« نـصـيـحـتـي بـه پـســرم » - استاد محمد باقر محب زاده

« نـصـيـحـتـي بـه پـســرم »

 

هـان اي پـسـرم عـزيـزِ جــانـم                         اي راحــتــي تـــن و روانــــم

اي گـلـبــنِ گـلـشـنِ جـوانــي                         وي تــازه بـهــارِ زنــدگــانــي

اي حــاصــلِ  دورة شـبـــابــم                        دوري كـه غـمـش كـنـد كـبـابـم

بنـمـاي دمـي دو گـوشِ خـود بـاز                       گـويـم سـخـنــانِ زنـدگـي سـاز

شك نيست كـز اين سخـن نـرنجي                        در كـفـة عـقــل اگـر بـسنـجـي

هـشـدار زمـانـه را وفـا نـيـسـت                        ايّـام شبـاب پـا بـه جـا نـيـسـت

هـشــدار كــه دورة جـــوانــي                         نـابـوده و نـيـسـت جــاودانــي

در چهـرة مـن كه پـُر شيـار اسـت                        بنـوشتـه هـزار يــادگــار اسـت

هـشـدار اگـر كـه مـي تــوانــي                        خـطّي ز خـطـوطِ صفـحه خـوانـي

در چـهــرة مـن هــزار راز اســت                       سـر رشتـة ايـن سخـن دراز اسـت

ايـن مـو نـه سفيـدِ آسيـاب اسـت                       يك صفـحـة روشـنِ كـتـاب اسـت

بـاور نـكـنـي كـه روي بـــابـــا                         از روزِ  اول نـبــــوده زيـــــــا

بــاور نـكـنـي كـه در جــوانــي                        بـوده پــدرِ تــو اسـتـخــوانــي

ايـن چهره كه زرد و استخوانيـست                        تـه مـانــدة دورة جـوانـيـســت

ويـن ديده كه هست سخت كم نـور                       يـك روز به غـمـزه بـوده مشـهـور

گويي كه جمالـت از چه زشت است                        ايـن شوخي تـلخِ سرنـوشت اسـت

روزي كـه تــو آمـدي بـه دنـيــا                       دانـست كـه رفـتـنـيـسـت بـابـا

گـفـتم چـو رسيـده نـو بـه بـازار                       پـس كـهـنـه يـقيـن بـود دل آزار

اينـك بنـمـا بـه گـفتـه ام گـوش                       يـك ذرّه از آن مـكـن فــرامـوش

مـن آخـرِ خــطّ زنــدگـــانـــي                  تـــــو اوّلِ دورة جــــوانــــي

مـن بــر لــبِ بــامِ آفـتــابـــي                  تـــو نـورِ اميــدِ مـاهـتــابــي

مـن شـاخـه گـلـي خـزان رسيـده                  تـو غنــچـة شبـنـمـي نــديـده

مـن پـشـت نـمـوده اي بـه دنـيــا                 تـو تـازه گـشـوده چشـمِ بـيـنــا

مـن پـاي كـشيـده بـر لــبِ گــور                 تـو پـاي نـهــاده تــازه در شــور

مـن سيـلـي چـرخ خـورده برگـوش                 تـو روي خـوشـي گـشـوده آغـوش

مــن زورقِ بــادبــــان دريــــده                 تـو مــوجِ غــم و بــلا نــديــده

مـن همـدمِ درد و ضعـف و سـستـي                 تـقـديــمِ تـو بـاد تـنـدرسـتــي

بـابـا شـود هـر چـه نـاتــوانـتــر                  البـتّـه تـو مي شـوي جــوانـتــر

ايـن پيـچ و خمـي كه كـرده ام طي                  يـكـروز مـرا بـيـــايــي از پــي

آنــروز دهــي جــوانـي از دسـت                  اينجـاست كه آسيـا به نـوبه اسـت

روزي كـه نـهـي مـرا بـه تــابـوت                  چون چشمِ تو گشت مـات و مبهـوت

بـنـمــا نــظـري بـه روي ديــوار                 تـصـويـرِ پـدر شـود پــديـــدار

گـويــد بـه زبــانِ بــي زبــانــي                 رفـتـيــــم درود دارِ فـــانـــي

مـا هـمـسفـرِ گـذشـتـگـانـيــم                 هـمگـام ز پـيـش خـفـتـگـانيـم

پـا تـا سـرِ خـود اگــر خـروشــم                  در وادي مـُـردگــان خـمـوشـــم

تـا لـحـظـة مــرگ تـا بـمـيــري                 هـشـدار رفـيــقِ بـد نـگـيـــري

 

«  شـاعــري از يـاســوج » - استاد محمد باقر محب زاده

«  شـاعــري از يـاســوج »

 

 

سـخـن سـرا شـده يـاسيـنـي از شـبِ مـوعـود

                                               نــثــارِ طـبـعِ رســايـش دو صـد سـپـاس و درود

هـمـان شـبـي كـه چـو شـامِ وصــالِ دلـداران

                                               ســحـــر ز پـنـجــرة شــرق ســر بـــر آرَد زود

به بنده امر ، نـه درخـواست شد ز من كـه دو لـب

                                              گـشـايـم از پـي صـحـبـت چنـانـكـه او فــرمـود

حقيقـت آنكه شبي خـوش به من گذشت آنشـب

                                              كـه بـا مـن اهـلِ فـَنـي بـود گـرمِ گـفـت و شـنـود

زبــانِ مــادريــم طـنـز گـفـتــم و ديــدي

                                              غــمِ نـهـفـتـة مـن بــود در ســخـن مـشـهـود ؟

از آن بــه طـنــز در آورده ام سـخـنـهــايـم

                                             كـه رمــزِ طـنــز تـوانـد بـيــان كـنـد مـقـصـود

سـخــن اگــر بــه درازا كـشـيـد حـامـد را

                                            بـه غـيـرِ حـمــد و ثـنـا نيـسـت در بـرِ مـحـمـود

غـمِ زمـانـه چنـان خـيـمـه زد بــه وادي دل

                                            كـــه راه آه دلــــم در گــلـــو بـــود مـسـدود

به تيـره بـخـتـي لـيـل و نـهـار مـي خـنـدم

                                             چــه خـنــده دار بــود خـنـده هــاي غــم آلـود

مخـالـفين هنـر جـمـله خـود هـنـرمـنـدنـد

                                              در ايـن هـنــر كـه نـمـايـنـد هـر هنــر نــابـود

 

 

مـن و تـو گـرچه هنـرمـنـد يـا هـنـرخـواهـيـم

                                               بـه زعـمِ بـي هـنـرانـيـم هــر دومــان مـردود

از اينـكـه پـنـجـة سـازِ كسـي شكـربـيـز اسـت

                                               غــريـقِ بـحــرِ گـنـه خـوانـدش گـنــه آلـود

ســزاسـت بـي هـنــري دم زنــد ز نــامِ هـنـر

                                               كــه ادّعـــاي خــدايـي گـهـي كـنـد نـمـرود

سـخـن ز ارزش بـرجـسـتــه آمـدي بـه مـيـان

                                               همـان كـه بـر سـرِ تــارش نـهـاد بـود و نـبـود

هـنـرشـنـاس هـنـرمـنـد پـيـرِ گـوشه نشيـن

                                                اســيــرِ زمــزمــة تـــار بــا تـمــامِ وجـود

كـنـارِ تـار شـبـي كـنــجِ خـلـوتـي جــان داد

                                                نـبـود فــاصــلـه اي بـيـنِ عـابـد و مـعـبـود

كـسـي ز رفـتــنِ او آه حـســرتـي نـكـشـيـد

                                              كـسي نـخـورد اَســَف غـيـرِ عــدّه اي مـعـدود

كسي به روي گـِلِـش شـاخـه گـل نـثــار نـكـرد

                                                نــه سـوگِ مـرگ بـديـد و نـه شـادي مـولـود

كنـون كه پـنـجـة او طـعـمه هـاي مـورانـسـت

                                                بـه حـالِ او غــم و شـاديّ مــا چـه دارد سـود

چـگـونـه شـرح دهـم جـمـلـه مـاجـراي دلـم

                                               قـسـم بـه حـقّ كـلامـم سـخـن بـود مـحـدود

« جـواب شـعــر آقـاي عـيـسـي سـجـّادي » - استاد محمد باقر محب زاده

« جـواب شـعــر آقـاي عـيـسـي سـجـّادي »

 

 

اگـرچـه كنـونـم  من آشـفـتـه حـال           سرِ سـازشـش نيـست بـا مـن خيـال

 

تـو را خـواهـم از هـر بـلائـي بـه دور           اميد آنكـه بـاشي تـو فـرخنـده فـال

 

دلــم سـوي كـويـت بُـوَد پـر زنــان            عـنــانِ دل انــدر طــريـقِ  وصـال

 

يـقـيـــن دارم اي نــامــور در ادب             سخـنـهـاي  نـغـزت بُـوَد بـي مثـال

 

يــدِ  ايـزدي حــافــظِ جــانِ تــو             سـرِ دشـمـنـــانـت بُـوَد پـايـمـال

 

جهـان بـاد بـر كــامِ تـو روز و شـب            از آنــت بُــوَد شــادي مــاه و سـال

 

دُرِ نـــاب ريـــزد ز اشـعـــارِ تــو            يـكي گـوشه از آن ( محـب ) زد مثـال

 

ـــــــــــــــــــــــــ

 

شـروعِ مـصـارع بـنـه پـيـشِ هـم             شـنـا كـن در آن چـشـمـه هـاي زلال

 

مسـيحـا نـفس بـيـن و اسـتـاددان            تـو عيـسي سـجـّادي خـوش خـصـال

 

                                                                                                           « 5/5/81 »

 

« شـعــري از آقــاي سـجّــادي  » - استاد محمد باقر محب زاده

« شـعــري از آقــاي سـجّــادي  »

 

اديـبِ سـخـن پــرورِ بـا كــمــال                   سـتــايـشــگــرِ ايــزدِ لايـزال

 

تــوانـا بـه انـواعِ اشـعـارِ نــغــز                   اميـرِكـلام اسـت و نيكـو خـصـال

 

دلـيــر و هـنـرمنــد و اهـلِ خِـرَد                   ميان بسته در عـزمِ شعـر و مـقـال

 

حـريـمِ سـخـن را نـگـهبـان بـود                    مبـــادا كـه  روزي پــذيـرد زوال

 

دل از خـلقِ شـوشتـر ربـايد به شعر                 بـه طـنز و به جـدّ و به ديـگـر روال

 

اگــر شـعــرِ او را ز دل بـشـنــوي                  قــرار از دلــت مـيـرود در مـثـال

 

روان طبع و خوش خلق و مردم پسند                 مفرّح جمـال اسـت و درويـش حـال

 

حـلاوت ز شيـريـنـيـش در سـخـن                بـبارد چـو شبنـم بـه بـرگِ نـهـال

 

ز هـر مـصرعي حـرفي از ايـن غـزل                اگـر جـمـع داري بـه سـحـرِ حـلال

 

در اين شعـرِ عيسي به تو شيخ گفـت :              هـر آن نكتـه بودش به طبع و خيـال

 

 

« دزد و قــاضـي » - استاد محمد باقر محب زاده

« دزد و قــاضـي »

 

آن شنيـدم بـاده نـوشي مستِ مست               سـاعتي بـر مسند قـاضـي نـشست

 

خـواست تـا حكـم خـدا جـاري كند                شـايد از قـانـون نـگـهـداري كنـد

 

مـتـهّـم را پـاسـبــان آورده بــود                 جـرمِ او ايـن بـود دزدي كـرده بـود

 

كـرد آن پـرونـده را قـاضـي نـگـاه                 خـواست تـا حكمي دهد بي اشتبـاه

 

پـس به سارق گـفت قـاضي گو تو زود                عـلّـتِ اصـلي ايـن دزدي چـه بـود؟

 

گـفت ديـشب سفـرة ما نـان نداشت               همسـرِ من شيـر در پـستـان نداشت

 

كـودكِ نـوزادِ مـن بـي شـيـر بــود              مـادرش از زنـدگـانـي سـيـر بــود

 

كـفـشِ فـرزنـدِ جـوانـم پـاره بـود              عنـصـري بـي ارزش و بيكـار بــود

 

كـار كـردن بـهـرِ من عـاري نـبـود              ليـك جـائـي بـهـرِ من كـاري نبود

 

هـمسرم از فـقـر نـق نـق مي نـمود              دختـرِ دلبنـدِ مـن دق مـي نـمـود

 

دزد روز امــوالِ مـا را بـرده بـــود              حق ستـان هم حقّ ما را خورده بـود

 

خـانـة تـاريـكِ مـا بـرقي نـداشـت              گـور بـا اين غمكـده فرقي نـداشت

 

قـبـض هـاي آبِ منـزل مـانـده بـود              دختـرم اخطـارهـا را خـوانـده بـود

خـانـة همسـايـه نـوشـانـوش بـود                كـلبـة تـاريـكِ مـا خـامـوش بـود

 

در بسـاط مـا دگــر آهــي نـبــود                 غيـرِ دزدي بـهـرِ مـن راهـي نبـود

 

گـفتـه هـايش را چو قاضي گوش كرد                دست بـرد و جـامِ ديگـر نـوش كرد

 

انـدر آن حـالـت ز جـا بـرخـاستـي                گـفت اينـك مستـي است و راستي

 

گـفـت قـاضي گـرچه كردي اشتبـاه                  ليـك دانـم بي گنـاهـي بـي گنـاه

 

چونـكـه بـر مسند دمي جـا كرده ام                  خـود شـريكِ جرمِ اين پـرونده ام

 

آن شـنـيـدي مــردي از اهــلِ  ولا                  بـرد فـرزنـدش بنـزدِ مـصـطـفي

 

عـرضه بنـمـودي بر آن عـالي نـصب                نـوجوانـم مـي خـورد دائـم رطـب

 

پـس بـه وي فـرمـود ذاتِ مـصطـفي                رو بـه خـانـه اين زمـان فـردا بيـا

 

شد چو فـردا مـصطـفي بگشـوده لب                گـفت فـرزنـدم  مـخور ديگر رطب

 

دانـي از چـــه روز اوّل آن رســـول                پـنـد دادن نـفـرمـودي قــبـول

 

در سكـوت از آن جهـت سر برده بـود               زانكه خود آنروز رطّـب خورده بـود

 

از صــدورِ حــكــمِ تـــو آزرده ام                پيـشِ پـايت بنده رطّـب خورده ام

 

« خـشـتِ خــام » - استاد محمد باقر محب زاده

« خـشـتِ خــام »

 

نكـتـه سنجـي ، نكـته داني تيـزبيـن            خـشتِ خـامي ديـد بـر روي زميـن

 

گـوشِ جان دادي به سوي خشتِ خـام            مي شنيد از خشتِ خاموش اين پيـام

 

روزگـــاري شـهــريــاري بـوده ام             شـهـريـارِ تــاجـداري بـــوده ام

 

هـم غـلامـان صـف كشيـده در كنـار            هـم نديـمـان از يـميـن و از يـسـار

 

حـكـمِ مـن رايـج بُـدي در هر زميـن            چون سليمـان عـالـمـم زيـرِ نـگيـن

 

نـاگـهـان سـوزِ تـبي كـردم ذلـيـل             از اجـل بـرخـاست كـوسِ الـرَّحيـل

 

چون به چنـگـالِ اجـل گشتـم اسيـر             از سريـر افكـنـد گـردونـم بـه زيـر

 

در ميـانِ حـفـره اي بـس تـرسنـاك             پيكـرم پنهـان شد انـدر زيـرِ خـاك

 

ديـده ام پـر شد ز خـاكِ سـردِ گـور            حـمله ور گـرديد بــر من مـار و مـور

 

