  

 

دِلِت نه اِشکَهَه دِلتَه رِضاب کُنُم جونُم

 

 

نقاش روزگار

شاعر: استاد محمد باقر محب زاده

 

نقاش روزگار

 

 

      دنیا جَووُن بووِسَّه چی گلزارَه مَر گووی 

  

                 وَرساد اَ خُو زِمینکَه و جُون دارَه مَر گووی

 

      نقاش روزگار عجب نقشی کُردَه خلق 

 

          نقش و نگار بر در و دیوارَه مَر گووی

 

      مین سبزِه ها اَ بسکه گُلو رنگ بِه رنگ اومَد 

 

                   فَرش زِمین چِی مَخمل گُلدارَه مَر گووی

 

      سر شاخه لونَشَه ب زَنَه بلبل به کیفِ دِل  

 

          بَنّوی ماهری سر اُوزارَه مَر گووی

 

      زلف بنفشَه بُردَه اَدِلِ عاشقون قرار 

 

                    پُر چین وخَم چی کاکُل دلدارَه مَر گووی

 

       سروَندَه غُنچه مین بغلِ گُل بِه شوق و ذوق  

 

               بچه قُماتی مین بغلِ مارَه مَر گووی

 

       نرگس به باغ دادَه به بلبل خَوش اومَدی

  

                            غُنچَه ش گِرُفته ریِ خُوشه زیر چارَه مَر گووی

 

       گَردَن شه وَر کشید اَ مین باغ سرو ناز 

 

            مین لشکر بُهار علمدارَه مَر گووی

 

        گُل مَس و غنچه مَس و زِمین مَس و سبزهَ مَس  

 

                   آهو اَ مَسی هزار بَتّرَه، هارَه مَر گووی

 

         زاغ سیَه اَ صحن چمن جِس و هِشت و رفت  

 

                     دیدمونَه شاد اَ شادی مون بیزارَه مَر گووی

 

        سرما که رفت و ری سیهیش موندَه قد زغال

 

               مین تَش وَنید زغالَه سزاوارَه مَر گووی

 

 

کوره پزها- آجرفروشان

 

شاعر: استاد محمد باقر محب زاده

 

کوره پزها- آجرفروشان

 

 

رفت دیگه فصل بهارنوبت تووِسونَه   

دیگه مغرب که بووِس جوهمه مین ریبونَه

 

 

گِل گِرا ریبو اَمانَه که ندارَه تیغِه ی  

به خدا میدون فوتبالی مَخیت اینجونَه

 

 

بَچُونم تا خودِ صُحب هی بِزَنِن مَغلَه گُلو   

مو چطور بی ریِه خونُم مینِ بون بَچونه

 

 

کُنی آجُر که اِسونُم مو ریِه دورشَه وَنُم   

خِریدَن بارِ گَچی فکر نکُنیت آسونَه

 

 

فَحله اصلا اَ کُیا چیت واَهَک گیر نَمیا  

زعفرون گُه بِخورَه پیشِ آهَک اَرزونَه

 

 

ناتَرا فَحله وخِشتمال به خدا قُربی نداشت  

قُرب و عزت دیگه ای دوره اَ خشت مالونَه

 

 

اَی کسی مَردَه رَوَه روزی طرف کوره پَزون   

مین سرکوره پَزون پیل دیگهِ لِف بارونَه

 

 

اولباسویِی بِپوشَه که موخو نَمبینُم   

مو لباسوی وَرُم  پارچه بتر هَمبونَه

 

 

او هف هشت خونه شخصی موهف هشت تا تپِ تیل

   مینِ یه تو که حیاط اوهون زیر دالونَه

 

 

او سه چارماشین سوواری مو دوچرخه دارم  

که هو هم قسطی و چرخ مال طلبکارونَه

 

 

اوب خَورَه مرغ کباب کُردَه و روغن گوسفِند  

سرسفره مو غذا عالی مون بازِنجونه

 

 

نُفرینِ نا تریا دونی چه بید هیچ دونیت  

مینِ نُفرین شون هزار بارِ دُعا پَنهونَه

 

 

به خداب گُفتِنَه که نون کی یَه آجر با   

گوش گِر سیلی کُن بین نکته ی کار اینجونَه

 

 

ای خدا جون مو نون مونَه هَم آجر کُن  

چونکه ای دور و زمون آجر و خشت پُر نونَه

 

 

 

ترکیب بند ماه رحمت

شاعر: استاد محمد باقر محب زاده

 

ترکیب بند ماه رحمت

 

