« سـراغِ جـوانـي » - استاد محمد باقرمحب زاده

« سـراغِ جـوانـي »

 

با گـامهـاي خستـه و آهـسته كـورمـال           من رهسپـارِ فـاصله اي بي نهـايتـم

 

در كـوره راه زندگـي مرگـبـارِ خـويـش           نوري به ديده نيست بـراي هـدايتـم

 

 

در پيشِ رو فراز و نشيب است و پيچ و خم           درپشتِ سر حكايتِ از ياد رفـتـه اي

 

بـر روي دوش بـارِ گـرانِ گـذشت عـمـر            در زيرِ پـا جواني بـر بـاد رفـتـه اي

 

 

از دور دور تـازه صدائـي بـه گـوشِ مـن           فريـاد مي زند كه بيـا تـنـدتـر بـيـا

 

اي رهسپـارِ خستـة پـيوسته بستـه دل           در پـا اگر نمانده توانـت به سـر بـيـا

 

 

فرياد در گـلوي زمان نـعـره مي كـشـد           اي رهسپَر به پشتِ سرِ خود نظـر مكن

 

داغِ گـذشتِ دورِ جواني تو را بـس اسـت           بر زخمِ كهنه ات نمك و نيشـتـر مكن

 

 

بيچاره دل به سينه زند دست و پا كه من          رجعت كنم به دورِ خـوشِ شادمـانـيـم

 

من با قدي خميده نظـر مي كنم به خاك          گيـرم ز خـاكِ تيـره سُراغِ جـوانيــم

«  نـامـه هـاي بـي جـواب » - استاد محمد باقرمحب زاده

«  نـامـه هـاي بـي جـواب »

 

داشـت مي رفـت و مـن به دنـبـالـش         هـمـچـو خـاري كــه دسـت بـاد بَـرَد

بــوتـة خــار خــشـكِ در ســر راه         خـــواســت آن گـل دگـر ز يـاد بَـرَد

 

داشت مي رفت و زير لـب مي گـفـت           نــامــه هــا بـي جـواب مـي بيـنـي

ديگـر هـرگـز مـرا نـخـواهـي ديـد            ور بـبـيـنـي بـه خـواب مـي بـيـنـي

 

گـفـتي آن مـاهـروي سيـمـيـن بـر          تــا ابــد نـيــسـت بـا مَـنَـش كـاري

آنچنان بـود سنـگـدل كـه نـگـفـت           وقــتِ رفـتــن خــدانــگـــهـداري

 

دل بـلا ديـد و درد و رنـج كـشـيـد            ديــد پــاداشِ هـر چـه خـوبـي كـرد

بختِ بـد بيـن سرشكِ مـژگـان هـم           دردِ مــن ديــد و پــايــكـوبـي كـرد

 

آب پـاكي بـه روي دسـتـم ريـخـت            يــعـنـي از مـن بــشـوي دسـتـت را

دلـنـوازم دلـم شـكـست و نگـفـت            كــي تـلافـي كــنـم شـكـسـتـت را

 

خواستـم نـالـه بـر كـشـم كـه مـرو           بـغـضــم انـدر گــلـو مـجـال نــداد

پيـش رفـتـم كـه دامـنـش گـيـرم            واي بــر مــن كــه او مــجـال نــداد

 

رفت و من مـاندم و غـمي جـانـكـاه            شــادمـانـم بـه يـك نــگـاه نـكـرد

گـفتمش چـاره چيست ؟ گـفت بميـر           واي مــُردم ، وي اشــتــبــاه نـكـرد

« اي تـك درخـت » - استاد محمد باقرمحب زاده

« اي تـك درخـت »

