یاد روزگاران - استاد محمد باقر محب زاده

« ياد روزگارون »« دستگاه اصفهان »

 

وختي مي باره بارون

مي شينم و مي دم گوش

هرگز يادم نمي ره

رفتي و عهد خود را

گلهاي توي باغچه

وختي مي خوان بميرن

رو شونه هام يه روزي

تو دشت داغ قلبم

بيا ببين كه اون دشت

يه دشت خشك و خالي

بيا ببين چه سخته

به جاي تو مي بوسم

عالم تنهایی - استاد محمد باقر محمب زاده

« عالـم تنهـائي »   « دستگاه شور »



 

عالمي دارم به كنج خلوت تنهائيم

دل به هر نا كس ندادم جا نكردم پيش كس

بسكه كردم گريه اندر سوز و ساز انتظار

مست مستم بي تو هستم تا نيفتادم ز پا

كن نگاهي گاه گاهي بر من و شيدائيم

دين و دل بردي بيا تا جان ناقابل دهم

اي پريرو ، وي سيه مو ، دست من دامان تو

مي فريبي تا به كي با وعده ي فردائيم؟

گرچه در توصيف حسنت نارسا باشد سخن

كن نگاهم خاك راهم اي تو چون تاج سرم

بي تو در سيل سرشكم ماهي دريائيم

 

جاي تو خالي كه بيني لذّت رسوائيم

تا نپنداري كه من اي بيوفا هر جائيم

مي رود دنبال اشكم از كفم بينائيم

بيوفا ، بيوفا ، بيوفا ، يكشب به سر وقتم بيا

كن نگاهي گاه گاهي بر من و شيدائيم

شرمسارم چون نباشد بيش از اين دارائيم

هر چه دارم يا ندارم جملگي قربان تو

مي فريبي تا به كي با وعده ي فردائيم؟

مانده حيران طبع شعرم از سخن آرائيم

عقده از دل مي گشايم گر بيائي در برم

بي تو در سيل سرشكم ماهي دريائيم

ترانه راحت جون - استاد محمد باقر محب زاده

 

« راحَـت جُـون»   « اصـفهـان »



نَــگُـــوويــم جُــونُــــم رُو اَ وَرُم                                    نَـهِـلـيـم خُـود تِـيـنـا نَـتَـــرُم

 

اي راحــــَت جـــُــونــــُــــم

 

بِـه خـُـدا وُســتــــِه وَر نَـظَـــرُم                                    نـَهِـلـي سـيــت آرِن خَـبـــَرُم

 

قـــُومـُـونُ و كــــَـســـُـونـُــم

 

جـُونـُم اَمُـو آخِر چـِه بـَدي ديـدي                                   كـُردُم چِه گُنـاهي كِه نَبَخشيدي

 

روزي مـُو عـزيــزِ دلِ تـو بـيـــدُم                                   هرچي بِه مُ كُـردي تُونَه بَخشيدُم

 

يــا هـِـل تـُـونــَه بـيــنـــــــُم                                   پـــيـــشِ تـــو نـِـشــيــنـُـم

 

يـا گُـووُم بــيـنـُم چِـه وا كـُنــُم

 

آخــــِـــــر مُ دوســـــــــــارُم                                   هـِـي واســــي كــِنــــــــارُم

 

چـِغـذَه هِـي سـيـت دُعــا كُـنُـم

 

شـُو هَمـِه شـُووا نِشـسِـه بـيـــارُم                                   ميـنِ هَمِـه دُنيـا جـُز تُـو نـدارُم

 

بـي خـَبـــَر مُ نـَنــُم تـُو كُـيـُــو                                   كــِي بـُــو كــِه وَرُم اُويــــــي

 

اي تــــــاجِ ســَــرُم اُويــــــي

 


جـُونــُم اَ جــُدوئـيـت بـِه خُـدا                                     تــَش زِيـِـــه بـــِه جُــونـُــم