قـرنهـا مـاندم نهـان در زيـرِ خـاك            جسمـم از آلـودگيـهـا گـشـت پـاك

 

آمـدم بـيـرون از آن خــاكِ سـيـاه           خــاكِ ره گـرديـد جـسـمِ پـادشـاه

 

بــاد آمـد پـيــكـرم را بــار كـرد             جـايـم انـدر قـلّـة كـُهــسـار كـرد

 

 

از قـضـا روزي جـوانـي تـيشـه زن            نـامِ او فـرهـاد ، مـنـصـب كـوهـكـن

 

آمـد و زد تـيـشـه اش را بر سـرم              لــرزشــي افـتــاد انــدر پـيـكـرم

 

ناگـهـان آمد به يـادم كـاين پـسر              دارد انـــدر گــردنــم خــونِ پــدر

 

بـعد از آن كردم سوي گـلشن گـذر            بـر جـمــالِ گـلـرخـان كـردم نـظـر

 

بي خبر اين گـلرخـان در گلستـان             حُـسنِ خود افشـاكنـان بـر ايـن و آن

 

اين يكي بـالـيد بر ابـروي خـويـش            وان يكي بر نـرگـسِ جـادوي خـويـش

 

چون نـظـر بنمـوده ام رفتـارشـان             خنـده ام بـگـرفـت از گـفـتـارشـان

 

گفتـم ايشـان را به صد آه و فـغـان             بــا خـبــر بـاشـيـد از بـادِ خـزان

 

گـلـرخـاني بوده از ايـن پـيـشتـر             ادّعـاي حُـسـنِ ايـشـان بـيـشـتـر

 

جملگي با خـاك هـمبستـر شدنـد             تـوده اي از خاك و خـاكستـر شدنـد

 

الـغرض يك چند قـرني در چـمـن              سـايـة گـلـهــا مـرا بــودي وطـن

 

بعد از آن بيـرون فكندنـدم ز بـاغ              مدّتـي نـگـرفت كـس از مـن سـراغ

 

قـرنـهـا مـانـدم به زيـرِ آفـتـاب            پـخته بي آتـش شدم همـچـون كباب

 

 

چون از آن صحرا دلـم گـرديـد تنـگ         مردي آمد كـوفت بـر فـرقـم كُـلنـگ

 

پيـكـرم زان دشتِ سـوزان بـار كـرد         خـفتـه را از خـوابِ خـود بيـدار كـرد

 

آمــدم هـمـراه او در ايــن ديـــار          تـا ببـيـنم چـون شـود پـايـانِ كــار

 

چــنـد روزي در مـيـانِ اضـطـراب           پـيـكـرم شد غـرقـه انـدر قـعـرِ آب

 

كــودكي آمـد لـگــد زد بـر سـرم           نــرم شــد زيـر لـگـدهـا پـيـكـرم

 

يـادم آمد كـز هـزاران سـالِ پـيـش           دارد انــدر گـردنِ مـن حـقّ خـويـش

 

حــقّ او چـون داده ام بـر ديـگـران          چرخ گـردون گـفـت بر ايـن نـوجـوان

 

سينـه را از عـقـده هـا خـالـي كنـد          جسـمِ سلـطـان را لـگـدمـالـي كنـد

 

اوستـاد آمد لـگـد بـر مـن نـواخـت          از همه اعـضـاي من خشتـي بسـاخـت

 

حـالـيــا امـروز انـدر ايـن مـكـان           در مـيـان كـــوره دادم امــتـحـان

 

« مـرگ بـر خـورشيـد » - استاد محمد باقر محب زاده

« مـرگ بـر خـورشيـد »

 

 

پــســري بــود و مـــادر و پــدري                     

  بـود بـر دوشـشـان غـمـي جـانكـاه

 

پـدر افـتـاده بـُد بـه بـستــرِ مـرگ                       

 دلــش از مــرگِ خـويـشـتـن آگـاه

 

قـطـره اشـكـي چـكيـد از چشـمش                        

كــرد بـر چـهـرة پـسـر چـو نـگـاه

 

بـا اشـاره بـه هـمـسـرش فـهمـانـد                    

    مـي نـشـيـنـي دگــر بـه روزِ سيـاه

 

مـاه امشـب چو چهـره پـنهـان كـرد                       

 ديـدگــان را بـه هـم نــهـم نـاگـاه

 

پـسـرِ كـوچك ايـن خبـر دريـافـت                       

  جـســت بـر بـامِ خــانـه بـا صـد آه

 

كـرد فـريـاد : مـرگ بــر خـورشيـد                       

   دســت كـوبـيــد زنـده بـــادا مـاه

 

 

« چـهـار فـصـلِ  زنـدگـي مـن » - استاد محمد باقر محب زاده

« چـهـار فـصـلِ  زنـدگـي مـن »

 

 

گـر نـبينـم در جهـان رنـگِ نشـاط و شـوق و شـور

گـر دلـم لـبـريـزِ درد و غـم شـود جـاي سـرور

 

گـر چـو غنچـه نـاشكـفتـه خشـك گـردم در بهـار

زنـده زنـده دفـن گـردم در مـيـانِ خـاكِ گــور

 

گـر كـه راه خـويـشـتـن را گـم كنـم انـدر كـويـر

ظـهرِ تـابستـان و آنهـم پـاي لنـگ و چشمِ كـور

 

گـر بـسـانِ تـك درخـتــي بـادِ پـائـيــزي زنـد

وحشيـانـه ، تـازيـانـه ، پيكـرم را لـُخت و عـور

 

گـر زمستـان ، زيـرِ بـرف و بـاد و بـاران و تـگـرگ

لـخت و عريـان ، افكننـدم زيـرِ آبِ سرد و شـور

 

جـملـه آسـاننـد امّـا هـست مشكـل پـيـشِ مـن

خــم نـمـايـم شـانـة خـود را بـه زيـرِ بـارِ زور

 

 

« گـوهـرشـنـاس »  - استاد محمد باقر محب زاده

« گـوهـرشـنـاس »

 

گـذشتـم ز بـازار و ديدم در آنـجـا             گـرفتـه به كـف گـوهـري ، سرشناسي

 

گـهر در كفِ دست و دلشاد و خندان             ببــردش به نـزديكِ گـوهـرشـنـاسي

 

محك زد بر آن گـوهر و گفت بـَه بَـه            كه اين قيمـتي دُر ، غـل و غـش نـدارد

 

چو ثابت عيارست و يكدست و بيغش              هـــراس از دم و دود و آتــش نـدارد

 

دو صد بـار در بـوتـه گـر آب گـردد             عيـارش تـفـاوت نـخـواهـد نـمـودن

 

چو آلايشي نيست او را يـقـيـن دان            ســر افــراز بــاشــد گــَهِ آزمـودن

 

در اين حال طـفـلِ يتيمي از آنـجـا             گـذشـت و نـظـر كـرد آن گـوهـري را

 

به رخسارش از ديده دُرّي روان شـد             كـه بشكـسـت بـازارِ افسـونـگـري را

 

به صاحب گـهر ، گوهري داد گـوهـر             بـگفتـش به چشمم دگـر بي بـها شـد

 

يكي گوهرِ پـاك و بي غـش تر از اين             هـمين لحـظه ديدم ز گنـجي جدا شـد

 

 

« امـتـحـانِ عـشـق »  - استاد محمد باقر محب زاده

« امـتـحـانِ عـشـق »

 

عـاشـقِ صــادقي بـه بسـتـرِ مـرگ             داشـت از هـجـرِ يـار جـان مـي داد

 

مــادرش در كـنــــارِ بـسـتــرِ او                نــالـه را سـر بـه آسـمـان مـي داد

 

گــاه فـرزنــد را صــدا مـي كــرد               گـريـه اش گـر بـه او امـان مـي داد

 

نــوجـوان ديـده داشـت جانـب در              درسـهـايي بـه نـكـتـه دان مـي داد

 

بـر لبـانـش نشستـه خـنـدة مـرگ             گــاه گـاهـي سـري تـكـان مـي داد

 

عاقبت جان سپـرد و هيـچ نـگـفـت              آنـكـه هستـي بـه دلسِتـان مـي داد

 

مــادرش از طـبـيـبِ او پــرسـيـد              نـوجـوانـم دمي كـه جــان مـي داد

 

بــا اشـارات خـويــش گـاه گـهـي             چـيـزهـايـي تـو را نـشـان مـي داد

 

رمز و رازش چـه بـود مـوقـعِ مـرگ              چـه پـيـامـي بـه ديـگـران مـي داد

 

پس طبيبـش به گـريـه پـاسـخ داد              آن زمـانـي كـه سـر تـكـان مـي داد

 

بـا سكـوتـي وسيـع تـر ز سـخـن               داشـت در عشـق امـتـحـان مـي داد

 

« 13/2/73 »

« آتــش و خـاكـستـر » - استاد محمد باقر محب زاده

« آتــش و خـاكـستـر »
 
يـك شبـي انـدر ميـانِ بـستـري                             بـحثِ آتـش بود بـا خاكـستـري
شعـله اول سـركـشـي آغـاز كـرد                            پـس زبـان آتـشيـن را بـاز كـرد

آتـشـم مـن آتـش ســوزنـده ام                              خـانمـان سوزي كنم تـا زنـده ام

گـه در آيـم در لبـاس سـوز تـب                              تـا رسانم جان عـاشـق را به لـب

گه شرر بر جـان مجنـون مي زنـم                              گـاه بـر ليلي شبيخـون مي زنـم

گـاه شيرين را نمايـم تـلـخ  كـام                              گـاه خـسرو را در انـدازم به دام

گـاه رو بـر كـوي فـرهـادش كنـم                              تـا ز بـنـد  محنـت آزادش كنـم

مي نمـايم رخنـه در انـديـشه اش                               تا به فرق خويش كوبد تيـشه اش

گـاه راه نيـستـانـهـا طـي  كنـم                               شعـلـه انـدر دودمـان نـي كنـم

هـر زمـاني ني حكـايـت مي كنـد                              دارد از آتـش شكـايـت مي كنـد

عـاشقـان را سر به سر شيدا كنـم                             رحم كـي بـر وامـق و عـذرا كنـم

من نـخواهم  سوخت هر بيگـانه را                              بلكـه آتـش مي زنـم پـروانـه  را

در طـوافم بـال و پـر چون  وا كنـد                             كي ز خاكستـر شـدن پـروا كنـد

عـاشق از آلودگي گـردد چـو پـاك                            مي زند بـر آتش و افتـد به خـاك

گـفت خـاكستر دمي خاموش بـاش                             لب بنه بر هم سرا پـا گـوش بـاش

فخـر من ايـن بس كه من خاكسترم                            عاشقـان جا كرده خوش در بسترم

ذرّه هــاي عـاشــقِ  ديــوانـه ام                            مـن سر و جـان و تـن پـروانـه ام

عـاشقِ صادق چو شد دمسازِ  عشق                           نامِ خاكستر نـهـد اعجـازِ عـشـق

 

مـهـد نـازِ عـاشقـان ايـن بستـر است

آتـشـي در زيـرِ ايـن خـاكـستـر است

« آتــش بـازي پـروانـه »  -  استاد محمد باقر محب زاده

« آتــش بـازي پـروانـه »

 

 

يـك شـبي در مـحـفـلي فـرزانـه اي             ديـــد آتـــشـبــازي پـروانـه اي

كـرد بـر پــروانـة عـاشــق نـگــاه             ديـد راهـي مـي رود بـي اشـتـبــاه

نـرم نـرمك بـال و پــر را بــاز كـرد             خــويــش را آمــادة پــرواز كــرد

بـا خـود اوّل كـرد قـدري گـفـتـگـو               بـعد از آن بگرفت بـا اشـكـش وضـو

شعـله را گـفـتـا رهــم را بــاز كـن               لـطفِ خود بر عـاشـقـان ابـراز  كـن

اين منـم سـرگشتـة رخسـارِ دوسـت              هرچه جانـان مي پسندد آن نكوسـت

بـر تـنـم بنـمـوده ام احـرامِ عـشـق              اي خوشا آنكس كه شد بد نـامِ عشـق

عاشقـان را ز آتـشِ سوزان چـه بـاك               وز گـذشتن از سر و از جـان چه بـاك

ايـن زمـان پــروانـة آتـش بـه جـان              مي دهـد در عشـقبـازي امـتـحـان

كـرد چون بر عشـقِ پـاكـش اعتـراف              گــردِ روي شــمـع آمـد در طـواف

عـاشــقِ صــادق دمـي پــرواز كـرد              شـعله آغـوشي بـه رويـش بـاز كـرد

بهـرِ مهمـان ساخت ساز و برگِ خويش               ديـد از پروانه رقـصِ مرگِ خـويــش

زد صـدا پــروانـه بـر عــاشـق درود              آمــد آنــگــه در دلِ آتــش فـرود

عـاشق ايـنسـان دل به دريـا مي زنـد               ور جـز اين شد لافِ بـي جـا مي زنـد

 

    آنـكـه جـويـاي جـمـالِ دلـبــر اسـت       

     ديـده تـا بر هـم زنـي خـاكستـر اسـت

 

« بـر سـنـگِ مـزار » - استاد محمد باقر محب زاده

« بـر سـنـگِ مـزار »

 

اي رهـگـذر كـه روي مـزارم رسيـده اي   

                                                                  منـّت سـرم نـهـادي و زحمت كشيـده اي

لـختي كنـارِ سنـگِ مـزارم درنـگ كـن  

                                                                 بـا چشمِ جانِ خويش نگـاهي به سنگ كـن

در روي سنـگ نـقـش بُـوَد يـادگـارِ من     

                                                                  يـعني دگـركـسي نـكشـد انـتـظـارِ مـن

رفتم سفـر اگـرچه سفـر بي خطـر نبـود

                                                                   بـا من كـسي به راه سفـر همسـفـر نبـود

مقصد بعيد و راه خطرناك و جـاده تنـگ   

                                                                اينجا همان رهست كه سر ميخورد به سنگ

اينجـا هزار رازِ نـهـاني نهـفـتـه اسـت   

                                                                آنكس كه خوانده راز درين خاك خفته است

اينجا نشان ز سيم و زر و جاه و زور نيست   

                                                                يك ذرّه فـرق بينِ سليمـان و مـور نيـست

در يك رديـف شـاه و گـدا آرميـده انـد  

                                                             از يك قـمـاش جـامة خود را بـُريـده انـد

پس گوشِ جان بده كه نمايـم تو را خبـر   

                                                                 زان پـيشتـر كه پـاي گذاري در ايـن سفـر

خوشبخت آنكه خود ز جهان پـاك ميرود 

                                                                 بـسـيـار آرزوسـت كــه در خـاك ميـرود

 

« بـه يـاد  اسـتــاد بـرجـسـتـه »  - استاد محمد باقر محب زاده

« بـه يـاد  اسـتــاد بـرجـسـتـه »

 

اهــلِ هـنـر پـيـرِ هـنـرمنـد كـو               بـر لبـتـان آن هـمه لـبـخـنـد كـو

 

ساززنـان پـس چه شد استـادِ سـاز               آن پـدرِ نـغـمـه گـر و نـغـمـه سـاز

 

محفل و بـزمش طـرب انـگيـز بـود                پـنـجه و مـضـراب شكـربـيـز بـود

 

در بغـلش سـاز چـو جـا مي نمـود                 وه كه به پـا مـعـركـه هـا مي نـمـود

 

لـرزه چـنـان بـود در انـدامِ سـاز                 هـيـچ بـه كـوكـي نـَبـُد او را نـيـاز

 

بـود و نبـودش هـمـگي ساز بـود                 سـاز ورا مــونــس و دمـســاز بـود

 

ني به سرش نـخوت و كبر و غـرور                  فـخر و تـكـبـّر هـمـه از وي بـه دور

