« بـيــوه زن »
آسـمـان بــارانـي و ســرد و سـيـاه و تــار بـود
شـب شبـي ظـلمـاني و تـاريـك و وحـشـت بـار بـود
ديــدة تــازه جــوانـي بـيــوه زن بـيـدار بـود
در مـيــانِ كــوچـه لــرزان تـكـيـه بـر ديــوار بـود
نـقـشـة انـجـامِ كــاري مـي كـشـيـد
انـتـظــارِ رهــگــذاري مـي كـشـيـد
افسـرِ حُسنـي بـه سـر امّـا رخـي افسـرده داشـت
در بـهــارِ زنــدگــانـي چـهـره اي پــژمـرده داشـت
از كـفِ گـردنـده گـردون روي سيـلي خورده داشـت
در مـيــانِ سـيـنــة تـنــگــش دلــي آزرده داشـت
آرزوهــايــش هــمــه بــربــاد بــود
خــانــة ظــلـمِ فــلــك آبــاد بــود
بــادِ وحـشـي آمـد و بـا زلـفِ او بــازي نـمـود
رعــدِ غـُـرّان بـهــرِ او آن شـب غــزلـسـازي نـمـود
نـاودانِ كـوچـه بـهـرش نـغـمه پـردازي نـمـود
دســتِ گــردون بــر ســرِ او سـنـگ انــدازي نـمـود
يــقـّـة پـيــراهـنــش را بــاز كــرد
بــا خــداي خـود سـخــن آغـاز كـرد
زيـرِ لـب نـالـيـد يـارب گـفـتـه هـايـم گـوش كـن
رازِ پــشـتِ پــرده را عـريــان و بـي ســرپــوش كـن
نــعـره هـاي رعــدهــايـت را دمـي خـامـوش كـن
آسـمــانـهــا را دگــر فــارغ ز جـنـب و جــوش كـن
تــا بــرايــت سـفــرة دل وا كــنـم
رازِ دل را پـيــشِ تــو افـشـا كــنـم
اي خـدا اي كــردگــار آخــر تــو را مـن بـنـده ام
گــر نـمـودم گـلّـه امـشـب اي خــدا شــرمـنـده ام
كن نگـاهـم كـز خـجـالـت سـر به زيـر افـكـنـده ام
اي خـدا امـشـب نـگـاهـي كـن تـو بــر پــرونـده ام
پـس بـفـرمـا اشـتـبـاه مـن چـه بـود ؟
زيــرِ درگـاهـت گـنــاه مـن چـه بـود ؟
خـوب مـي دانـي كـه ديـگـر يـكّـه و تنـهـا منـم
از فــراقِ روي هـمــســر والــه و شــيــدا مـنـم
اي خـدا بي كـس تـريـن زن انـدر ايـن دنيـا منـم
بـخـتِ بـد بـيـن صـاحـبِ رخسـاره اي زيبـا مـنـم
ايـن هـم از زشـتـي اقـبـالِ مـن اسـت
ديـده هـاي هـيـز دنـبــالِ مـن اسـت
خـوب مـي دانـي كـه ديـگـر در بسـاطـم آه نيـسـت
هـيـچ كـس بـهـتـر ز تـو از حـالِ مـن آگـاه نيـسـت
تيـره بــخـتي همـچـو من در زيـرِ آن درگـاه نيـسـت
از بــراي مـن دگـر جـز خـودفـروشـي راه نـيـسـت
پـس هـوسـبـازان هـوسـبـازي كـنـيـد
گـــردنــم را دسـت انـــدازي كـنـيـد
يـكّـه و تـنـهـا كنـون در كـوچه اي جـا كـرده ام
راهِ حــلّ مـشـكــلاتِ خــويــش پـيــدا كـرده ام
نــامـة بــدنـامـيـم را مُـهـر و امــضـا كـرده ام
يــقّـة پـيــراهـنـم بــا دســتِ خــود وا كـرده ام
گــوهــرِ دامــانِ خـود كــردم حــراج
تـا بـسـوزم ريـشــه هــاي احـتـيـاج
مـشـتـري كـو ؟ تـا ستـانـد از منِ نـاكـام ،كـام
از هـم آغــوشـي بـگـيــرد بــا مـنِ بــدنـام ، نـام
گـو بـه صـيّـادان كه شد آن صـيـدِ نـاآرام ، رام