 

نَـگـُوويـــم جـُــونــُـم رُو اَ وَرُم                                     نـَهِـلـيــم خُـود تِـينـا نـَـتـَرُم

 

اي راحــــــِـــت جـــُــونـــُــم

 

بـِه خـُدا وُسـتــِـه وَر نـَـظـَــرُم                                    نَـهـِلـي سـيــت آرِن خَــبـَـرُم

 

قــُــومــــُـونُ و كـَــسـُــونـُــم

 

 



ترانه دلبرم اگه یارمنی  - استاد محمد باقر محب زاده

« اگر يـارِ مُـنـي دِ بيُـو » « مـاهـور»



 

كَسي كه بيـنِ اَمان حـرف بَـر و بيارِه كُنَـه                  خدا كُشاش كه نبينُم ديگه اي كارِ كـُنَـه

 

دلـبـرُم اگـر يـارِ مـُنـي دِ بيُـو

 

بيـُو بـيُـو كه اَ جـُونُـم مُ بـي تـو بـيـزارُم                   تـو هم بـه دردِ مُ بُـو مـُفـتَـلا اميـدوارُم

 

دِلـبـرُم اگـر يـارِ مـُنـي دِ بيـُو

 

هَـمي هِـه بَسمِه كه دوُشكَـه وَرِ رقيبـُونُـم                   تـو گُـفتـي يادِ فُـلُوني بِخيـر مُ ممنُونُـم

 

دِلـبـرُم اگـر يـارِ مُـنـي دِ بـيـُو

 

خدا دونـا نَـمـِرَه لـحـظـه اي اَ وَر نَـظُــرُم                   مَگُـو كِه بـارِ جُـدوئيـمَـه وا كَشي نَتَـرُم

 

دِلـبـرُم اگـر يـارِ مُـنـي دِ بـيُـو

 

اگـرچـه دل ميـنِ سيـنِـه مُ بيـقـرارِ تُونَه                    طلب كن هرچي مَخي وَش در اختيارِ تُونَه

 

دِلـبـرُم اگـر يـارِ مُـنـي دِ بـيـُو

ترانه یار نو - استاد محمدباقر محب زاده

« يــارِ نــُو »  « ســه گــاه »



 

اِي بـي وفـا دونـُم مـُنـَه رُسـواب كُنـي                    اَي گُـم ديگـَه بـَهَـز خودُم پيـداب كُني

 

فَـهـمـيـدُمـَـه يــارِ نـُووي گِــرُفـتـِيـَه                    اِي بـيـوفــا اصــلاً بـه مُ نَـگُـفـتـِيـَـه

 

رفـتـي اوُنـجُـون ميختِـه مُحكَم كُفتِيَـه                    لابُـد وَرِش عـشـقِ مُـونَه حاشاب كُنـي

 

اَي گُـم ديگَـه بَهَـز خودُم پيـداب كُنـي

 

چِغـذَر نشيـنُـم بَـنديـرِت هـر شُو بيـار                     گِـريـوِه زاري هِـب كُـنُــم بي اخـتيـار

 

حتـمـاً خودِت دوُنـي كِه سَخـتَـه انتظار                     اَي اوُ تـيـُو كـورِ مُـنَـه بيـنـاب كُـنـي

 

اَي گُـم ديگَـه بَهَـز خودُم پيـداب كُنـي

 

جـونِ دِلُـم اِغـذَر مَـكُن طاقَتـمَـه طـاق                    بَـنـديـرتُـم شُـو تـا سَحَـر گُوشلِه اُطاق

 

دُنـيـانَـه دادُم بـي خــودِت وُلله طِـلاق                    كِـي حُـكـمِ آزادي مُـنَـه اِمضـاب كُنـي

 

اَي گُـم ديگَـه بَهَـز خودُم پيـداب كُنـي

 