 

«پيـرِ هنـرمند چـه وارستـه بـود                 واي كه بـرجسته چه بـرجستـه بـود»

 

گــاه بـِزَد شـور و زمـانـي نــوا                   گـاه هـمايـون زده گـاهـي سـه گـاه

 

گـاه بـزد دشتي و گـه شـوشتـري                 بــود دكــان مـمـلـوِ از مـشـتـري

 

گـه زده ماهـور و گـهي بـوعـطـا                 رقـص كنـان درنـظـرش گـوشـه هـا

 

لحـظه اي آهـنگ غـم انگيـز بـود                لختِ دگـر نـغـمـه طـَرَب خيـز بـود

 

كوك شدي سـاز چـو در اصفـهـان               جـــامـه دريــديـم ز جـامـه دران

 

اشـكِ روان بـا مـژه مي شد شريـك                   در اثـرِ گـوشه اي از بـوسـليـك

 

حيـف كـه آن پنـجـة لـبـريـزِ شـور                  طعمة مـوران شده در خـاكِ گـور

 

لالـه بـه گـلشـن ز غـمـش داغـدار                   روزِ خــوش تـار شـده شـامِ تـار

 

دشت و دمن ديـدة خـود تـر نـمـود                    از دل خود نـاله چنين سر نـمـود

 

«پيـرِ هنـرمند چـه وارسـتـه بــود                   واي كه برجسته چه برجسته بـود»

 

چنگ شد از غـصّـة او سيـنه چـاك                   تا كه رخش گشت نهان زيـرِ خاك

 

نـي ز فـراقـش ز جـگـر نـالـه كـرد                  يـادِ هـنـرمنـد نـَوَد سـالـه كـرد

 

رفـتـه بــرون از دلِ قمـري شكيـب                 سيحه زنـان شد به چـمن عندليـب

 

عـود شد از سوزش هـجرش چو عـود                يـقّـه دريـدنـد دف و چـنگ و رود

 

قدّ كمانـچـه چـو كمـان خـم شـده                 در غـمِ او غـرقـه بــه مـاتـم شده

 

تـا كـه ورا لـعـلِ لـبـان سـرد شـد                بـرگِ ريـاحيـن به چـمـن زرد شـد

 

تا كه قـضا ديـدة بـرجستـه بـسـت               بـاربد آمـد زد و بـربـط شـكـسـت

 

ژالـه به رخـسـارة سُنـبـل نـوشـت               گـريه كنـان بـا قـلـمِ سـرنـوشـت

 

«پـيـرِ هـنـرمند چـه وارسـتـه بـود            واي كه بـرجستـه چه برجستـه بـود»

 

جسمِ نحيـفش چـو بـه تـابـوت شـد            چـشـمِ فـلك خيـره و مبـهـوت شـد

 

هــاتـفـي از غـيـب نــدا داده ســر            خــاك بـه فـرق تـو بُــوَد شـوشتـر

 

شك نبـود شـهـرِ هنـركـُش تـويـي             بـي رمـق و مـُرده و خـامـُش تـويـي

 

ايــن دُرِ نـايـاب كـجــا مـي بـرنـد            بي كـس و تنـهـاش چـرا مـي بـرنـد

 

ديده اي بهرش ز چه گـرينده نيسـت              ايـن روشي نيكـو و زيبـنـده نيسـت

 

بي هـنـري چـون كـه ز دنـيـا شـود               مــعـركــه و ولــولـه بـر پـا شـود

 

گـريـه كنـان سينه و بـر سـر زنـنـد            يـقـّه ز حـسرت هـمـگي بــر درنـد

 

ليـك هـنـرمند چو رفـت از جـهـان             خنـده بـه لـب بي خـرد و ابـلـهـان

 

هر كه به نـوعي سـخـني سـر كـنـد              واي بــر او كــو مــژه اي تـر كـنـد

 

داد از ايــن مــرد و زنِ نـاسـپـاس              نـالـه از ايـن مـردمِ حـق نـاشـنـاس

 

« پيـرِ هـنرمنـد چـه وارستـه بـود                واي كه بـرجسته چه برجستـه بـود»

 

سينة خود چـاك بــزن اي زمـيـن                 مـحفـلِ عشّـاقِ جگـرخـون ببـيـن

 

منـتـظـران را هـمـه حيـران نـِگـر               بـزمِ طـرب تـختِ حَسَن خـان نـگـر

 

خفته به خاكـانِ هـنـر جستـه انـد                مـنـتـظـرِ مـقـدمِ بـرجسـتـه انـد

 

ني بـه لـبـان سـبـزعـلـي و كـرم                 ديــدة مشتـاق بــه در دم بــه دم

 

روحِ خـليفـه شده چـون بـا خـبـر                 آمـده بـا سـر بـه سـوي شـوشـتـر

 

هـمـره اسـتـادِ غـزلخـوان شــود                  تـا كـه رهـا از غـمِ هـجـران شـود

 

هـسـت عـلي صـفـرش در كـنــار                  تـا كه بـه مجـلس رسد استـادِ تـار

 

قـفـلِ خـمـوشي ز دو لـب وا كـنـد                چهـچـهـه اش معـركه بـر پـا كـنـد

 

بـلبلِ خوشخـوانِ چـمـن مـهـرپـور                حــاضــر و آمـاده بـه اجـراي شـور

 

تـا نـگـرد پـنـجـه و مـضـراب را                  از سـرِ هـر خـفـتـه بَـرَد خـواب را

 

گـُرجي شـوريده چه شوريـده است                  چون دگـران بسته به در ديده اسـت

 

تـا نهـد استـاد بـه محـفـل قـدم                  از دل او پــاك كــنـد زنـگِ غــم

 

ســاززنـي پـيـر بـه نــامِ گــدا                   تــار كنـد كـوك بـه صـوت  نــوا

 

تا هـمه حضـّار نـوا خـوان شـونـد                 جمـله پـذيـراگـرِ مهـمـان شـونـد

 

بــر سـرِ گــورش دو لـبـي آشنـا                 زمــزمــه آرام نــمــود ايـن نــوا

 

« پيرِ هـنـرمند چـه وارسـتـه بـود                 واي كـه بـرجسته چه بـرجسته بود»

 

ديده تـو استـاد به هـم بـسـتـه اي                 بـي شـك و بي شبهه تو برجسته اي

 

بي هـنـرانـست چنـيـن كـارشـان                 يـادِ هــنــرمـنـد بـُوَد عـارشـان

 

شــاد بــود خـاطــرِ نـاشـادِ تــو                گـرچه دگـر كـس نـكـنـد يـادِ تـو

 

 

« گـفـتـگـويـي بـا استـاد بـرجـسـتـه »   - استاد محمد باقر محب زاده

« گـفـتـگـويـي بـا استـاد بـرجـسـتـه »

 

در بـرِ اسـتــاد رفـتــم خـاطــرِ مـن شــاد شـد 

شـادمــان از ديــدنِ او خــاطـري نــاشـاد شـد

گــردشِ ايّــام گـردانـيــده مــويـش را سـفـيـد

جـسمِ او چـون صيـد و چـرخِ بيـوفـا صـيّـاد شـد

در شيـارِ چـهـره اش رمـزي بخـوانـدم اينـچـنـيـن

بـيـسـتــونِ پـيـكــرِ او را فـلـك فـرهـاد شـد

چـون مـرا سنـجـيـد او هـم رغبـتـي بـر من نـمـود

آشـنــايـي بـر اســاسِ عـشـق از بـنـيـاد شـد

پـنـجـة شيـريـن بـه تـارِ مـُرده چـون زد زنـده شـد

تــار هـم از بـهــرِ او در نــالــه و فـريـاد شـد

گـفـتـمـش استـاد انـدرزي بـگـو ،  آهستـه گـفـت :

« دوستي بـا هـر كه كـردم خـصـمِ مـادرزاد شـد »

گـفتـمـش از آشيـانِ عشـقِ خـود بـر گـو ، بگـفـت :

« آشيـان هـر جـا گـرفـتـم خـانـة صـيّـاد شـد »

گـفتـمش از يـارِ يكـرنـگـت بگـو خنـديـد و گـفـت :

« روزِ قـتـلـم چـون رسيد آن بيـوفـا جلّـاد شـد »

گـر بـرانـَد از دَرَش بيـرون نـخـواهـد شـد ( مـحـب )

جــورِ اسـتــادان بـبـايـد ديـد تــا استـاد شـد

 

« گـفـتـگـوي دل بـا اعـضـا » - استاد محمد باقر محب زاده

« گـفـتـگـوي دل بـا اعـضـا »

 

يـك شبي دل محـفـلي برپـا نـمـود               گـفـتـگـويي با هـمه اعـضا نـمـود

 

شِكـوِه هـا بـنـمـوده از سوز و گـداز               از سيــه روزيّ و شـبــهـــاي دراز

 

بـيـوفـايي هـاي جـانـان يــاد كرد              پس ز اعـضايـش طـلب امـداد كـرد

 

ديده را گـفـتـا تــهي از نـور بـاش               در مـيـانِ كـاسـة خـود كـور بـاش

 

بـا نــگــاهــي كــرده اي آواره ام                چاره اي بنمـا كـه مـن بـيـچـاره ام

 

ديده گـفتـش بي گنـاهـم  بي گنـاه                كي شـود رسـوا كسي بـا يك نگـاه

 

بـايـد ابــرو را مـلامـتـهـا نـمـود                 يــادِ ايــمـا و اشـارتــهـا نـمـود

 

گـفــت ابـرو بـا اشـارت كـردنـي                  كي بـه زيرِ تيـغ خُسـبـد گـردنـي

 

من شكايـت مي كنم از دستِ دست                  اين نـمك نشناس را بايـد شكسـت

 

دسـت را بـايد بـريـدن از تـنـش                  بـا چـه جرأت رفتـه انـدر گـردنـش

 

دست گفتـا دست داريـدم كـه مـن                بـا شمـا بي پرده مي گـويـم سـخـن

 

پـرس و جـو بـايد كنيـد آغـوش را                در سـخـن آريـد ايـن خــامـوش را

 

 

گـر كـه آغـوشي بـه رويـي وا شـود                دسـت مـي بـايـد چـرا رسـوا شـود؟

 

زد فـغـان آغـوش من مـجـرم نِيَـم                لـب گـنه كـارست يـاران مـن كيـم

 

گـر لبي خواهـد لـبِ لـعـلي مـكـد                اشكِ آغـوش از چه بـر دامن چـِكـد؟

 

لب فغـان زد دل اگر روزش شب است                مي كنـم اقـرار تـقـصيـرِ لـب اسـت

 

مــن ربــودم بـوسه از لـعـلِ لبـي                 تـا نهـم در سيـنـه اي تـاب و تـبـي

 

مـن بُـدم آتـش بـه جــانِ دل زدم                 مـن قـدم انـدر رهـي مـشـكـل زدم

 

من سخـن سر كـردم از مهـر و وفـا                  مـن بـه غـم دل را نـمـودم مـبـتـلا

 

مــن نــمـودم والـــه و آواره اش                 مـن نمـودم اينـچـنيـن بيـچـاره اش

 

اين زمان قـفـلِ خـمـوشي وا كنـم                 ويــن دلِ شــوريـده را رســوا كنـم

 

ديده بي تقـصير و ابـرو بي گنـاست                 كـارِ دل باشد ز هـر عـضوي خطـاست

 

دست كي بي امـرِ دل جُنبـد ز جـا                  گـوش كي بي رخـصـتـش سازد خطـا

 

پــاي كي بـي امـر او جـائـي رود                   گـر بـه صـحـرا يـا بـه دريـائـي رود

 

كرده لـب بر جملـة اعـضـا خطـاب                   مستحـق بـاشد دل از بـهـرِ عـذاب

 

آتـشـي بـايـد مـهـيـّا ساخـتـن                     ويــن دلِ رسـوا در آن انـداخـتـن

 

بايـدش سوزاند و خـاكستـر نمـود                    از هـمـه انــدام دفـعِ شــر نـمـود

 

گرمِ صحبت بود لـب ، دل زد فغـان                     اي لـبـانِ يـاوه گـو خـامـوش مـان

 

از چه داري هـرزه گـويي مي كنـي                    در كـويـري لالـه جـويـي مي كنـي

 

شمع كي گـرمي دهـد بر خـانـه اي                   سير كي سيـمـرغ شـد بـا دانـه اي

 

مبتلا در سـوزِ هـجـران خـوانِيـَم؟                  خـواهي از يك شعـله اي تـرسانيـم

 

دردِ هـجران را نباشد چـون عـلاج                    دل نـدارد خـود به آتـش احتـيـاج

 

دل اگــر نـالان شـد از دردِ فـراق                   ديـگ جـوشـانـي بـُود انـدر اجـاق

 

آتـشم زد چونكـه دستِ سرنـوشت                   فـرق كـي دارد جـهـنم بـا بهـشـت

 

مـثــنــــوي     « تــار زن » - استاد محمد باقر محب زاده

مـثــنــــوي

 

« تــار زن »

 

شنـيـدم ز اهـل دلـي ايـن سـخـن             شـبـي گــفـت بـا تـارِ خـود تـارزن

 

كه اي تـارِ بي جان و بـي تـار و پـود            كجـا خوانـده اي درسِ گـفـت و شنـود

 

تو كـز استخواني و از چوب و پـوست             چـسان اين نـواهـا تـو را در گـلـوست

 

نـوايـت همه دلـكـش و دلـربـاست               ز شـور و نــواي تـو شـور و نـواسـت

 

لب تـار شد بـاز  و آهـستـه گـفـت :            چو سر پنجه با پـرده گـرديـد جـفـت

 

دگـر پـرده پـوشي  سزاوار نيـسـت              دلِ تـنـگِ مـن جـاي اسـرار نيـسـت

 

كِيَم من به جز تكّه اي چوب و پوست              پـسِ پــرده  شـور و نـواهـا از اوسـت

 

مــرا كـاسـه سـازد تـهي تـارسـاز            در ايـن پـرده بـاشـد بـسي رمـز و راز

 

مرا گـاه شـادي ، زمـاني غـم اسـت             صدايـم گـهي زيـر و گـاهي بـم اسـت

 

تو اي تارزن با سر انـگشتِ خـويـش              در اين پـرده وا مي كني مشتِ خويـش

 

چـو در آتـشِ عـشـقِ او سـوختـي             تـو هـم پـــرده داري نـيـامـوخـتـي

 

مجو پرده پوشي دراين چوب و پوست           تـو در پـرده بنگـر پـسِ پــرده اوسـت

 

 

تـرجـيـع بنـد     « مـجـلـسِ حـال » - استاد محمد باقر محب زاده

تـرجـيـع بنـد

 

« مـجـلـسِ حـال »

 

 

دوش در ميـكـده نـشسـتـم مست                     قـدحـي بــاده بـودم انـدر دسـت

 

نــاگـــهــان زاهــدي ز در آمـد                      بـه دو زانـو كنـارِ مـن بنـشـسـت

 

بــا تـبـسّـم در او نــظــر كـردم                    از خجـالـت  دو ديـده را بـربـسـت

 

گـفـتـمـش زاهــدا مـبــارك بـاد                   همچو من  گشته اي تو باده پـرسـت

 

خواست از مـن طـلب كنـد جـامـي                    گـفـتـم  او را تـأمّـلـي بـايـسـت

 

بــايـد اوّل رَوي بـه خـدمـت پـيـر                   ديگر از  مسلكـت بشـويـي دسـت

 

تـوبـه ات گـر قـبـول پـيـر افـتـاد                   مي تـواني به جمـع مـا پـيـوسـت

 

اين سخن از زبـان مـن چـو شنـيـد                   همچـو اسپند شد ، ز جا  برجـسـت

 