بـعد از اين ديگـر به دستـم مـي دهـد فـرجـام ، جـام
تـكــيـه بــر ديــوارم و اِســتــاده ام
ســويِ مــن آئــيــد مــن آمــاده ام
دستـهـا را حلـقـه بـر گـردِ بـر و دوشـم كـنـيـد
بـوسـه هـاي خـود نـثـارِ لـعـلِ خــامـوشـم كـنـيـد
باده ام سازيد و همـچـون جـامِ مـِي نـوشم كنيـد
هـر غـلـط كـاري كـه خـواهيـد انـدر آغـوشـم كنـيـد
نـامِ من هـر كـس كـه مـن هستـم نـهـيـد
مــزدِ كــارم را كــفِ دســتـــم نـهـيـد
مـزد مي خـواهـم كـه نـان گيـرم بـراي دختـرم
دخــتـــرِ دُردانـــة از بــــرگِ گــل نــازكـتــرم
اي خـدا دانـي كه بـهـرش هـم پـدر هـم مـادرم
بايد هـر طـوري كه بـاشد بـهـرش امـشـب نـان بَــرَم
دانـم ايـنـك ديـدگـانـش بــر در اسـت
انـتـظـــارِ بـــازگـشـتِ مـــادر اسـت
از نـهـادِ خويـش امشب در خـروشـم ، در خـروش
بهـرِكسب و كـار ديگـر سـخـت كـوشـم ، سخـت كـوش
پاي تا سر ديگر امشب جنب و جوشم ، جنب و جوش
پـــول داران ، زور داران ، خـود فـروشـم ، خـود فـروش
ديـگـرم از زشـت نـامـي بـاك نـيـسـت
ايـن زنِ بـد كـاره ديـگـر پـاك نيـسـت
از چه چـون من تيـره بـخـتي آفـريـدي اي خـدا
از چه بـهـرِ خـلـقـتـم زحـمـت كـشـيـدي اي خـدا
عـفو من فـرمـا ، اگـر حـرفـي شنيـدي اي خـدا
بـگـذر از جــرمـم شـتـر ديـدي ، نـديـدي اي خـدا
گـفـتـه بـودم پــاك مــانـم مـن نـشـد
پــاك تـا در خـــاك مــانـم مـن نـشـد
دوش انـدر خـانـة هـمـســايـه نـوشـانـوش بـود
نـعـرة مـسـتـانـة ايـشــان مــرا در گــوش بـود
در كـنــارش كـلـبـة تـاريـكِ مـا خـامـوش بـود
دختـرم انـدر خـيــالِ خــوابِ خــوبِ دوش بـود
خـوابِ نـوشـيـنـي كـه بـي تـعـبـيـر بـود
او هـم از اقــبـــالِ خــود دلـگـيــر بـود
كـس نـديـدم دختـرم را در بـَرِ خـود خـوانـَدَش
روي زانـوي مـحـبـّـت چـون پــدر بـنـشـانـدش
كـلفتِ همسايـه هم از پـيـشِ خـود مـي رانـدش
دختـري ديدم كه ديـشب بـي پــدر مي خـوانـدش
جــويـم آغـوشـي كــه در آن جــا كـنـم
بــهــرِ فــرزنــدم پــدر پـيــدا كـنـم
چـاره از دستـم به در شد مـن زنـي بيـچـاره ام
رو كـجـــا آرم خـــداونــــدا كــه مــن آواره ام
هر كه خواهد هر چه گـويد بعد از ايـن دربـاره ام
مـي زنـم فـريـــاد من ايـنـكـاره ام ، ايـنـكـاره ام
مــحـضــرِ وجــدانِ خـود را قـاضـيـم
هـر كــه هـر چـه داد بــر مـن راضـيـم
جـز هـم آغـوشي نـشـد كـس فـكـرِ ايـن تنـهـائيـم
گــلـّـه دارم اي خـدا هـم از تــو هـم زيـبــائـيـم
مـي زنـم فـريــاد مـن هـر جــائـيـم ، هـر جـائـيـم
هـر كـسـي مـرد اسـت گـويــد عـلـّتِ رسـوائـيـم
هـيـچ كــس مـي دانــم امّـا مـرد نـيـسـت
هـركه گـويـد مـن بـه جـز نـامـرد نـيـسـت
چــربــي بـدنـامـيـم را بــر تـنِ خـود مـاشـتـم
تـخـمِ زشتـي را بـه دستِ خـويـش ديگـر كـاشتـم