اي تك درخـتِ تـشنه كـه در دشـتِ بي بـهـار

                                                 بـســيـار ســالـهـاسـت كـه آبـي نـديـده اي

تــا دور دسـتـهـاي افـق خـيـره گـشـتـه اي

                                                تــنــهـا نــه آب بـلـكـه سـرابـي نـديـده اي

بسـيـار سـالـهـاست كـه در سـايـة سـكـوت

                                                 نـشـنـيـده اي ز مـرغـك مـسـتـي تـرانـه اي

در لا بــه لاي فـاصـلـة شـاخـسـارِ خـويـش

                                                 آوازِ جــوجــه اي نـشــنــيــدي ز لانـــه اي

بسيـار سـالـهـاسـت كـه از فـرطِ بـي كـسي

                                                  داري چـو من تـو سـايـة خود در كـنـارِ خـويـش

با نـعره هـاي سـركـش و بـي بنـد و بـارِ بـاد

                                                  چـون شمـع رقـصِ مرگ كـني بـر مـزار خـويـش

بسـيـار سـالـهـاست كـه خـيـلِ سـتـارگـان

                                                  چشمك زنـان بـه بي كَـسي ات خنـده مي كنـنـد

خـشـكـيـده بـرگـهـاي تـو را تـنـدبـادهـا

                                                  از شــاخـه هــا جـدا و پــراكـنـده مي كنـنـد

بسيار سالـهـاست كه بـا كـولـه بـارِ خـويـش

                                                  ايــن دشـتِ داغ رهـگــذري را نــديـده اسـت

جز بـوته هـاي خشك و جوانـمرگ و زردِ خـار

                                                طـوفــان و بـاد هـمـسـفـري را نـديـده اسـت

بسيار سالهـاست كه اي تشـنـه تـك درخـت

                                                در آرزوي آبِ گـــــوارا نـــشــســتــــه اي

مـانـنـد مـن تـو نيـز در ايـن دشـتِ داغـدار

                                               چـشـمِ امـيـدِ خـويـش به آيـنـده بـسـتــه اي

چـهـــارپــــاره - استاد محمد باقرمحب زاده

 

 

چـهـــارپــــاره

 

 

 

 

« آخــريـن شـب »

 

 

آخـريـن شب كـه ديـدمـش آنـشب                    شـبِ ظـلـمـانـي زمـسـتـان بـود

شــاهـدِ آخــريــن مــلاقــاتــم                    قـطره هـاي سـرشك و بـاران بـود

 

در بـنِ كــوچـه زيــرِ نـورِ چــراغ                      مـي كـشيـدم مـن انـتـظـارش را

خـواسـتـم دسـتِ او دهـم آنـشـب                     آخـريــن عـكـسِ يـادگــارش را

 

بـه شـتــاب آمـد و سـلامـي كـرد                     گـفت امشب عجبـي شبي تـار است

خيـره شـد ديـده اش به ديـدة مـن                      گـفـت ديــدارِ آخـريـن بـار است

 

دسـتِ لـرزانِ خــويـش پيـش آورد                    گـفـت ايـن لحظـة جـدايي مـاست

يـاد مـانـد تـو را كـه تـيـره شبـي                     شـاهــدِ مـرگِ آشـنـايـي مـاست

 

گـشت نـزديـكـتـر بـه مـن آنـگـه                    ســرِ خــود را نـهــاد در گـوشـم

گـفـت اي بـيــوفــا خـداحـافـظ                      بـعـد از ايـن كـن دگـر فـرامـوشم

 

نـــامـه هـايـش بـه دسـتِ او دادم                    گـفتـم اينـهـا بـگيـر و پـاره نـمـا

گـرچه در كـارِ خيـر حـاجت نـيست                    وقـتِ رفـتـن تـو اسـتـخـاره نـمـا

 

 

نـامـه هـا را گـرفت و گـوهـرِ اشـك                  حلـقـه زد در مـيـانِ چـشـمـانـش

خـجـل از ايـن شـدم كه وقـتِ وداع                    كـرده ام ايـنـچـنيـن پـريشـانـش

 

بـسـتـة نـامــه را زميـن زد و رفـت                  خـيـره بـر عـكـسِ او نگـاهـم بـود

واي بـــر مــن صـــداي او نــزدم                   ايـنـهـم آنـشـب ز اشتبـاهـم بـود

 

رفـت سـي ســال گــوشـة خـلـوت                 نـامـه هـايـش هـنـوز مي خـوانـم

بـا خـطِ خـود نـوشتـه ام هـمـه جـا                  بـيــوفــا او نــبــود مــي دانـم

 

 

« بـيــوفـــا او نــبــود مـي دانــم »

« مــادر » - استاد محمد باقرمحب زاده

« مــادر »

 