بـه ادب شـد روانـه خـدمـت پـيـر                   دست بر سينه پيـش رو  ننشـسـت

 

نـظــرش كـرده پـيـر بـاده فـروش                   سخني گفت و كردش از جـان مست

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

پيـر گـفـتـش كه اي ستوده خـصـال                 وي همـايـونـفـر و بـلنـد اقـبـال

 

از ضــلالــت بــرون شـدي امــروز                  آمـدي سـوي چشـمـه هـاي زلال

 

از گـنـاهــان رفـتـه تــوبـه نـمـا                   خطّ بطـلان بكـش بـر آن اعـمـال

 

قــيـل و قــال ار كـنـار بـگـذاري                   راه يـابي به سـوي مـجـلس حـال

 

اين مكـان جاي بـاده نوشـان اسـت                   مِـي پـرسـتـنـد در هـمـه احـوال

 

همه سرگـرم عيـش و نـوش و سـرور                 همه مستنـد روز و شب ، مـه و سـال

 

بـاده نـوشـنـد و راز مـي پـوشـنـد                 نيست حرفي بـه غيـر حـرف وصـال

 

بـهـر مسـتـيّ و بــاده نـوشـيـدن                 رمــضــان را چـه فــرق بـا شـوّال

 

هـمـه مستـانِ هـوشيـار هسـتـنـد                 همـه هـُشيـار و مـست و فـرّخ فـال

 

گـر تـو را ميلِ بـاده نـوشـي هسـت                  گـوشِ جـان ده بـه ايـن نـوا الـحـال

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق بـه جـانـب سـاقـيسـت

 

دلــق تـزويـر را بـيـفـكـن دور                     كــن بـرون از دمــاغ بــادِ غــرور

 

غرّه بر خويشـتـن مبـاش هـرگـز                     چـشـم پـوشـي نمـا تـو از زر و زور

 

ترك كن هـاي و هـوي بـيـجـا را                      تا ببـيـني صـفـاي شـعـر و شـعـور

 

عيب رنـدان مكن اگـر كـه تـو را                       نـَبـُـود ديــدة حـقـيــقـت كـور

 

گـاه مستيّ شيـخ صنعـان بـيـن                       گـــاه بــر دار رفــتـنِ مـنـصـور

 

چون مي ناب صاف و بي غش باش                       تا كني جلوه همچـو چـشـمـة نـور

 

نـور شو آنچـنـان كـه مـن دانـم                       تـا كـنـي از مـيــان ذرّه عـبــور

 

چشم حق بين گشا كه حق بيـني                      همچـنـاني كـه ديـده شـد در طـور

 

گر مهيّـا شـوي رهـت بـاز اسـت                     سوي مجلس شـوي به شـادي و شـور

 

ليـك پيـش از ورود گـر نـگـري                      نقش سردر شده است ايـن منـشـور

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

 

پيـش از آني كـه لب نـهي بـر جـام                    بهـر تـطـهيـر شـو سـوي حـمـام

 

رنــگ تـزويــر را بـشـوي از تــن                    غم  مخور گـر كه ميشـوي بـد نـام

 

پــاره كــن جــامــة دروغـيـن را                   وانگه از عشـق كـن بـه تـن احـرام

 

چـون ملبـّس شدي به تـازه لـبـاس                    ذرّه ذرّه تـــو مــيــشـــوي آرام

 

پــردة شـك كـنـار خـواهـد رفـت                   مـيـشـوي فــارغ از هـمـه اوهـام

 

شك مكن زانكه ميـرسي به يـقـيـن                  نيـسـت  در پـرده نـكـتـة ابـهـام

 

رخصت از مِي فـروش چونـكه گـرفت                  شد به گـرمـابـه بـا شتـابِ تـمـام

 

غسلِ تـطـهيـر كـرد و شـد طـاهـر                   گشـت فـارغ ز قيـدِ جـاه و مـقـام

 

به نـظـر جـلـوه گـر شـدش نـوري                    كه قـعـودش بـدل شدي به قـيـام

 

جـسـت از جـا و انــدر آن حـالـت                    هاتـفي دادش اينچـنيـن پـيـغـام

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

چـون ز خـواب گـران شـدي بيـدار                    ديـده شـد خـيـره بـر در و ديـوار

 

جـانـب هـر چـه روي گــردانـيـد                    چـيـز ديـگــر نـديـد جـز دلـدار

 

بــر  زبـــان لــا الــه الــا هــو                      اشــكِ شـادي چكيده بـر رخـسار

 

نـعـره زد نـعـره هـاي مـسـتـانـه                     مـي دويـدي بـه جــانـب خـمّـار

 

خــلـق ديـدنـد زاهــدِ دوشـيـن                    خـرقه افكـنـده ، بسـتـه بـُد زُنّـار

 

شـاد و خنـدان دوان دوان ميـرفـت                    خلق بر گـردش از يمـيـن و يـسـار

 

تـا رسـيدي بـه كـوي بـاده فـروش                    زد بــر آن خـاك بـوسـة بسـيـار

 

در بـه رويـش گـشـوده شـد نـاگـه                   هــاتـــفــي داد مــژدة ديــدار

 

پشت سر را نـظـر نمـود و بـگـفـت                   ره نــدارد در ايـن ســرا  اغـيــار

 

گــامِ اوّل نهـاده پـيـش و چـنـيـن                   بـا بـيـانـي فـصـيـح داده شـعـار

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

 

يـافـت رخـصـت چـو از بـراي ورود                 گـشت وارد بـه صـد سـلام و درود

 

پــرده شـد بـاز و پـرده داران ديـد                  همه سرمست گرمِ گفـت و شـنـود

 

لــعـبـتـانـي سـپـنـد در آتــش                   كرده از بهـرِ دفـعِ چـشـمِ حسـود

 

آنـطرفتـر نشـستـه مُـغـبـچـه اي                   پيشِ رويش نهـاده مجـمـر و عـود

 

پيـرِ خنـدان نشـستـه انـدر صـدر                  رفتـه اصنـام پـيـش او به سجـود

 

دسـت افـشـان همه به خمـخـانـه                  پايكوبـان به نـغـمـه هـاي  سـرود

 

مطـربِ بـزم در كـَفـَش مـضـراب                    نـغمـه پـردازِ چنـگ  بـا دف و رود

 

تــازه وارد دو ديـدة مـشـتـــاق                    بستـه بـر آن همـه قيـام و قـعـود

 

هـاتـفـي ايـن نـواي جــان پـرور                   خواند و او با دو گوشِ جـان بشنـود

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

مسـت و هـُشـيار گـرمِ راز و نـيـاز                  درِ رحمـت بـه رويـشـان شـده بـاز

 

ايـن يــكـي زد فـغـان ز پـردة دل                 وان دگـر پـنـجـه زد بـه پـردة سـاز

 

اين يكي سر نهاده بُـد بـه سـجـود                   وان دگـر سـوي قبلـه بُـد بـه نـمـاز

 

اين يكـي ايستـاده بـُد خـامـوش                  وان دگــر ســر نـمــوده بــود آواز

 

اين يكـي بـر گشـوده بـود آغـوش                  وان دگــر سـفـرة دلــــش را بــاز

 

اين يكـي غـرقـه در نـيـازِ تـمـام                  وان دگــر بـود گـرمِ عـشـوه و نــاز

 

اين يكي گشـتـه بـا دگـر هـمـدم                 وان دگــر بـهــرِ او بـُـدي هـمــراز

 

ايـن يكـي خـامـُش و نـمـي زد دم                وان دگــر بـــود بـهــرِ او دمـسـاز

 

ليك يكـسـر هـمـه در آن حـالـت                 رو ســوي كـــوي بـنـــده نـــواز

 

نـاگـهـان پيـر نـعـره اي ســر داد                كــرد از نـــاي دل چـنـيـن ابــراز

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

بــزم لـبـريـز از صـفـا گـرديـد                       كـــامِ اهــل دلان  روا  گــرديــد

 

بـاده نـوشان به چشمِ خود ديدنـد                        نــوري از آسـمــان جـدا گـرديـد

 

نـــور آمـد فــرود و زد در جـام                        جـام جـامِ جـهـان نـمـا  گـرديـد

 

پيـشِ چشمـانِ جـملـه اهـلِ دلان                       جـلــوه گـر روي آشـنـا گـرديـد

 

در و ديـوارِ سقف و پـرده و صحـن                        همـگـي جـلـوة خــدا گــرديـد

 

نـوربــاران تــمـامِ مـيـخــانـه                       گـوشه گـوشه ، جدا جـدا گـرديـد

 

هر كـجا پـرده بـود بـر چـيـدنـد                       هـر دري بـسـتـه بـود وا گـرديـد

 

بـا هـمـه سـاكـنــان مـيـخـانه                       در و ديـــوار هـمـصــدا گـرديـد

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

يـار بـنـمـوده پـاره بنـدِ نـقـاب                      چهـرة دوست شد بـرون ز حجـاب

 

نه بجـا مـانـده سـاز و سـاز زنـي                      نه دف و ني نه چنگ و تـار و ربـاب

 

نه اثـر مانـده بـُد ز مُـغـبـچـه اي                     نه ز عود و سپنـد و عـطـر و گـلاب

 

نه پيالـه نه خـُم نـه سـاغـر بـود                      نه به پيمانـه مـانـده بــادة نــاب

 

نه صـراحي نه مِـي نـه مينـا بـود                     نه قـدح ني سبـو نـه جـامِ شـراب

 

نه بساطـي دگـر كسـي مـي ديـد                     نه نـشـانـي از آن هـمـه اسـبـاب

 

پـيــش هـر ديــدة خـرابــاتـي                    نه خرابـات مـانـده بـُد نـه خـراب

 

آنچـنـان بـود مـيـكـده گــويـي                    كـه تكـانـي نــخــورده آب از آب

 

زيـن مـيـان آمـده سـويـم زاهـد                     خواست تعبيـر سازمش ايـن خـواب

 

دست بـر سـر كشيـدمـش آنـگـه                     بيتِ شعري سـرودمـش بـه جـواب

 

 

هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت

زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت

 

« بـيــوه زن » - استاد محمد باقر محب زاده

« بـيــوه زن »

 

آسـمـان بــارانـي و ســرد و سـيـاه و تــار بـود

                                         شـب شبـي ظـلمـاني و تـاريـك و وحـشـت بـار بـود

ديــدة تــازه جــوانـي بـيــوه زن بـيـدار بـود

                                        در مـيــانِ كــوچـه لــرزان تـكـيـه بـر ديــوار بـود

                             

نـقـشـة  انـجـامِ كــاري مـي كـشـيـد

انـتـظــارِ رهــگــذاري  مـي كـشـيـد

 

افسـرِ حُسنـي بـه سـر امّـا رخـي افسـرده داشـت

                                      در بـهــارِ زنــدگــانـي چـهـره اي پــژمـرده داشـت

از كـفِ گـردنـده گـردون روي سيـلي خورده داشـت

                                     در مـيــانِ سـيـنــة تـنــگــش دلــي آزرده داشـت

 

آرزوهــايــش هــمــه بــربــاد بــود

خــانــة ظــلـمِ فــلــك آبــاد بــود

 

بــادِ وحـشـي آمـد و بـا زلـفِ او بــازي نـمـود

                                   رعــدِ غـُـرّان بـهــرِ او آن شـب غــزلـسـازي نـمـود

نـاودانِ كـوچـه بـهـرش نـغـمه پـردازي نـمـود

                                  دســتِ گــردون بــر ســرِ او سـنـگ انــدازي نـمـود

 

يــقـّـة پـيــراهـنــش را بــاز كــرد

بــا خــداي خـود سـخــن آغـاز كـرد

 

 

زيـرِ لـب نـالـيـد يـارب گـفـتـه هـايـم گـوش كـن

                                     رازِ پــشـتِ پــرده را عـريــان و بـي ســرپــوش كـن

نــعـره هـاي رعــدهــايـت را دمـي خـامـوش كـن

                                     آسـمــانـهــا را دگــر فــارغ ز جـنـب و جــوش كـن

 

تــا بــرايــت سـفــرة دل وا كــنـم

رازِ دل را پـيــشِ تــو  افـشـا كــنـم

 

اي خـدا اي كــردگــار آخــر تــو را مـن بـنـده ام

                                    گــر نـمـودم گـلّـه امـشـب اي خــدا شــرمـنـده ام

كن نگـاهـم كـز خـجـالـت سـر به زيـر افـكـنـده ام

                                    اي خـدا امـشـب نـگـاهـي كـن تـو بــر پــرونـده ام

 

پـس بـفـرمـا اشـتـبـاه مـن چـه بـود ؟

زيــرِ درگـاهـت گـنــاه مـن چـه بـود ؟

 

خـوب مـي دانـي كـه ديـگـر يـكّـه و تنـهـا منـم

                                    از فــراقِ روي هـمــســر والــه و شــيــدا مـنـم

اي خـدا بي كـس تـريـن زن انـدر ايـن دنيـا منـم

                                    بـخـتِ بـد بـيـن صـاحـبِ رخسـاره اي زيبـا مـنـم

 

ايـن هـم از زشـتـي اقـبـالِ مـن اسـت

ديـده هـاي هـيـز  دنـبــالِ مـن اسـت

 

 

 

خـوب مـي دانـي كـه ديـگـر در بسـاطـم آه نيـسـت

                                     هـيـچ كـس بـهـتـر ز تـو از حـالِ مـن آگـاه نيـسـت

تيـره بــخـتي همـچـو من در زيـرِ آن درگـاه نيـسـت

                                      از بــراي مـن دگـر جـز خـودفـروشـي راه نـيـسـت

 

پـس هـوسـبـازان هـوسـبـازي كـنـيـد

گـــردنــم را دسـت انـــدازي كـنـيـد

 

يـكّـه و تـنـهـا كنـون در كـوچه اي جـا كـرده ام

                                     راهِ حــلّ مـشـكــلاتِ خــويــش پـيــدا كـرده ام

نــامـة بــدنـامـيـم را مُـهـر و امــضـا كـرده ام

                                     يــقّـة پـيــراهـنـم بــا دســتِ خــود وا كـرده ام

 

گــوهــرِ دامــانِ خـود كــردم حــراج

تـا بـسـوزم  ريـشــه هــاي احـتـيـاج

 

مـشـتـري كـو ؟ تـا ستـانـد از منِ نـاكـام ،كـام

                                  از هـم آغــوشـي بـگـيــرد بــا مـنِ بــدنـام ، نـام

گـو بـه صـيّـادان كه شد آن صـيـدِ نـاآرام ، رام

                                 بـعد از اين ديگـر به دستـم مـي دهـد فـرجـام ، جـام

 

تـكــيـه بــر ديــوارم و اِســتــاده ام

ســويِ مــن آئــيــد مــن آمــاده ام

 

 

 

دستـهـا را حلـقـه بـر گـردِ بـر و دوشـم كـنـيـد

                                       بـوسـه هـاي خـود نـثـارِ لـعـلِ خــامـوشـم كـنـيـد

باده ام سازيد و همـچـون جـامِ مـِي نـوشم كنيـد

                                      هـر غـلـط كـاري كـه خـواهيـد انـدر ‎‎آغـوشـم كنـيـد

 

نـامِ من هـر كـس كـه مـن هستـم نـهـيـد

مــزدِ كــارم را كــفِ دســتـــم نـهـيـد

 

مـزد مي خـواهـم كـه نـان گيـرم بـراي دختـرم

                                      دخــتـــرِ دُردانـــة از بــــرگِ گــل نــازكـتــرم

اي خـدا دانـي كه بـهـرش هـم پـدر هـم مـادرم

                                      بايد هـر طـوري كه بـاشد بـهـرش امـشـب نـان بَــرَم

 

