« بـه يـاد  اسـتــاد بـرجـسـتـه »

 

اهــلِ هـنـر پـيـرِ هـنـرمنـد كـو               بـر لبـتـان آن هـمه لـبـخـنـد كـو

 

ساززنـان پـس چه شد استـادِ سـاز               آن پـدرِ نـغـمـه گـر و نـغـمـه سـاز

 

محفل و بـزمش طـرب انـگيـز بـود                پـنـجه و مـضـراب شكـربـيـز بـود

 

در بغـلش سـاز چـو جـا مي نمـود                 وه كه به پـا مـعـركـه هـا مي نـمـود

 

لـرزه چـنـان بـود در انـدامِ سـاز                 هـيـچ بـه كـوكـي نـَبـُد او را نـيـاز

 

بـود و نبـودش هـمـگي ساز بـود                 سـاز ورا مــونــس و دمـســاز بـود

 

ني به سرش نـخوت و كبر و غـرور                  فـخر و تـكـبـّر هـمـه از وي بـه دور

 

«پيـرِ هنـرمند چـه وارستـه بـود                 واي كه بـرجسته چه بـرجستـه بـود»

 

گــاه بـِزَد شـور و زمـانـي نــوا                   گـاه هـمايـون زده گـاهـي سـه گـاه

 

گـاه بـزد دشتي و گـه شـوشتـري                 بــود دكــان مـمـلـوِ از مـشـتـري

 

گـه زده ماهـور و گـهي بـوعـطـا                 رقـص كنـان درنـظـرش گـوشـه هـا

 

لحـظه اي آهـنگ غـم انگيـز بـود                لختِ دگـر نـغـمـه طـَرَب خيـز بـود

 

كوك شدي سـاز چـو در اصفـهـان               جـــامـه دريــديـم ز جـامـه دران

 

اشـكِ روان بـا مـژه مي شد شريـك                   در اثـرِ گـوشه اي از بـوسـليـك

 

حيـف كـه آن پنـجـة لـبـريـزِ شـور                  طعمة مـوران شده در خـاكِ گـور

 

لالـه بـه گـلشـن ز غـمـش داغـدار                   روزِ خــوش تـار شـده شـامِ تـار

 

دشت و دمن ديـدة خـود تـر نـمـود                    از دل خود نـاله چنين سر نـمـود

 

«پيـرِ هنـرمند چـه وارسـتـه بــود                   واي كه برجسته چه برجسته بـود»

 

چنگ شد از غـصّـة او سيـنه چـاك                   تا كه رخش گشت نهان زيـرِ خاك

 

نـي ز فـراقـش ز جـگـر نـالـه كـرد                  يـادِ هـنـرمنـد نـَوَد سـالـه كـرد

 

رفـتـه بــرون از دلِ قمـري شكيـب                 سيحه زنـان شد به چـمن عندليـب

 

عـود شد از سوزش هـجرش چو عـود                يـقّـه دريـدنـد دف و چـنگ و رود

 

قدّ كمانـچـه چـو كمـان خـم شـده                 در غـمِ او غـرقـه بــه مـاتـم شده

 

تـا كـه ورا لـعـلِ لـبـان سـرد شـد                بـرگِ ريـاحيـن به چـمـن زرد شـد

 

تا كه قـضا ديـدة بـرجستـه بـسـت               بـاربد آمـد زد و بـربـط شـكـسـت

 

ژالـه به رخـسـارة سُنـبـل نـوشـت               گـريه كنـان بـا قـلـمِ سـرنـوشـت

 

«پـيـرِ هـنـرمند چـه وارسـتـه بـود            واي كه بـرجستـه چه برجستـه بـود»

 

جسمِ نحيـفش چـو بـه تـابـوت شـد            چـشـمِ فـلك خيـره و مبـهـوت شـد

 

هــاتـفـي از غـيـب نــدا داده ســر            خــاك بـه فـرق تـو بُــوَد شـوشتـر

 

شك نبـود شـهـرِ هنـركـُش تـويـي             بـي رمـق و مـُرده و خـامـُش تـويـي

 

ايــن دُرِ نـايـاب كـجــا مـي بـرنـد            بي كـس و تنـهـاش چـرا مـي بـرنـد

 

ديده اي بهرش ز چه گـرينده نيسـت              ايـن روشي نيكـو و زيبـنـده نيسـت

 

بي هـنـري چـون كـه ز دنـيـا شـود               مــعـركــه و ولــولـه بـر پـا شـود

 

گـريـه كنـان سينه و بـر سـر زنـنـد            يـقـّه ز حـسرت هـمـگي بــر درنـد

 

ليـك هـنـرمند چو رفـت از جـهـان             خنـده بـه لـب بي خـرد و ابـلـهـان

 

هر كه به نـوعي سـخـني سـر كـنـد              واي بــر او كــو مــژه اي تـر كـنـد

 

داد از ايــن مــرد و زنِ نـاسـپـاس              نـالـه از ايـن مـردمِ حـق نـاشـنـاس

 

« پيـرِ هـنرمنـد چـه وارستـه بـود                واي كه بـرجسته چه برجستـه بـود»

 

سينة خود چـاك بــزن اي زمـيـن                 مـحفـلِ عشّـاقِ جگـرخـون ببـيـن

 

منـتـظـران را هـمـه حيـران نـِگـر               بـزمِ طـرب تـختِ حَسَن خـان نـگـر

 

خفته به خاكـانِ هـنـر جستـه انـد                مـنـتـظـرِ مـقـدمِ بـرجسـتـه انـد

 

ني بـه لـبـان سـبـزعـلـي و كـرم                 ديــدة مشتـاق بــه در دم بــه دم

 

روحِ خـليفـه شده چـون بـا خـبـر                 آمـده بـا سـر بـه سـوي شـوشـتـر

 

هـمـره اسـتـادِ غـزلخـوان شــود                  تـا كـه رهـا از غـمِ هـجـران شـود

 

هـسـت عـلي صـفـرش در كـنــار                  تـا كه بـه مجـلس رسد استـادِ تـار

 

قـفـلِ خـمـوشي ز دو لـب وا كـنـد                چهـچـهـه اش معـركه بـر پـا كـنـد

 

بـلبلِ خوشخـوانِ چـمـن مـهـرپـور                حــاضــر و آمـاده بـه اجـراي شـور

 

تـا نـگـرد پـنـجـه و مـضـراب را                  از سـرِ هـر خـفـتـه بَـرَد خـواب را

 

گـُرجي شـوريده چه شوريـده است                  چون دگـران بسته به در ديده اسـت

 

تـا نهـد استـاد بـه محـفـل قـدم                  از دل او پــاك كــنـد زنـگِ غــم

 

ســاززنـي پـيـر بـه نــامِ گــدا                   تــار كنـد كـوك بـه صـوت  نــوا

 

تا هـمه حضـّار نـوا خـوان شـونـد                 جمـله پـذيـراگـرِ مهـمـان شـونـد

 

بــر سـرِ گــورش دو لـبـي آشنـا                 زمــزمــه آرام نــمــود ايـن نــوا

 

« پيرِ هـنـرمند چـه وارسـتـه بـود                 واي كـه بـرجسته چه بـرجسته بود»

 

ديده تـو استـاد به هـم بـسـتـه اي                 بـي شـك و بي شبهه تو برجسته اي

 

بي هـنـرانـست چنـيـن كـارشـان                 يـادِ هــنــرمـنـد بـُوَد عـارشـان

 

شــاد بــود خـاطــرِ نـاشـادِ تــو                گـرچه دگـر كـس نـكـنـد يـادِ تـو