كـسي كـه هـستي و بـود نبـود خود هـمـه را

                                               نـــثــارِ راه پـسـر مـي نـمـود مــادر بـود

كـسي كـه در غـم و درد و بـلا و حـادثـه هـا

                                              هـميشـه سينـه سپـر مي نـمـود مــادر بـود

كسي كـه شيـرة جـان داد و شـادمـاني كـرد

                                                به قـامتم چـو نـظـر مي نـمـود مــادر بـود

كسي كه زمزمـة لاي لائـيـش هـمـه شــب

                                               خـداي عشـق خـبـر مي نـمـود مــادر بـود

كسي كه دفتـرِ ايـثـار و عشـق و ايـمـان را

                                               گـرفـت و خـواند و ز بَـر مي نـمود مـادر بـود

كسي كه قـصـّة خـوبِ هـزار و يك شـب را

                                              هـزار و يك شبـه سـر مي نـمـود مــادر بـود

كسي كه خنـدة اميـد بـر لبـم مي كـاشـت

                                            غـمـم ز سيـنـه بـه در مي نـمـود مــادر بـود

كسي كه شب چو نبودم به خانه تـا به سحـر

                                           دو ديده حـلـقـه بـه در مي نـمـود مــادر بـود

كسي كه در بـه در از دوريـَش نمي گـشتـم

                                            اگــر كـه تـركِ سـفـر مي نـمـود مــادر بـود

«  تـقـديـم بـه مــادر » - استاد محمد باقرمحب زاده

«  تـقـديـم بـه مــادر »

 

مي طپـد ايـن دل به شـوقِ ديـدنِ مـادر هـنـوز

                                         يـادم آيـد رنـجــش و بـخـشيــدنِ مـادر هـنـوز

سالهـا بگـذشته و من هـمـچـنـان در انـتـظـار

                                         نيـست بـيـداري در ايـن خـوابـيـدنِ مـادر هنـوز

شد زبـانـزد در گـلستـانِ جهـان لبـخـنـدِ گـل

                                         ليك هـرگـز نيست چـون خنـديـدنِ مـادر هـنـوز

ابرِ رحمـت بـود مـادر بـر سـرم بـاريـد و رفـت

                                         شــاخ و بــرگـي دارم از بـــاريـدنِ مـادر هـنـوز

حــرفِ اول را زد انـدر انـتـخـابِ رنـج و گـنـج

                                          رنــج هــا دارم مـن از رنــجـيـدن مـادر هـنـوز

اولــيــن درس وفــا از مـــادرم آمـوخـتـم

                                         ســر فــرازم از سـخـن سنـجـيـدنِ مـادر هـنـوز

هـر زمان سـوزِ تـبي لــرزان كـنـد انـدامِ مـن

                                        يـــاد مـي آيــد مـــرا لــرزيــدنِ مـادر هـنـوز

ديده بر در حلـقه شد كس حلقـه اي بـر در نـزد

                                       مـي كـشـم مـن انـتـظــارِ ديـــدنِ مـادر هـنـوز

هر كجا گفتند بخشـش از بـزرگـان اسـت ، مـن

                                       آيــد انــدر خــاطـرم بـخـشـيـدن مـادر هـنـوز

هر كجا بحثي شد از بـا شوق رفتـن سـوي مـرگ

                                        يــاد مـي آيـــد مـــرا زائــيــدنِ مـادر هـنـوز

هر كسي كـز افتخـارِ خويـش مي بـالـد ( محـب )

                                         سـر كـنـد خــم در بــرِ بــالـيـدنِ مـادر هـنـوز

 

« اي پـــدر » - استاد محمد باقرمحب زاده

« اي پـــدر »

 

 

سالـهـا در پـاي من زحمـت كـشـيـدي اي پـدر

                                          روي آســايــش بـه عــمـرِ خـود نـديـدي اي پـدر

 

در ره آسـايـشم چـون عـود گـاهـي سـوختـي

                                          گــاه چـون اســپـنـد از جـا مـي پـريـدي اي پـدر

 

گـر بـرايـم پـيـش مي آمد پـدر پـيـشـآمـدي

                                          بـوده ام شـاهــد كـه بـا ســر مـي دويـدي اي پـدر

 

در فــراز و در نـشـيـبِ كــوره راه زنــدگــي

                                         بــارهــا ديــدم بــه فـــريـادم رسـيـدي اي پـدر

 

در جـوانـي لالــه روي و سـرو قـامت ديـدمـت

                                          زيـــرِ بــارِ زنــدگـي ديـــدم خـمـيـدي اي پـدر

 