دانـم ايـنـك ديـدگـانـش بــر در اسـت

انـتـظـــارِ بـــازگـشـتِ مـــادر اسـت

 

از نـهـادِ خويـش امشب در خـروشـم ، در خـروش

                                    بهـرِكسب و كـار ديگـر سـخـت كـوشـم ، سخـت كـوش

پاي تا سر ديگر امشب جنب و جوشم ، جنب و جوش

                                    پـــول داران ،  زور داران ، خـود فـروشـم ، خـود فـروش

 

ديـگـرم از زشـت نـامـي بـاك نـيـسـت

ايـن  زنِ بـد كـاره ديـگـر پـاك نيـسـت

 

 

از چه چـون من تيـره بـخـتي آفـريـدي اي خـدا

                                     از چه بـهـرِ خـلـقـتـم زحـمـت كـشـيـدي اي خـدا

عـفو من فـرمـا ، اگـر حـرفـي شنيـدي اي خـدا

                                     بـگـذر از جــرمـم شـتـر ديـدي ، نـديـدي اي خـدا

 

گـفـتـه بـودم پــاك مــانـم مـن نـشـد

پــاك تـا در خـــاك مــانـم مـن نـشـد

 

دوش انـدر خـانـة هـمـســايـه نـوشـانـوش بـود

                                        نـعـرة مـسـتـانـة ايـشــان مــرا در گــوش بـود

در كـنــارش كـلـبـة تـاريـكِ مـا خـامـوش بـود

                                         دختـرم انـدر خـيــالِ خــوابِ خــوبِ دوش بـود

 

خـوابِ نـوشـيـنـي كـه بـي تـعـبـيـر بـود

او هـم از اقــبـــالِ خــود  دلـگـيــر بـود

 

كـس نـديـدم دختـرم را در بـَرِ خـود خـوانـَدَش

                                        روي زانـوي مـحـبـّـت چـون پــدر بـنـشـانـدش

كـلفتِ همسايـه هم از پـيـشِ خـود مـي رانـدش 

                                       دختـري ديدم كه ديـشب بـي پــدر مي خـوانـدش

 

جــويـم آغـوشـي كــه در آن جــا كـنـم

بــهــرِ فــرزنــدم  پــدر پـيــدا كـنـم

 

 

چـاره از دستـم به در شد مـن زنـي بيـچـاره ام

                                        رو كـجـــا آرم خـــداونــــدا كــه مــن آواره ام

هر كه خواهد هر چه گـويد بعد از ايـن دربـاره ام

                                       مـي زنـم فـريـــاد من ايـنـكـاره ام ، ايـنـكـاره ام

 

مــحـضــرِ وجــدانِ خـود را قـاضـيـم

هـر كــه هـر چـه داد بــر مـن راضـيـم

 

جـز هـم آغـوشي نـشـد كـس فـكـرِ ايـن تنـهـائيـم

                                       گــلـّـه دارم اي خـدا هـم از تــو هـم زيـبــائـيـم

مـي زنـم فـريــاد مـن هـر جــائـيـم ، هـر جـائـيـم

                                       هـر كـسـي مـرد اسـت گـويــد عـلـّتِ رسـوائـيـم 

 

هـيـچ كــس مـي دانــم امّـا مـرد نـيـسـت

هـركه گـويـد مـن بـه جـز نـامـرد نـيـسـت

 

چــربــي بـدنـامـيـم را بــر تـنِ خـود مـاشـتـم

                                       تـخـمِ زشتـي را بـه دستِ خـويـش ديگـر كـاشتـم

پــردة حُـجـب و حـيــا را از مـيــان بــرداشـتـم

                                       هـديه بر هـر بي سـر و پـا كـردم هـر چـه داشـتـم

 

هـمـقــدم بــا زشــتكــارانــم كـنـيـد

سـنـگـدلـهـــا ، سـنـگبـارانـم كـنـيـد

 

 

 

نيـست لازم بـعـد از ايـن آيـد كسي دنبـالِ مـن

                                        مـيــرَد انــدر آرزوي بــوســه اي از خـــالِ مــن

خلق گيرد بـعد از ايـن عبـرت ز شـرحِ حـالِ مـن

                                       حــق نـدارد كـس بـگـويـد شـد فـلانـي مـالِ مـن

 

مـي شـوم مـن بـعـد از ايــن مــالِ هـمـه

مـيـروم ديـگــر بــه دنــبـــالِ هــمــه

 

بـعد از ايـن بـا گـرگِ خـون آشـام هـمبستـر شـوم

                                        هـمـدمِ كـفـتـارِ پـيــر و هـمـنـشـيـنِ خـَر شـوم

مــي روم در آغــلِ خـر تــا ز خـر ، خـرتــر شـوم

                                       بـا تـمـامِ بـي سـر و پـاهــا دگــر هـمـســر شـوم  

 

آدمـيـّـت مـُـرد و انــدر گـــور شـد

نــامِ انـسـان وصـلـه اي نـاجـور شـد

 

پــس چـرا ايـن كـلـبـة تـارم منـوّر سـاخـتـي ؟

                                        پـس چرا گـلـزارِ خـشـكــم را مـعـطـّر سـاخـتـي ؟

پـس چرا در قـالـبِ عشـقـم مـصـوّر سـاخـتـي ؟

                                         پــس چـرا آخــر مـرا يـارب تـو مـادر سـاخـتـي ؟

 

كـاش يـا ايـن كـوچـه جـاي مـن نبـود

يـا بـهـشـتــت زيـرِ پـاي مـن نـبـود

 

 

دارد از سـرمـا خـدايـا سـخـت مـي لـرزد تـنـم

                                         خـيـس شـد از بـرف و بـاران دامـن و پـيـراهـنـم

مـرگ بـر من گـر كسي دستـي بــرد در گـردنـم

                                         اي خـــدا راضــي مـشـو آلـــوده گـردد دامـنـم

 

كي كِـشَـم اين بـارِ ننـگيـن را بــدوش

مرگ بـهتـر تـا كه بـاشـم خـودفـروش

 

مـن كـجــا و دامـنِ عـفـّـت ز كـف دادن كـجـا ؟

                                         من كـجـا و سـر بـه دوشِ غيــر بـنـهــادن كـجـا ؟

من كجـا و يقـّه بـر بيـگـانـه بـگـشـادن كـجـا ؟

                                         مــن كـجــا و در رهـي نـاصــاف افـتـادن كـجـا ؟

 

زنـدگـي در سايـة پـاكـي نـكـوسـت

نـنـگ بر آن زنـده كـو بـي آبـروسـت

 

اي خـدا بـنـمـا زبـانـم لال هـذيـان گـفـتـه ام

                                         قــصـّه هـاي بـي ســر و بـي تـه فـراوان گـفـتـه ام

گــاه از اقـبـال و گـه از سـفـرة نـان گـفـتـه ام

                                        تـوبـه بنـمـودم خـداونــدا ، پـريـشـان گـفـتــه ام  

 

گـرچـه ايـن عـالـم بـرايـم گـشـتـه تـنـگ

مـرگ خـوشـتـر تـا كـه تـن دادن بـه نـنـگ

 

 

پس خداي مهـربـان الـطـافِ خـود تكـميـل كـن

                                       بـهـــرِ مـن بـرنـامـة ايـن زنـدگــي تـعـطـيـل كـن 

پـيـكـرِ گــرمِ مـرا بـر كـوه يــخ تـبـديـل كـن

                                      گـو اجـل را بـهـرِ صـيـــدِ بـيــوه زن تـعـجـيـل كـن

 

بـسـتــه بـنـمــا بـــار الـهــا دفـتــرم

دخـتــرم كـو ؟ دخـتــرم كـو ؟ دخـتــرم

 

نـاگهـان برقـي جـهيـد و ابـر بـاريـدن گـرفـت

                                      آسـمـــانِ تـــار و تـيــره بــاز غـُـرّيــدن گـرفـت

بيوه زن از سوز و سرمـا سخـت لـرزيـدن گـرفـت

                                      پـاي تـا سر شد كِـرِخـت و مـيـلِ خـوابـيـدن گـرفـت    

 

بـعـد از آن جـز پـيـكـري بـيـجـان نـبـود

هـيـچ چـشـمـي در غـمـش گـريـان نبـود

 

 

 

« معـتــاد » - استاد محمد باقر محب زاده

« معـتــاد »

 

شب كشيده چادرِ تاريك و تارِ خويش بر سر

                                                                      تيرگيهـا بر زمين و بر زمان شد سايه گستر

شهر يكسرغوطه ور اندر سكوتي وحشت آور

                                                                       گوئيا گردنده گردون مرگِ خود را كرده باور

نـوجواني جاي زنگ خانه بر در ميزند سر

اين منم فـرزند معتـادِ تو مادر باز كـن در

مادرا ديگر اميـدي نيست در بـرقِ نگـاهـم

                                                                     غيرِ حسرت چيست مادر حاصلِ عمرِ تباهم

نيست راهي تا كه من جبران نمايم اشتباهم

                                                                     با تني فرسوده دارم ميخورم چـوبِ گـناهم

آتش اندر هستيم با دستِ خود افكنده ام من

از تو و روي پدر تـا زنده ام شـرمنده ام مـن

ديگر اي مادر به فردايم نگـاهي سـرد دارم

                                                                 وه چه گـويم دوستي با عـدّه اي ولـگرد دارم

گردِ خود مي پيچم امشب احتياج گَرد دارم

                                                                واي مــادر بـاز كـن در ، درد  دارم  درد دارم

مشكل امشب بچة تو زنده ماند تا سپيده

در به رويم باز بنما جانِ من بر لب رسيده

روزگاري من جواني پاي تـا سر شـور بودم

                                                                  پـاك بودم از هـمه آلـودگي هـا دور بـودم

فاش ميگويم تو را مادر به خود مغرور بودم

                                                                 چشمِ بينا داشتم امّـا چه گـويم كـور بـودم

حاليا بايد درو سازم همان تخمي كـه كشتـم

عبرت آموزسـت مادر سرنوشتِ زشتِ زشتم

 

ديگر اي مادر اسيرِ پنـجه هـاي اعتيـادم

                                                                 در رهي بيراهه و پر پيچ و خـم پـا را  نهـادم

عاقبت در قعرِ چاه تيره بـا سـر اوفـتـادم

                                                                رفـتـه ديگر رسم و راه زنـدگي مـادر ز يـادم

پـشتِ در فـرزندِ دلبنـدِ تـو خواهـد مـرد مادر

 آرزوهـايـش درونِ گــور خـواهـد بـرد مـادر

كي شـود مادر دوبـاره بر گذشته بـاز گردم

                                                            بـا نـشـاطِ روزگـارِ كـودكـي دمسـاز گـردم

با سعادت بـا سلامت همدم و هـمراز گـردم

                                                               لـيـك بـايـد پـر زنـان آمـادة پـرواز گـردم

دلشكسته ، خرد و خسته ، بسته ام بار سـفر را

جمله درها  بسته شد بر روي من بگشا تو در را

در به رويم بـاز كن مـادر كه مي سوزد وجودم

                                                               لـرزشي افـتاده امشـب در تـمامِ تـار و پـودم

بسكه با دود همنفس گرديده ام همرنگِ دودم

                                                               دردِ سر كم مي كنم امشب ببخشم هر چه بودم

از سر كـوي شما ديگـر من امشب رهسپـارم

تا كه پـشت در دگـر شبها نمـاني انتـظـارم

در به رويم باز كن بيـن چـهرة شرمنـدة مـن

                                                                بر لبانم كـن تـماشـا رقـصِ مرگِ خنـدة مـن

در قـمـارِ زندگـي بيـن چهـرة بـازنـدة مـن 

                                                                بسته مي گردد همين امشب دگر پرونـدة مـن

بـا تمـامِ كـوچكي پـروندة تـار و سيـاهـي

نـقـش بـسته در دلِ هر گـوشة آن اشتباهي

 

با بدان چون همنشين گشتم بدي آمد سراغم

                                                                 در بهارِ زندگي رنـگِ خـزان بگـرفتـه بـاغـم

مـادرا در سوگِ من اشكي نيـفشـاني ز داغـم

                                                                سوي خاموشي گـرايد كـم كَمك ديگر چراغـم

در به رويم باز كـن تـا دسـتِ گرمـت را بـگيرم

آرزو دارم كــه در دامـان پـر مـهـرت بمـيـرم

امشب اي مادر چرا در را به رويم بسته اي تو؟

                                                                هر شب اينجا انتظـارم پشت در بنشسته اي تو

با صداي اوّلـم از خوابِ شيرين جستـه اي تو

                                                               شايد امشب مـادرِ دلبند و خوبم خستـه اي تـو

نـي زبانم لال شـايـد پـشـتِ در جـان داده اي تو

بر غـمِ سـوز و گـدازِ خـويـش پـايـان داده اي تو

بـاز شد بر روي او در پـيشِ روي او پـدر بـود

                                                               پيكرِ لـم دادة بـي جـان مـادر پشـت در بـود

همسر از همسر پسر از مرگِ مادر بي خبر بود

                                                                ديـدة مادر بـه در مشتـاقِ ديـدارِ پسـر بـود

نـوجـوان افـتاده از پـا و پـدر بر او نظـر داشت

مردِ تنها لحظه اي ديگر دو داغ انـدر جگر داشت

 

 

 

« طــلاق » - استاد محمد باقر محب زاده

« طــلاق »

 

كوچه ها تـاريك و سرد و مرده و غمنـاك بود

                                                                       سـينـة ابـر سيـاه آسمـانـهـا چـاك بود

برف همچون پنبه هاي بستري بـر خـاك بـود

                                                                       كـودكي زيرِ لحـافش ديده اي نـمناك بود

اشك مي بـاريد چـون ابـر بهـار

مـادرش آن شب نبـودش در كنار

گفـت بابا جان چـرا امشب نيـامد مـادرم

                                                                    تـا به روي زانوي پر مهـرِ خود گـيرد سـرم

قصه گـويـد از بـرايـم در كنـارِ بـستـرم

                                                                   من گـذارم سر به بستر او نشـينـد در بـرم

اي پـدر جان مادرِ خوبـم كجاست؟

مـادرِ دلبند و محبوبـم كـجـاست؟

تـا نيايد مـادرم قـلـبم نـمي گـيرد قـرار

                                                                    بي وجودِ او خـزان باشـد بـرايـم نـو بهـار

گـر نموده قهـر از مـن رو پـدر بـازش بيـار

                                                                     تا به پـاي مادرِ خـوبـم كنـم جـانـم نثـار 

ديده ام در انتـظـارش بر در اسـت

صبحِ فـردا صبـحِ روز مـادر اسـت

با پس اندازي كه دارم هديه اي خواهم خريد

                                                                 تا دهم بر مادرِ خوبم به صـد عشـق و اميـد

مـادرم دست نوازش بر سرم خواهـد كـشيد

                                                                بعد همچون جانِ شيرين در برم خواهد كشيد

كـي شـود بيـنـم دوبـاره روي او

چون گـذشته جـا كنم پهـلوي او

طـاقتم از هـجرِ مادر اي پـدر گرديده طاق

                                                               من كـه ميميـرم خـدا دانـد از ايـن دردِ فـراق

دوش فهميدم كه تـو با مـادرم كنـجِ اطـاق

                                                                گـفتـگويي داشتي حرفي شد از قهـر و طـلاق

چيـست بـابـا معـني حرفِ طـلاق

گـو به من  آخـركه مُـردم از فـراق

اي پدر جان دستِ خود را مي زنـم دامانِ تو

                                                                 مادرم را از تـو خواهـم جانِ من قـربـانِ تـو

بـازش آور من فـداي لطـفِ بي پـايـان تـو

                                                                  بچه ها در كوچه مي پرسند كـو مـامـان تـو؟

اي پـدر جان من چه گـويم در جـواب؟

كـز غـمِ هـجران بـود قـلبـم كبـاب

صبح سيلي زد مرا طفلي پدر ، مـادر نبود

                                                                 اوفـتـادم بـر سـرِ خـاكِ گـذر مـادر نـبـود

اشكِ من باريد از چشمانِ تـر مـادر نبود

                                                                 زد لگد بر پهـلويـم طفـلِ دگـر مـادر نـبـود

لالـه اي بـودم كـه ايـنك پـرپـرم

مـادرم كـــو مـادرم كــو مـادرم ؟

چون پدر بشنيد همچون جان كشيدش در كنار

                                                                  اشك از مژگـانِ خود باريد چـون ابـرِ بهـار

بـوسه مي زد بر رخِ فـرزندِ خـود بـي اخـتيـار

                                                                  تـا كه شـايد كـودكِ دلـبندِ او گـيرد قـرار

گـفت اي فـرزند مـادر قـهـر كـرد

زنـدگي را بـر مـن و تـو زهـر كـرد

 