پــردة حُـجـب و حـيــا را از مـيــان بــرداشـتـم
هـديه بر هـر بي سـر و پـا كـردم هـر چـه داشـتـم
هـمـقــدم بــا زشــتكــارانــم كـنـيـد
سـنـگـدلـهـــا ، سـنـگبـارانـم كـنـيـد
نيـست لازم بـعـد از ايـن آيـد كسي دنبـالِ مـن
مـيــرَد انــدر آرزوي بــوســه اي از خـــالِ مــن
خلق گيرد بـعد از ايـن عبـرت ز شـرحِ حـالِ مـن
حــق نـدارد كـس بـگـويـد شـد فـلانـي مـالِ مـن
مـي شـوم مـن بـعـد از ايــن مــالِ هـمـه
مـيـروم ديـگــر بــه دنــبـــالِ هــمــه
بـعد از ايـن بـا گـرگِ خـون آشـام هـمبستـر شـوم
هـمـدمِ كـفـتـارِ پـيــر و هـمـنـشـيـنِ خـَر شـوم
مــي روم در آغــلِ خـر تــا ز خـر ، خـرتــر شـوم
بـا تـمـامِ بـي سـر و پـاهــا دگــر هـمـســر شـوم
آدمـيـّـت مـُـرد و انــدر گـــور شـد
نــامِ انـسـان وصـلـه اي نـاجـور شـد
پــس چـرا ايـن كـلـبـة تـارم منـوّر سـاخـتـي ؟
پـس چرا گـلـزارِ خـشـكــم را مـعـطـّر سـاخـتـي ؟
پـس چرا در قـالـبِ عشـقـم مـصـوّر سـاخـتـي ؟
پــس چـرا آخــر مـرا يـارب تـو مـادر سـاخـتـي ؟
كـاش يـا ايـن كـوچـه جـاي مـن نبـود
يـا بـهـشـتــت زيـرِ پـاي مـن نـبـود
دارد از سـرمـا خـدايـا سـخـت مـي لـرزد تـنـم
خـيـس شـد از بـرف و بـاران دامـن و پـيـراهـنـم
مـرگ بـر من گـر كسي دستـي بــرد در گـردنـم
اي خـــدا راضــي مـشـو آلـــوده گـردد دامـنـم
كي كِـشَـم اين بـارِ ننـگيـن را بــدوش
مرگ بـهتـر تـا كه بـاشـم خـودفـروش
مـن كـجــا و دامـنِ عـفـّـت ز كـف دادن كـجـا ؟
من كـجـا و سـر بـه دوشِ غيــر بـنـهــادن كـجـا ؟
من كجـا و يقـّه بـر بيـگـانـه بـگـشـادن كـجـا ؟
مــن كـجــا و در رهـي نـاصــاف افـتـادن كـجـا ؟
زنـدگـي در سايـة پـاكـي نـكـوسـت
نـنـگ بر آن زنـده كـو بـي آبـروسـت
اي خـدا بـنـمـا زبـانـم لال هـذيـان گـفـتـه ام
قــصـّه هـاي بـي ســر و بـي تـه فـراوان گـفـتـه ام
گــاه از اقـبـال و گـه از سـفـرة نـان گـفـتـه ام
تـوبـه بنـمـودم خـداونــدا ، پـريـشـان گـفـتــه ام
گـرچـه ايـن عـالـم بـرايـم گـشـتـه تـنـگ
مـرگ خـوشـتـر تـا كـه تـن دادن بـه نـنـگ
پس خداي مهـربـان الـطـافِ خـود تكـميـل كـن
بـهـــرِ مـن بـرنـامـة ايـن زنـدگــي تـعـطـيـل كـن
پـيـكـرِ گــرمِ مـرا بـر كـوه يــخ تـبـديـل كـن
گـو اجـل را بـهـرِ صـيـــدِ بـيــوه زن تـعـجـيـل كـن
بـسـتــه بـنـمــا بـــار الـهــا دفـتــرم
دخـتــرم كـو ؟ دخـتــرم كـو ؟ دخـتــرم
نـاگهـان برقـي جـهيـد و ابـر بـاريـدن گـرفـت
آسـمـــانِ تـــار و تـيــره بــاز غـُـرّيــدن گـرفـت
بيوه زن از سوز و سرمـا سخـت لـرزيـدن گـرفـت
پـاي تـا سر شد كِـرِخـت و مـيـلِ خـوابـيـدن گـرفـت
بـعـد از آن جـز پـيـكـري بـيـجـان نـبـود
هـيـچ چـشـمـي در غـمـش گـريـان نبـود