              شعبون به سراومددیگَه ماهِ رمضونَه   

 

         مین سینه دلِ تنگ مودائم نِگرونَه

 

 

               عَرس دو تیهَ م مثلِ خودِ بارون رَوُنَه  

          اَ غصه ی بدبختون قَدُم مثلِ کَمُونَه

 

 

هرچند نُخوت ولوبیَه وبُقلَه گِرونَه

 

 

ای روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                ماهِ رمضون اومده اِی مَرد مُسلمون

 

           واوَرسی کُنی تَک تُکِ خوبی اَگُناهون

 

                رِ ری به خدا سِنگی زنی مین سرِشیطون  

           دونِسَّه بوویت ای همَه تون پیروقرعون

 

 

وا روزه گِرَه هرکی که سالُم اَجَووُنَه

 

 

ای روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                 وَرسوسَحری اَی که چلوسبزیَه کُفتی  

 

       ته قَبلَمه وطشتی ودیسَه همه رُفتی

 

 

                  اَی رَفت اَگُلیت لُقمَه به زیرشکری نگُفتی 

         همسوی تواَی گُسنه وتوراحتِ خُفتی

 

 

مین محضرحق خیلی عزات گرم وگِرونه

 

 

ای روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                   منظور خدا نی که گِریش روزنه آسون 

 

          یا اینکه اَ بی اُوی سرِلُوِ تو آجون

 

 

                   منظور هِنه که رَه بَری اَ حال فقیرون   

 

          احوال هُونَه پُرسی که سر سفره بی نون

 

 

مغرب که بووِس همِه ی لارِش به شَکونَه

 

 

ای روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                  اِی کاسب بازاری کُتی فکر خدا با  

       امروز بگذردَه به خدا فکر صبا با

 

 

                  پیل روفی اگر کارِتَه فکرِ فقرا با   

 

         مین فکر اوبدبخت یتیم گُسنِه گدا با

 

 

پِیت نَمبَری گاوصندوق وساک وچَمدونه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                 آخر نه یِی بچه یِ یتیم هم دلی دارَه   

 

        شوق یه خوراک خوبی وجامِنزلی دارَه

 

 

                 یه پِر شده پُرسیش که بینی مُشکلی دارَه   

 

         گُفتیشه که دریُویِ غمِت ساحلی دارَه

 

 

دینداری مگرجون دلُم کُل به زبونَه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                 افطار دیهی مشتی اَپیل دارونِ تاجر  

 

        لابد بکنی کیف که خداوَت نَمیاجِر

 

 

                 حق دارَه اگر شیطون خنده به تو هِرهِر  

 

            اَی خیلی جِری رو اَجِری یخه تَه زن جِر

 

 

دارم بِکَشُم هِی موسیِت خط ونِشونَه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                  محشر که بووس بَخت بووَت خواهی نُخواهی  

 

              زور یا به رضا واروی درگاه اِلُوهی

 

 

                 اَی شاه یِی دُنیو تو به اُفتی به گَدوهی

  

                اَرواح بُووَت دِلتَه دیِهی خوب خوتَه پُوهی

 

 

چون اونجوعروسیتَه ایسون نُشنَه وَنونُه

 

 

ای روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                  نوم یِی مَهَ وَندَه خداوَند مَهِ رحمت  

 

             کاری نکُنی ذات خدانَه دیهی زحمت

 

 

                   یَه ذره نداری تو به دل رحم ومروت 

 

                پِی حُقَّه مَخی رِی به بهشت اَرویِ عَمَّه ت

 

 

مَی مدرک رفتن به بهشت پِی هَپَلونه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه

 

 

 

                 دوشکَه مویِه زونِه دیدُمَه راسه ی بازار  

 

              اَ ترس وخجالتسروپاش لِفنیدَه مین چار

 

 

                 مین دَلِّه ی قصابی دو دَسِ او بِکُرد کار  

 

              پِی عَس ورَگو دَلَّه مُخاس دیگی کُنَه بار

 

 

گُفتُم مهی دَسبُرد زَنِن حقِ سَگونُه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت  مارَمَضونَه

 

 

 

                 اشعار مُحُب همَّه شون مثل دُرِ نابِن   

 

             شوخی مَگِریتشون به خداحرف حِسابِن

 

 

                 قاب گِرشون خدادونَه همه لایق قابِن  

 

             کُل پندونصیحت سی یِه مشت خونه خرابِن

 

 

اَی دلشون اَ آهن بووَه شعرموسوهونَه

 

 

اِی روزِه گِرون روزِه گِریت مارَمَضونَه