روز و شب در پاي او هم سوختم هم ساختم

                                                                بـا بـلا و محنت و بـا درد و بـا غـم ساخـتم

هستي و بـود و نبـودم پـاي او انـداخـتـم

                                                               در قـمـارِ زندگـاني هـر چـه بـودم بـاختـم

                                              

تـا نبـيـنـد اشكِ فـرزندان خـويش

مي كنـد بـابـا فـدايت جانِ خـويش

 

رو عـزيزم خواب راحت اين زمان در بستـرت

                                                                 صـبـح فـردا بـاز آرم در كـنـارت مــادرت

تـا كشـد دستِ نـوازش بـاز مـادر بـر سـرت

                                                                تا نبيند بعد از اين بـابـا دو چشـمـانِ تـرت

                                           

رو بـه بستـر ايـن زمـان آرام بـاش

اي مـــرا آرامِ جــان آرام بـــاش

 

تـركيـب بنـد « مـزدِ گـنــاه » - استاد محمد باقر محب زاده

تـركيـب بنـد

« مـزدِ گـنــاه »
 
در ميـانِ كـوچة ما دختـري طـنّـاز بـود                    
                                                                  قـامتـش چون سروِ نـاز و ديده اش غمّـاز بود

آيـتِ حـسنِ جـمـالِ او بـلنـد  آواز بـود                 

                                                               چـون كبـوتـر بچّـه اي از شوق در پـرواز بـود   

حـُسـنِ او آيينـة قـدرت نـمـا

دلـپسنـد و دلپـذيـر و دلـربـا

فخـربرعالـم ازيـن حسنِ خدايي مي نـمـود              

                                                               از جوان و پـيـر و كـودك دلـربـايـي مينمـود

با اسيـرانِ كـمنـدش بي وفـايي مي نـمـود              

                                                           آشنـا مي شد ولـي از نـو جـدايـي مي نـمـود

گـرچه انـدر خوبـرويي طـاق بـود

در سـتـم هـم شهــرة آفـاق بـود

خرمنِ مويش هزاران چين وپيـچ وتاب داشت      

                                                        طـاقِ ابـرو چـون هـلالِ گـوشـة محـراب داشت

صـورتي رخشنده تـر از جلوة مهتـاب داشت 

                                                            لـعلِ لبهـايي خوش آب و سرخ چون عنّاب داشت

عاشـقـان يكـسر گـرفـتارش همـه

از دل و از جـان خــريـدارش همـه

دوستدارانش فـزونتـر بـود از حـدّ شمـار

                                                       بـود الـحـق شـاهـكــارِ خـلقـتِ پـروردگـار

مي ربود از هر سري  هوش و ز هر قلبي قرار

                                                         هـركسي بودي به نوعي بهـرِ وصلش جـان نثـار

ليـك او از حسـنِ خـود مغـرور بـود

ديـدة ايـمـانِ  او كـــم نــور بـود

 

از قـضا همسايـة آنهـا جـواني لال بـود

                                                            دست و پـاي او فلج بود و پـريشـان حـال بـود

در جواني قامتِ آن نوجوان چون دال بود

                                                            سنّ او هـر چنـد دانـم كمتـر از سي سـال بـود

ليـك مـويـش بـود از محنـت سفيـد

ديـده اش گـريـان و قـلبش نـا اميـد

 با همه اينهـا اسيرِ آن پري رخسـار بـود 

                                                             ز آتـش عـشقي كه در دل داشتـي بيمـار بـود

شب همه شب با خيالِ آن پري بيـدار بود

                                                             روز و شـب در آرزوي وعــدة ديــــدار بـود

دخـتـرك آگـاه شـد زيـن مـاجـرا

رفـت ســر وقــتِ جـوانِ بـي نـوا

با تمسخـر گفت آن افسونگـرِ شـوخِ بـلا

                                                             كـز ميانِ عاشقـانِ خويـش مي خواهـم تـو را

رو از اين پس كن به درگـاه الـهي الـتجـا

                                                             تـا قبـولِ درگـه يـزدان بـيـفـتـد ايـن دعـا

مـي شـوم بـا شـوق آنگـه هـمسـرت

روز و شـب جـا مي كـنـم انـدر بـرت

عـاشقِ دلخسته گفتـارش همه بـاور نمود

                                                              رو بـه درگـاه الـهي بـا دو چشـمِ تـر نـمـود

در تـزلـزل از فغـانش چرخ را يكسر نمود

                                                              پـس دعايش را اجـابـت خالـقِ اكبـر نـمـود

گـفـت هـمچـون مـرغ بـريـانش كنم

تـا ز كـردارش پـشيـمــانـش كـنـم

 

 

پـس به آتـش داد فـرمان ذاتِ پـاكِ كـردگـار

                                                               رو دمـار از روزگــارِ دخـتـرك ديـگـر بـرآر

 آن وديـعـت را كه دادم زو ستـان بـازش بيـار

                                                              چـون نباشد لايـقِ اين حُسن ، آن بي اعتبـار

آتـشِ خـشـمِ خـدايي بـر فـروخـت

پـاي تـا سر جسمِ آن دختر بسـوخت

آن بلوريـن گردن و رخسار همچـون قرصِ ماه

                                                              نـاگـهـان از آتـشِ خـشمِ خـدايي شد سياه

پـاي تـا سر شد وجودِ دخـتـرك يكسر تبـاه

                                                                دست و پـايش شد فلج ، باشد چنين مزد گناه

آنكه دادش حُـسـن بـاز از او گـرفت

دلـربـايـي را از آن جــادو گـرفـت

از سريـرِ حسن افكندش فـلك بـر روي خـاك

                                                        آبِ او اشكِ دو چشمان خـونِ دل بودش خوراك

پيـشِ او ديگـر نمي زد دم كسي از عشقِ پـاك

                                                       كس نماندي گـردِ او زان عـاشقـانِ سينه چـاك

زد صـدا  كـاي عـاشقـان سينه چـاك

پيـشِ پـايـم كـس نمي افتد به خـاك

چون دگـر زان عـاشقـان يك تن كنارِ خود نديد

                                                         چـون كه رخسـارِ كـريه خويش در آئـينه ديـد

چـون دگـر از تيـرِ مـژگـانِ نگـه شـد نـا اميـد

                                                         نـاگـهـان چون برق اندر خـاطرش فكري رسيد

آن فـلـج را مي كشـم در دامِ خـويـش

تــا روا بـا  او نـمـايـم كـامِ خـويـش

 

پس پيـامش داد كـاي افـسردة نـالان بيـا

                                                                عشـقِ پـاكت مي پـذيرم از دل و از جـان بيـا

طي شده آن دورة درد و غـم و هـجران بيـا

                                                              عشـقِ ما را گـر هنوز هستي تو هم خواهان بيـا

 

پيـشِ مـن بـاز آ كـه همبستـر شويـم

تـا قيـامـت مـا زن و شـوهـر شـويـم

 

پـس جوابـش داد ديگر دل گـرفتارِ تو نيست

                                                           چون دگـر آن رونـق و گـرمي بـازار تـو نـيست

زين سبب كاري مرا اي فتنه با كـارِ تـو نيست

                                                            اين فـلج را هم كه مـي بيني خريدارِ تو نيـست

 

اي كـه داري عـاشـقـانِ بـي شمـار

اينـچـنيـن است امـتـحـانِ روزگـار

 

 

« گـوهـرِ عـفــاف » - استاد محمد باقر محب زاده

« گـوهـرِ عـفــاف »
 
مرا گفـت گوينده اي خـوش بيـان                            يـكـي داستـان  از انـوشـيـروان

كـه از بـامِ ايـوان به  وقتِ پـگـاه                             هـمي كرد بر گـردِ  قـصرش نگـاه

به بامي زني ديد چـون قـرصِ مـاه                            بلـورين تـن و چشم و ابـرو سـياه

چنين لعبتي بـا چنين خـط وخـال                            مـيـسّـر نبـودي مگـر در خـيـال

چـو زن آيـتِ حـُسن افشـا نـمود                            دل و ديـن سلـطـانِ عـادل ربـود

ز ايوان قصرش چـو آمـد بـه زيـر                             به خلـوت طـلب كرد نزدش وزيـر

به گفتا به دستورِ دانـاي خـويـش                             زني كـرده احـوال مـا را پـريـش

تو  اين گفته را جاي ديگـر مگـوي                             از اين راز با كـس سخن بر مگـوي

به جـاي آر دستـور شـاهـانـه  را                             تـو بـر جـو خداونـدِ آن خـانـه را

وزيـرش بـه فـرمـودة پــادشـاه                             شـتـابـان بـرون آمـد  از بـارگـاه

خبر شد پس از مختصر پـرس و جو                            ز احـ‍ـوال شــوي زن  مــاهــرو

فراغت دلش چون از اين كار يـافت                            به دربـارِ سلطـان ز نو بـار يـافـت

نمود عرضه كاي شاه بـا عدل و داد                            تو را خاطـر آزرده يـكـدم مـبـاد

بـود شـوهــر آن زن گــلـعـذار                             ز دربار سلطـان يكي جيـره خـوار

دلِ شاه كسـري پـر از شـور شـد                              ز پـيـغـامِ دستـور مسـرور  شـد

سر از بـادة وصـل سرمـست ديـد                            كـلـيـدِ درِ گـنـج در دسـت ديـد

وزيـرش بــه فـرمـودة پـادشـاه                          يـكـي منـصـبـش داد در بـارگـاه

چو سلطـان بـه درگـه ورا بــار داد                         بـدو خـلـعـتِ نـيـك بـسيـار داد

ز دربـارِ سلـطـان دلـي شـادمـان                          بـه شـادي سـوي خانـه آمـد دوان

به همسر چنين مـژده داد آن جوان                          كه شامل شـدم لـطـف نـوشيـروان

گـرفتند جشني و شـادان شـدنـد                          از اين موهبـت دست افـشان شدند

پـس از چنـد روزي انـوشـيـروان                          به درگـه طـلب كـرد بـاز آن جـوان

ورا  بــاز اكــرام و اعــزاز كــرد                          درِ گـنـج و گـوهـر بـر او بـاز كـرد

به دادش يكـي نامـة مهـر و مـوم                           كـز آنجـا بـرد نـزدِ سـلطـانِ  روم

به گفتش كه اين نامه بر بـا شـتاب                          بمان تـا بگـيري ز قـيـصـر جـواب

مرخّـص چـو شـد از بـرِ شـهـريـار                         به سر سوي همسر شدي رهسپـار

زن از مـژدة تـازه خـرسنـد گشـت                          ثـناگـوي لـطـفِ خداونـد گـشت

سپـيـده دمـان قـاصـدِ شـهـريـار                           دلي شادمـان گـفـت بـدرود يـار

همه سـاز و بـرگِ  سفـر سـاز كـرد                           تـك و تـاز در دشـت آغـاز كـرد

بـسي شـاد و خــرّم دلِ شـاه شـد                           چـو از رفتـنِ قـاصـد آگـاه  شـد

بـه امـيـدِ وصـلِ بـتِ  سـيـمـبـر                            ز قصـرِ شهي خسـرو آمـد بـه در

بـنِ كوچـه خـالـي ز اغـيـار ديـد                            شتابـان شـد و خـانـة يـار ديـد

چـو شـد آشنـا حـلـقـة در بـه در                           يكي خـرمنِ مـاه شد جـلـوه گـر

يقين سجده خواهـد كند ماهـتـاب                           چـو بـيـند شـعـاعِ رخِ  آفـتـاب

زن  لالــه  رو آن رخِ  تــابــنـاك                           بماليد در پـاي سلطـان به  خـاك

بدو گفـت سـلطـان كـه اي دلـربـا                          به مهمـانِ كـويـت تـعـارف نـمـا

كه بر كويـت امـروز مهـمـان منـم                          غـلامِ توأم گرچـه سـلطـان  منـم

پـس آنـگـه زن و خـسـرو دادگـر                           به خلـوتـسـرا رفتـه از پشـتِ در

نـظرهـاي شـه شهـوت آميـز بـود                          ورا كـاسـة صـبـر لـبـريـز بــود

چو ابـليس را دانـش آمـوز گـشـت                          هوس بـر سرِ عـدل پيـروز گشـت

بـدو گـفـت سلطـان كه اي نـازنين                          اسـيرت بــود شــاه روي  زميـن

چـه رازي نـهـانست در آن نـگـاه ؟                         كه پيـشت گـدا مي شود پـادشـاه

مـرا بهـره ور زان لـب نــوش كـن                         عطشهـاي جـانم تـو خامـوش كـن

زن از شـرم سر در گـريـبان نمـود                          پس آنگه نـظر سوي سلطـان نمـود

بگـفـتش كـه اي دادگـر شهـريـار                         چـه بـالاتـر از ايـن مـرا  افـتخـار

كه هـمبسترِ شـاهِ شـاهـان شـوم                           نـديـمِ شـهـنـشـاه دوران شـوم

دهـد رخصتم گـر كـه شـاه جهـان                         يكـي نكتـه خواهـم نمايـم بيـان

به جامي كه سگ لب نهد روز و شب                           روا نيست سلطـان گـذارد دو لـب

از آن گـفتـه آن شـاه هـُشيار شـد                           ز خـوابِ گـرانـمايـه بيـدار  شـد

چـنـان كـرد ايـن گفتـه در او اثـر                          كـه بي كفش زان خـانه آمد بـه در

از آن سو همي رفت قاصد به تـاخت                          ز رخ نـاگهـان رنگِ خود را بباخت

به خـاطـر رسيـدش در آن بيـنِ راه                           كه جا مانده در خانه مكتـوبِ شـاه

عنـان باز گـردانـد و بـا اضطـراب                           سوي خـانه آمـد ز نـو بـا  شتـاب

چو شه در خم كـوچه شد نـاپديـد                        ز سـوي دگـر شـوهـر از ره  رسيـد

كشيـد از دل خـود يـكي سـرد آه                        چـو در خـانه اش ديد نـعـلينِ شـاه

به سـوي دگـر بـازگـردانـده روي                          كـه يعني از  آن كـار نـابـرده بـوي

گـرفـتـه بـه كـف نـامـة شـاه را                          بـريـدي چـو صـر صـر ز نـو راه را

به روم انـدر آمـد چـو در بـارگـاه                          بـه قـيصـر رسانيـد پـيغـامِ شـاه

بپـائيد تـا پـاسـخ از وي ستـانـد                          بيـاورد و بر شـاه كسـري رسـانـد

شـهـنـشـه ورا بــاز اكـرام كـرد                          سـراپــاي او غــرق انـعـام كـرد

وليكـن ز خـلعـت نشـد شـادمـان                         كه در دل ز غم داشـت دردي گـران