بـي تـو سـِيُـم فرخي نـدارَه روز و شُـو                    عـزيـز دِلُـم مُـردُم اَ ديـريـت وَر بـيُـو

 

جُـونُـم رسيد سر لُـو نَـدُونُـم كِي ميـُو                     كِـي ساعَتـي پيشُـم دوبارَه جاب كُني

 

اَي گُـم ديگَـه بَهَـز خودُم پيـداب كُنـي

 

اِي بـيـوفـا اِغـذَر تُـو دِلـمَـه اُو مـَكُـن                     وَر ديگـَرُون عاشـق تِيـاتَـه هـُو مَـكُـن


دارُم بِـمـيـرُم جُـونِ مُ اِشـتُــو مـَكـُن                     كِـي حُـكمِ آزادي مُـنَـه اِمـضاب كُنـي

 

اَي گُـم ديگَـه بَهَـز خودُم پيـداب كَنـي

 

اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده

« دِلـا »    « شور »

 

زِ دِلا زِيدُم بِه دَر بادي زِيد دِلمِه

واي اِخُم رَم زَردِه

دَس بِنِه سرِ دِلُم

به يادِ تو شُو مينِ خُونِه

مَنديرِت نِشسِه

قرار نادي تِي مُن وُرگِردي

بگُو جُونُم سي چِه دير كِردي

وُري وَردار بيُو جُونُم

تُو خُوت دُوني سَختِه تينُويي

زِ ويرِت جُونُم مَيَر رَهدُم

خُدا ايدُونَه دِلُم تَنگِه

بيُو جُونُم جُون فِدات اِ كُنُم

 

 

بِه كَسي خَبَر بِدِه يارِ خُوشگِلمِه

دِلُم پُرِ دَردِه

بين چِه واس كِردِه

تا خُروس خُونِه

هِي بيار بيدُم

بيقرار بيدُم ، بيقرار بيدُم

مُونِه اَز جُونُم تُو سير كِردي

كِه تا هِي سيت دِي بَلال خُونُم2

نَدُونُم مُو كِي ايخُو اُويي

بيُو سِيل كُن رَنگِ ري زَردُم

دِلُم چي شيشَه دِلِت سَنگِه

تِيَلمَه جُو خاكِ پات اِ كُنُم2



اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده


« ديـلـمـان »

« خَبَر اَ حالِ مُ دِلبَر نَدارِه

درِ دل را بَر او گُفتُم بِبَندُم

مينِ كُهسار هِي صِدا اِ كُنُم

زِ مُو دِلدارُم خُدا ديرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

 

 

 

ماديُونمِه ايخُم تا بِشُم مُو سُوار

جاي پاهاس نِيَرُم

ايگِريوُم مُو هَمچِي اُورِ بَهار

اِخُم وُر گِردُم ديَه قِشلاق2

تِدِرگُ و سَرماي زِمستُونِه

اِخُم وُر گِردُم بِه سيلِ بَهار

سيِ دِلدارُم هِي دُعا اِ كُنُم

دِلُم ديَه از زِندِهي سيرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

پَريشُونُم ولي باوَر نَدارِه

نَدُونِستُم خَرابِه دَر نَدارِه »

سيِ دِلدارُم هِي دُعا اِ كُنُم

دِلُم ديَه از زِندِهي سيرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار

 

 

اشعار بختیاری - استاد محمد باقر محب زاده

« شُوِ تار »  « شور »

 

بِه شُوِ تار مال كِه ايكُنَه بار

مينِ دشتُ و دَرِّه ايگُذَرُم

ايگِريوُم مُو هَمچِي اُورِ بَهار

دِلُم سير وابيدَه از ايلاق

هَوا سَردِه بَرفُ و بارُونِه

اِخُم وُر گِردِم بِه سيلِ بَهار

مينِ كُهسار هِي صِدا اِ كُنُم

زِ مُو دِلدارُم خدا ديرَه

اِخُم وُر گِردُم بِه ديدَنِ يار