سـوي خـانه بـرداشت از نـو قـدم                          لبـي پـر ز خنـده دلـي پـر ز غـم

چـو شـد آشنـا حـلـقـة در بـه در                       سوي در دوان گشت هـمسر به سـر

گشود هـمچـو در بـر وي آغـوش را                        چـو غـنچـه نمـودي لـبِ نـوش را

ولي شوهرآن جوش و گـرمي نداشت                        هـمه خشم بـُد مـيلِ نـرمي نداشت

گـلِ گـلشـن زنــدگـي  زرد بــود                        نـفـسـهـا پــيــام آور درد بــود

دگـر آن نـشـاط جـواني نـداشـت                        اميـدي بـديـن زنـدگـاني نداشـت

به چشمش جهان زشت و بيرنگ بود                       جهـان با فـراخي بر او  تـنـگ بـود

دلـي سيـر از سيـر گـلـزار داشـت                       به گـل پشت و رو سوي ديوار داشت

نه در گـلسِتـان مي گـرفتـش قرار                        نـه از گـلسِـتـان داشـت راه فـرار

نـه در آشـيـان محـرمِ راز داشـت                        نـه از آشـيـان راه پــرواز داشـت

نـه ديــدارِ گــل آرزو مـي نـمـود                       نه گـل مي گرفت و نه بـو مي نمـود

چنان غوطـه ور شد به دريـاي غـم                        كه شـرحـش ميسّـر نشد با قـلـم

زنِ بـيـنـوا  گـريـه بسـيـار كـرد                         به شوهـر همي گفـت و اصرار كـرد

كه جانـا چه شد از چـه افسـرده اي                        چـرا اي گـل عـشـق پـژمـرده اي

چـرا آتشين عـشـقِ تـو سـرد شد                        چـرا دل  ســرا پــردة  درد شــد

چرا دست غـمهـا دلـت شـد اسيـر                        چـرا نـاگهان گشته اي گـوشه گيـر

چـرا رازت از مـن نهـان مـي كنـي                        چـرا سيرم از ايـن جهـان مي كنـي

مـن آن عــاشــق  راز دارِ تـــوأم                        چـو پـروانـه اي جـان نـثـارِ تـوأم

ز اشكم دو پـا رفـتـه در گِـل ببيـن                        بــدر سيـنـه و خـانـة دل ببـيـن

از اين گوشـه گيري دلـم سوختي                             به من رسمِ غـم خوردن آموخـتي

دمي لـعـل لـب را ز هم  بـاز كن                              كنيـزِ ســرا ،  محــرم  راز كـن

بجـنبان لبي تا فـدا جـان كنـم                                تو هستي طلب كن كه قربـان كنم

بــود اوجِ  آمــالــم  آزاديــت                                چـه سازد شريك غـم و شاديـت

به گـفتا كه اي بـاوفـا هـمسـرم                                چـه سازم به آبي كه رفـت از سرم

نشايد بيان كردن اين سرگـذشت                                مكن فكرِ آبـي كـه از سر گـذشت

دگـر راه چاره بـر اين كـار نيست                                زبـان بند و يـاراي گـفتار نيـست

غـمي خانه كـرده است اندر دلـم                                زبـان سـوزد از گـفتن  مشكـلـم

به سوي سعـادت مـرا راه نـيست                               گـرانتـر از اين دردِ جانكـاه نيست

تو را چون نـخواهم ببينم غـمين                                مشـو چنـد روزي مرا هـمنشيـن

برو نـزدِ خويشـان خود چند روز                                ز سوزِ درونـم تـو خـود را مسـوز

يكي خلوتي خويش بـا دل كنـم                                بـه خـلوت مگر حلّ مشكـل كـنم

چو شد حلّ مشكل دلي پـر سرور                                سـراغِ تـو آيم به صد شوق و شور

ز رويت كنم روشن ايـن خانـه را                                 مصـفّـا كنـم از تـو كـاشـانـه را

زنِ بـيـنـوا يقّـه را كـرد چـاك                                به كنجي شدوبرسرش ريخت خاك

بگـفتـا كه اي مهـربان هـمسرم                                به خـاكِ قـدومـت فـشانم سـرم

فـداي وفـايت تـو دوري مخـواه                                 از اين دلشكسته صـبوري مخـواه

بود پنج سالـي زن و شـوهـريـم                                شـريكِ غـم و يـارِ يكـديگـريـم

تو ياري طـلب كن كـه يـارِ تـوأم                               كمـر بـستـه خـدمتـگـزارِ تـوأم

كجا رسمِ مهـر است و رسـمِ وفـا                                كـه دامـانِ مهـرت نمـايـم رهـا

مكن از غـم هـجـر افـسـرده ام                                كه در مهـرورزي قسم خـورده ام

به خاطـر نداري كه وقـتِ زفـاف                                 چـسان در بـرت كرده ام اعـتراف

كـه تـا آخريـن لـحظـة زنـدگي                                بـه درگـاه تو مي كنـم بـندگـي

به خدمت قـصوري مگـر ديده اي                                كه از عاشقِ خويـش رنـجيـده اي

مبادا كه از عـشـق غافـل شـوي                                گـرفتـارِ افـكـارِ بـاطـل شــوي

اگر رنجشي  داري از مـن بـه دل                                 تو بي پرده بر گـوي و در دل مهـل

چگـونه مـنِ غـرقـه در اشتيـاق                                كـشـم بـر سـرِ دوش بـارِ فـراق

 

نپـيـچـم وليـكن ز فـرمـان سـرم                           مطـيـعِ فـراميـن  ،  كنـيـزِ درم

روم جـا بـه نــزدِ بــرادر كـنــم                            شب و روز با هـجرِ تـو سـر كنـم

ز كويت كنـون چشـم تـر مي روم                             گـه بـاز گشـتن به سـر مي دوم

دعا و ثنـا هـر چـه مي بـود گفـت                            كشيد آه سـردي و بـدرود گفـت

دو سالي شد و شـادمـان دل نشـد                             جـواني شـد و حـلّ مشكـل نشد

شـبـي درد دل بـا بــرادر نـمـود                             ز سوز جگـر نـالـه را سـر نمـود

به گفـتش نـمي آيـد  ايـن بـاورم                             بود ايـنچنيـن سنگـدل همسرم

بـرادر ز هـر در سخـن  سـر نمـود                             سفارش فراوان بـه خواهـر نمـود

كه بنما ز اعـمـال خـود سنجـشي                             ز علّت برون نيست هـر رنجـشي

تو با فـقر و بـا نكـبتـش سـاخـتي                            جـوانيّ خـود در رهـش بـاختـي

ز روزي كـه دولـت بدو يـار گشـت                            گلِ روي  تو پـيشِ او خـار گشـت

يـقين طـالـب لعـبت ديگـريسـت                            گـرفتارِ افسونِ افـسونگـريـست

كـه مرد جـوان دور از يـار و جفـت                            محـال است آرام و آسوده خفـت

بكوشيد وخـواهـر چو راضـي نمـود                           به نـاچار رو سـوي قـاضـي نمـود

در آنـجـا شـكـايـت ز دامـاد كـرد                           همـه ماجـرا  را چنيـن يـاد كـرد

مرا بوده بـاغـي چـو بـاغِ بـهـشت                            مساعـد زمينش بـد از بهـرِ كشت

همه چهار فصلـش چـو فصلِ  بهـار                             به مهـر و ابان گل به هـر شاخسار

به عمـرِ خود ايـن گـلشن اندوختم                              بـود هفـت سالي كـه بـفروخـتم

كنون چون خـزان آن گلستان شده                             خريـدار بينـم پـشيمـان  شـده

طـلـب كـرد قـاضي خــريـدار را                              كه  دستـش دهـد بـاز گـلـزار را

به انـدرز گـفتـن زبـان بـرگشـود                             پـدر وار او را نـصـيحـت نـمـود

شكايت ز خـود دست هر كس مـده                             خريدي چو جنسي ز كس پس مده

به قـاضـي خريـدار بنـمــوده  رو                              زبـان بـاز بـنمـود و گـفتـا بـدو

خريدم من ايـن گـلـشنِ  بـا صفـا                              حقيـقت كه بـاغي بـود دلـگـشا

وليكن مرا گـو چه تـدبيـر هسـت                           در اين بـاغِ خـرّم يكي شير هـست

از آن گشته ام من از اين باغ  سيـر                           كه ديدم در آن جـاي پـايي ز شيـر

قـضـا را  در آن روز در آن مـكـان                            نشسته بــدي شـاه انـوشـيـروان

به گفتـش برو بـاغ خـود بـاز گيـر                           به دل خوف منما تو هـرگـز ز شيـر

اگـر شـيـر روزي در آن بـاغ بـود                            نه شاخي شكست و نه صيدي نمود

در آن بـاغ آن شـيـر روبـاه  شـد                            چـو از پــاكـي بــاغ آگــاه شـد

مـكـن در دلِ خود هراسي ز شيـر                            كه باغي بود دلكـش و شيـر گـيـر

من آن گـلشن بـا صفـا  ديـده ام                            حـرامـم گـر از آن گـلي چيـده ام

دو صد مرحبـا بـاد بـر گـلستـان                           هـزار آفـريـن بـاد بـر بـاغـبـان

بـود گـلستـانـي سـرا پـا بـهـار                            نـدارد در آن كـس مجـالِ شـكـار

نمـودسـت شيـري از آنـجـا گـذر                           وليكـن نـزد بـر گـلـستـان ضـرر

نـشـانِ فـرار اسـت آن جـاي پـا                            اگر نقـشـي از پـاي او مانـده جـا

چو از پادشه اين سخـن بـر شنيـد                           ز چشمـانِ او اشكِ شـادي چكيـد

سوي همسرش بـا لـبي عـذرخـواه                          روان گشت و مي خواست عفو گنـاه

 

 

سـرا پـــاي او بـوسـه بـاران نـمـود

از او  عـذر خـواهـي فــراوان نـمـود

 

 

« مـرگِ مـجـنـون » - استاد محمد باقر محب زاده

« مـرگِ مـجـنـون »

 

شنيدستم كه مجنـون وقـتِ مردن                         زمانِ تـلـخ و سختِ جـان سپـردن

سرشكِ حسرت اندر ديدگان داشت                         دمـادم نـامِ ليـلي بـر زبـان داشت

ز ريگِ داغِ هـامـون بستـرش بـود                         هـواي كـوي ليـلي بـر سرش بـود

دلـي لبـريـز از شور و طرب داشت                          سرودِ وصـلِ ليلي بـر دو لب داشت

هـمي نـاليـد كـِاي ليـلي كجـايي                         چـرا آخـر ز مـجنـونـت جـدايـي

بيا بنگر كه مجنون بيكس اينجاست                         بوقت جـان سپردن سخت تنهـاست

بيـا تــا سـر بـه دامـانـت گـذارم                         بـيـا تـا در كنـارت جـان سـپـارم

الا اي لالـة سـر بـرده در خـــاك                         تـــزرو پــر زده تـا بـامِ افــلاك

غـزالِ تــيـز تـاز رفـتــه در دام                         نـديـده كـامِ دل چـون من ز ايـّام

گـلِ پـژمردة بـا خـاك هـم آغوش                        كـه يك آنـت نمي سـازم فـراموش

پـرستـوي قشـنـگِ نـوبـهــاري                        خـرامـان كبـكِ مستِ كـوهسـاري

عـروسِ  خفـتـه انـدر بستـرِ گـور                        ز پـا افتـاده و پـا تـا بـه سـر شور

عقـيقِ سيـنه چـاك سينـة سنـگ                       نهـان در خاك هـا بـا سينة تـنـگ

قـرارِ قـلــبِ نــاآرام مـجــنـون                       يگـانه مـونـسم در دشت و هـامـون

فـروزان شـمـعِ بــزمِ آشـنـايــي                       ســرا پـاي وجــودت روشـنـايـي

مديـرِ خوب عـشـق آموزِ مجـنـون                       انيـس هر شـب و هـر روز مجـنـون

نشـاط و شـوق و شور و مستي مـن                        هـمه بـود و نـبـود و هـستـي مـن

امـيـدم ، آرزو ، ايـمــان و ديـنـم                       خدايـم ، قبلـه ام ، عـرشم ، زمينـم

چه برگويم ، چه بنويسم ، چه خوانم                       تـو را ديگر چه بـرخـوانـم ، ندانـم؟

هـمـي نـالـيـد از سـوزِ جــدايـي                       همي گفتـا كه ليـلي جـان كجـايي؟

وحوشِ دشت بهـرش مويـه كـردنـد                      طيـور از آسمـانهـا گـريـه كـردنـد

همه مرغـان به دورش خيمه بستنـد                      همه بـا نـالـه در سوگـش نـشستند

 

نه كس گفتش كه احوالِ تو چونست ؟                    چرا جـاي تـو در دشتِ جـنون است؟

نه كس گـفتـش چرا دور از ديـاري؟                      مگـر رنـجـيـده از هـجـرانِ يـاري

نه كس پرسيدش از اهـلِ كجـايـي ؟                      نـه كس مي جست از بهـرش دوائـي

نه كس از مرحمت ياريـش مـي داد                       به وقـتِ مـرگ دلـداريـش مـي داد

نه در دامـانِ دلـداري سـرش بـود                        نه كس جز يـادِ ليـلي در بـرش بـود

نه جـز ديـدارِ ليــلي آرزو داشـت                        نه با كس جز خيالش گفتگـو داشـت

به سوي تـربـتِ ليـلي نـظـر كـرد                        در آن حالت از اين عالـم سفـر كـرد

خبر گـشتنـد پـس اقـوامِ مجـنون                       كه مجنون مـُرد در غربـت به هـامون

به سوگـش گـريه را آغـاز كـردنـد                       بسـاطِ دفـنِ مجـنون سـاز كـردنـد

ببـردندش ز هـامون سـوي لـيـلي                        كه گـردد مـدفـنش در كـوي ليـلي

مـزارِ پـاكِ لـيـلي چـاك كـردنـد                      تنِ مجـنون كنـارش خـاك كـردنـد

بـه اشكِ ديدگـان گِـل را سرشتند                        بـه روي تـربـتِ آنـهـا نـوشـتـنـد

 

مـزارِ عاشقـاني سيـنه چـاك است                       دو عشـقِ پـاك اينجا زيرِ خاك است

چـو خاك از بهـرِ مجنون بستـر آمد                      بـه بـالـينـش نكيـر و منـكـر آمـد

بـه پــا در گـــور آمـد انـقـلابـي                     سئـوالي گـشت و از مجـنون جوابـي

خدايـت كيست ؟ پـاسـخ داد ليـلي                     به گـفتـش قبلـه ؟ زد فـريـاد ليـلي

نــدا آمـد و را تـنــهـا گــذاريـد                    بـه حـالِ خـويـش او را وا گـذاريـد

ز عـاشـق شيـوة مـشرك مپـرسيد                     ز مجـنون نـيـز مِـن رَبِّـك مپـرسيد

كه مجنون ازشرابِ عشق مست است                    چه ميخواهيد از او ليـلي پـرست است

 

بـه سـوي آشـنـا راهـي دهـيـدش

بـه جـنّـت در بـرِ لـيـلي بـريـدش

 

 

« بيـمـار شـدن مـجنـون » - استاد محمد باقر محب زاده

« بيـمـار شـدن مـجنـون »

 
شنيدستم كه مجـنون گشت بيـمار                        شـرر بـر هستـيش زد هجـرِ دلـدار

 

ز حـالـش ليـلـي زيبـا خبـر شـد                       بــه خلوتـخانه با چشمـانِ تـر شـد

 

ز سوزِ سيـنه از بـهـرش دعـا كـرد                     خـداي عشـقِ پـاكـش را صـدا كـرد

 

كه يارب بر مـن و عشقـم گـواهـي                       نـكـردم انـدر ايـن ره اشتـبـاهـي

 

تو در قلبـم نهـادي مهـرِ مجـنـون                      تـو كردي عشقِ او هـر لحظه افـزون

 

تـو دادي ديـده ام را روشـنـايــي                      تـو كشـتـي در نهـادم بـي وفـايـي

 

اول تـدريس عـشقـم كـرده اي تـو                     پـس آنگـه در جـهـان آورده اي تـو

 

تو ميداني كه عشقم عشقِ پاك است                      تو آگاهي كه مجنون سينه چاك است

 

تو آگاهي كه مجـنون پاكـبـاز است                      ميانِ عشـق بـازان سـر فـراز اسـت

 

الاهــم كــردگــارِ مــهـربـانـم                     نـمـا امـشـب دوبـاره امـتـحـانـم

 

مرا در عشـقـبـازي مـفـتـخـركـن                     تـبِ مجـنونِ مـا از تـن بـه در كـن

 

خـدايـا هــر بــلا آيـد بــرايــش                      درونِ جـانِ ليـلـي ده تـو جـايـش

 

بـه نـاگـه  انـدر آن خـلـوتـگـه راز                    خـداي عشـقِ لـيلـي كـرد اعـجـاز

 

اجـابت نـزدِ يـزدان ايـن دعـا شـد                      تـنِ مجـنون ز سـوزِ تـب رهـا شـد

 

ز خلـوتگـاه لـيلـي شـد شتـابـان                       دو چشم از شـوقِ شادي اشك ريزان

 

خدايـش رسـتگـاري بـاز فـرمـود                        نشـد در امـتحـانِ عـشـق مـردود

 

خـداي عـشـقِ او دادش پـيـامـي                        پـزد از بهـرِ مسكـينـان طـعـامـي

 

دهـد شـكـرانـة بـهـبـودِ بـيمـار                       خوشـا آن كس كه دارد اين چنين يار

 

چو از اين ماجرا مجـنون خبـر شـد                       ز اشكِ شـادمـانـي ديـده تـر شـد

 

مـهـيّــا شـد پـي ديـدار جـانـان                      ز سوزِ دردِ هـجران بر دو لـب جـان

 

دلِ عـاشـق چو سـوزد از جـدايـي                       بـهـانـه مي كـند حـتـّي گـدايـي

 

دو چشمِ آشنـا بر يكـدگـر دوخـت                       دو جان با يك شراره باز هـم سوخت

 

پـيالـه بـود انـدر دسـتِ مجـنـون                       دلِ ليلـي به سـينـه بـود پـرخـون

 

چو ليلي كـاسه را بگـرفت در دسـت                     بـزد آن را زميـن و كـاسه بشكسـت

 

كـه يـعنـي دانـم ايـن ديـوانـة مـا                       نـمـي بـاشـد گــداي خــانـة مـا

 

بـنـازم ايــن پــيــامِ آشـــنـا را                     كـه سلطـان مي كنـد بـر در گـدا را

 

« سـفـرة عـقـد لـيـلـي » - استاد محمد باقر محب زاده

« سـفـرة عـقـد لـيـلـي »
 
 
شنيدستم چو ليـلي عقـد بـستـند                          كـنـارِ سفـرة عقـدش نـشستند
همه سر خوش ، همه دلشاد و خندان                           به جز ليلي كه چشمش بود گريان
كـشيـد از سـيـنـة پـر درد آهــي                          نمـوده تـورِ عـقدش را نـگـاهـي

بساطِ جشن و شادي چون نـظر كـرد                          بيادِ عشقِ مجـنون ديـده تر كـرد

بـه خلوتـخـانـه اي بنـشـست آرام                         خـداي عشـقِ خـود را داد پيـغام

الا اي كــردگــارِ مــهــربـــانـم                          الا اي كــرده صـد ره امـتـحانـم

الا اي مـخـبـر از دلـهـاي پـرخـون                          الا اي خـالـقِ لـيـلـي و مـجنون

خـداي مـن , الـهــم ,كــردگــارم                        نـمـا در عشقبــازي رسـتـگـارم

اگـر شـد قسـمـت مـجنـون جدايي                        نـكـردم مـن بـحـقّش بـيوفـايي

مـبادا خـاطـرش از مـن بــرنـجـد                         مـرا بـا بـيـوفـايـانـي بـسنجـد

بـه افغـان گـفت كاي مجنون كجايي؟                        بـيـا بر چـشمِ لـيلي نِه تو پـايي

بـيا بـنـگر كـه ليـلي بـيـوفـا شـد                         بـبين بـا غيـرِ مجنون آشـنـا شد

بـيـا بيـن سخت قـلبِ سست پيمان                       چـسان جـا كـرده در بـزمِ رقيبان

بيـا بين كرده گـلـچين قـصدِ بـاغـم                        نمي آيـي چـرا امـشب سـراغـم؟

بيا تا دستِ گـلچين گـل نـچيدسـت                        بيـا تـا يـقـّة گـل نـادريـدسـت

گـلت از دستِ گـلچـينـش رهـا كن                        هـميشه بـاوفـا بـاز هـم وفـا كـن

نمي خواهـي ببــنـي روي  لـيـلـي                        گـريـزانـي دگـر از كـوي لـيـلـي

نـمي خـواهي دگـر ليـلـي ببـيـني                        نـمي خواهي دگـر پيـشش نشيني

نمي خواهـي بدانـي در چـه حـالـم                        نـمي شـويـي ز دل زنـگِ مـلالـم

نمي خواهي كنـم بـهـرت حكـايـت                       نمـايـم از جـدائـيـهـا شـكـايـت

نمـي آيـي  ،  مـيـا بـگـذار تـنـهـا                       بـمـيـرم در دلِ گـردابِ غـمـهـا

پـس آنگـه زد صـدا مشـاطّـه گـر را                       به نـزديكم نشيـن بـر بـنـد در را

مرا حـاجت به هيـچ آرايـشي نيـست                      كه بي مجنـون مرا آسـايشي نيست

مـكــن آرايـشِ لـيـلـي كـه لـيـلا                      خود اندر چشـمِ مجنـون هست زيبا

مـن آنــروزي كـه دل از او ربـــودم                     خـدا دانــد كـه زيـبـاتـر نبـودم

من و ايــن حـجلـة عقـد و عروسـي                     كنـم با غيـرِ مجنون ديــده بـوسي

من اندر بـستـر و مجـنون به هـامون                      من اينجـا شاد ، مجنون زار و دلخون

ســر و جـانـم بـه قـربـانِ وفـايـش                     الـهـي مـن بـمـيـرم از بـرايــش

مـرا پـا بـسـتــه انـدر دام كـردنـد                     غــزالِ مــرده اي را رام كــردنـد

خود اينجـايم دلم در دشت و هـامون                      بـگــردد دربــدر دنبـالِ مجـنون

« پـيـغـامـي بـه مـجـنـون » - استاد محمد باقر محب زاده

« پـيـغـامـي بـه مـجـنـون »

 

يكـي آورد پـيـغـامـي بـه مـجنـون                     كه اي سرگشته اندر دشت و هـامون

 

شـنـيـدم داسـتـانــهـا از وفـايـت                     حديـثي گـويـم اينـك از بـرايـت

 

وفـا اصـلاً طـلـب از زن تـو مـنـمـا                       خـصـوصـاً از زنـي مـاننـدِ لـيـلا

 

سـيـه چشـمـان وفـاداري نـدارنـد                        طريـقي جـز جـفـا كـاري نـدارند

 

به صـد افسـون دلي در بـنـد آرنـد                       چـو شيدا گشت تنهـايش گـذارنـد

 

چو بشنيد اين سخن مجنون بر آشفت                       در آن آشفتـگي خندان شد و گفـت

 

چه سودي مي بري زين هـرزه گـويـي                      كه از ليـلي نديـدم جـز نـكـويـي

 

من و او همـدگـر را مـي پـرسـتيـم                        جدايي نيست تـا  ما زنده هستيـم

 

يـكـي جـانـيـم امـّا در دو پـيـكـر                        ز  يك جان بي وفـايي كي زنـد سر

 

نه ليـلي تـركِ مجـنـون مي تـوانـد                       نه مجـنون بي وجـودش زنده مانـد

 

بـرو ما را بـه حـالِ خـويـش بـگـذار                       به جـز ليـلي نـدارم بـا كسي كـار

 

تمـامِ حـرفِ مجـنـون يك كـلام اسـت

نـفس بـي يــادِ لـيـلايـم حـرام اسـت

 

«  پـيــغـامـي بـه لـيـلـي » - استاد محمد باقر محب زاده

«  پـيــغـامـي بـه لـيـلـي »

 
يكـي آورد پيـغـامي بـه لـيـلـي                         كـه مجـنون را نباشد با تـو ميـلـي

 

دگـر با عشقِ تـو بيگـانه گـشتـه                       زعـشـقِ ديـگـري ديـوانـه گشتـه

 

ز حرفـش ليلي زيـبا بـر آشـفـت                        جـوابش اين چنين دندان شكن گفت

 

اگر خواهـان عشقم نيست مجنـون                        چـرا من رگ زنـم او مي دهـد خـون

 

تو كه در عـاشقي ننـهـاده اي پـا                         چـه مي دانـي حديـثِ عشـقِ ليـلا؟

 

كجـا مجنون نمايـد بـي وفـايـي                          كــجـا افـتـد مـيـان مـا جـدايـي

 

مـن و او همدگـر را مي پـرستيـم                          جـدايـي نيست تا ما زنـده هستيـم

 

يكـي جـانيـم امـّا در دو پـيـكـر                         ز يـك جان بي وفـايي كي زنـد سـر

 

نه ليلي تـركِ مجنـون مي تـوانـد                         نـه مجـنون بي وجودش زنـده مانـد

 

بـدان تـا خـون در انـدامـم زند جوش

 

نـسـازم يـك نـفـس او را فــرامـوش

 

« خـواب ديـدنِ لـيـلـي » - استاد محمد باقر محب زاده

« خـواب ديـدنِ لـيـلـي »
يك شبي ليـلي بـه خواب نـاز بـود                      ديـدة مجـنون پـرستـش  بـاز بود

 

گـاه بـا ابـرو اشــارت مـي نـمـود                     گـاه بـا لـبـهـا زيـارت  مي نمـود

 

گـاه لـبـخـنـد مـليـحي بـر لبـان                      گـاه اشكِ حسـرت انـدر ديدگـان

 

گـاه مي نـاليـد كـاي ديــوانـه ام                        از چه ببـريـدي تـو پـا از خـانه ام

 

گاه ميگـفت اين جوان ديوانه نيست                       بي سبـب دور و بـرِ اين خانه نيست

 

از چه سنگش مي زنيد اي عـاقـلان                       جـز محبت چيست جـرمِ اين جوان

 

مـن كشيـدم پـاي او در عـاشـقـي                      خـود شـدم رسـواي او در عـاشـقي

 

تيـرِ مـژگـانـم چو بنمـودش شكـار                      پـا به كـويـم مي نهـد  بـي اختيـار

 

چون دل مجنون بـود ليلي پـرسـت                      كـي سـزاوارست ايـن دل را شكست

 

جرم مجنون چيست غيرازعشق پاك                     كيست مجنون جزجـواني سينه چاك

 

از چــه مـي كــوشـيـد در آزارِ  او                     جـز وفــاداري چــه بـاشـد كـارِ او

 

از چه منـعـش مي كنيد از ديـدنـم                       او مـرا جـان اسـت و جـان او مـنـم

 

پـس چرا بـايد چنين دلـخون شـود                     پـس چرا از شهـر خود بيـرون شـود

 

    پس به حـال خويــش بگذاريدمـان                      هـر چـه مي خواهيـد انگـاريـدمـان

 

نـاگهـان فريـاد جـانسـوزي كشيـد                      يـقّـة خـود تـا بـه دامـان بر دريـد

 

مـادر افسـرده جـان بـا اضـطـراب                       از فغـانِ ليـلي اش جستـي ز خـواب

 

شـد شتـابـان در كـنـار بـستـرش                      بـر نـهـادي بــر سـرِ زانـو سـرش

 

كـرد لـيلـي بـر رخِ مــادر نــگـاه                      اين چنين گـفتـش ميـانِ  اشك و آه

 

مـادر آيـا مـا گنـاهـي كـرده ايـم؟                     جـز محبـت اشتبـاهـي كـرده ايـم

 

از چه مجنون را به كـويم راه نيست                       از چه كـس ز احـوال ما آگـاه نيست

 

نيمـه شب از خـانه بيـرون بـوده ام                     مـادرا مـهـمـان مـجـنون بـوده ام

 

ديـدمـش لبخنـدِ شـادي بـر لبـان                     گـفت ليـلي جـان كنـارِ مـن بمـان

 

چـون به بيـداري مـا بـاشد وصـال                      در طـريــقِ عـاقـلان امـري محـال

 

پس چه بهتـر بـاشد اندر خواب نـاز                     مـا بـه يكـديگـر همـي گـوييـم راز

 

نـاگـهـان ديدم سر مجنون شكست                      پـُر ز خـون شد ديـدة ليـلي پـرست

 

مـادرا  مجنـون من شـد سنگسـار                      رفـت بـيـرون از دلِ لـيـلـي قــرار

 

يقّـه بدريـدم من و جستم ز خواب                      ديـده اي گـريـان دلي پـر اضـطراب

 

مـادرا  پـنــدم مـده كـارم مـدار                      كن دعـا در عشـق بـاشـم رستگـار

« خـواب ديـدنِ مـجـنــون » - استاد محمد باقر محب زاده

« خـواب ديـدنِ مـجـنــون »
 
 
شبي مجـنون بديد آشفتـه خوابـي                         وجـودش را گـرفتـه اضـطـرابـي

پـريشان حال شد از خـواب بـيـدار                        به خوابش ديده ليلي گـشـته بيمار

به افغان گفت كـاي ليـلـي كجـايي                          بيـا تـا جـويـم از بـهـرت  دوايي

پـريشانـم  ، پـريشانم  ،  پريشـان                          تو از تب سوزي و مجـنون ز هجران

چنان كـوبيد مجنـون سر به ديـوار                          كـه از خـوابش پـدر گرديد بيـدار

نـظـر بنـمود چـون احـوال فـرزند                          زبان بگشود و دادش اين چنين پند

دمـي احـوالِ زارِ خـويـش دريـاب                          نه روز آسايشي داري نه شب خواب

چه سودي مي بري زين بـي قـراري                          چه ديدي آخر از ايـن گـريـه زاري

جـفـا بـينـي وفـا پـنداري آن را؟                         خوري زهر و شكـر انـگـاري آن را ؟

ميـسّر گـر نمـي گـردد وصـالـش                          ز سر بيرون تـوان كـردن خيـالـش

پس از لختي كه مجنون بود خاموش                          به انـدرز پـدر دادي هـمي  گـوش

ز لـب قـفـلِ خمـوشي بـاز بنمـود                          سخـن را ايـن چنين آغـاز  بنمـود

پدر جـان سوختـن را دوسـت دارم                          ز جـان افـروختـن را دوسـت دارم

جدا از من مبـادا هـرگـز ايـن سوز                          نمانـم زنـده دور از سـوز يـك روز

مـن  و او همدگـر را  مي پـرستيـم                         جـدايي نيست تا ما زنـده هسـتيم

يـكـي جـانيـم امّـا  در دو پـيـكر                         ز يك جان بي وفـايي كـي زنـد سر

نه مجنـون تـركِ ليـلي مي تـواند                         نـه ليـلي بـي وجـودش زنده مـاند

 

تـمامِ حـرفِ مجنون يـك كـلام اسـت

نـفـس بي  يـادِ لـيلايـم حـرام اسـت