موي مشكينت به راهـم اي پـدر كـردي سفـيـد

                                         ايــن بــُوَد پــايـــانِ درسِ رو ســفـيـدي اي پـدر

 

لـحظـه اي در آمدن گـر ديـر مي كـردي پـسـر

                                        يــقـّـة طــاقــت بــرايــش مـي دريــدي اي پـدر

 

بـود لبـخـنـدِ تـو مـمـلـو از سـرورِ زنـدگـي

                                         ســفــرة شـــادي بــرايـــم آفــريــدي اي پـدر

 

مي شدي افسـرده گـر افسرده مي ديـدي مـرا

                                         تــارِ غــم در سيـنـة خـود مـي طـنـيـدي اي پـدر

 

گـر بلائـي نـاگهـاني پـيـش مـي آمـد مــرا

                                        بـهـرِ خــود بـا جــان بـلا را مـي خـريـدي اي پـدر

 

پند مي دادي مرا بـا دوستـان يكـرنـگ بـاش

                                        انــدر ايـن ره طـعـنـه از دشـمـن شنـيـدي اي پـدر

 

من چه كردم از برايـت اي پدر جان غيـرِ هيـچ

                                        پــرورانــيـدي ، ز مــن خـيــري نـديـدي اي پـدر

 

اي كه در عمرت نديـدي روي آرامـش به خـود

                                         ديــدمــت در خــاك آخــر آرمـــيــدي اي پـدر

 

بوده اي مـرغِ بـهشتي اي پـدر بـهـرِ ( محـب )

                           پـَر گـشـودي سـوي جـنّـت پـَر كـشـيـدي اي پـدر

« ســلام اي دانـش آمـوزان ايـران » - استاد محمد باقرمحب زاده

« ســلام اي دانـش آمـوزان ايـران »

 

سـلام اي دانـش آمـوزانِ ايــران                 سـلام اي لالـه هـاي شـاد و خـنـدان

 

شـمـا آيـنده سـازِ ايـن ديـاريـد                 شـمـا شـأن و مـقـام و اعـتـبـاريـد

 

شما از پـاي تـا سـر افـتـخـاريـد                الا گـلـهـاي خـنـدان در گـلسـتـان

 

سـلام اي دانــش آمـوزان ايـران                سـلام اي لالـه هـاي شـاد و خـنـدان

 

شــمــا اي ره نـــوردانِ ره نـور                 شمـا اي پـاي تـا سـر شـادي و شـور

 

نبي فـرمـود از گـهـواره تـا گـور                 به كسبِ عـلم كـوشيـد ، اي عزيـزان

 

سـلام اي دانـش آمـوزانِ ايـران                 سـلام اي لالـه هـاي شـاد و خـنـدان

 

شما در مهـرمه هنگـامِ پـايـيـز                 كه ميگردد گـلستـانـهـا غـم انـگـيـز

 

فـضـاي مـدرسه سازيـد لبـريـز                ز عـطـرِ غـنـچـه هـاي نـو بـهــاران

 

سـلام اي دانـش آمـوزانِ ايـران                 سـلام اي لالـه هـاي شـاد و خـنـدان

 

ســــلام اي دانـــش آمــــوز                 بــــكـــوش و دانــــش آمــــوز

 

« غـارِ حـرا » - استاد محمد باقرمحب زاده

« غـارِ حـرا »

 

 

سـزد گـر مـاه گـردون افـكـنـد بـر رخ نـقـاب امشـب

                                  كـه طــالــع مـي شــود از غــارِ حِــرّا آفـتـاب امـشـب

شـعـاعِ جـلـوة خـورشـيـد در ظـلمـت نـمي گـنـجـد

                                كـشـد سـر از ستـيـغِ كـوه چـهـري بـي حـجـاب امـشـب

حــريـمِ خـلـوتِ عـاشـق نـبـاشـد جـاي نـامـحـرم

                                 سروش غيبـيـَم در گـوشِ جان كـرد ايـن خـطـاب امـشـب

بنـازم خلـوتِ اُنـسي كه بـا مـعـشـوق مـأنـوس اسـت

                                 در آن محـفـل كند مـعشـوق ، عـاشـق انـتـخـاب امـشـب 

بُــراقِ عــشـق بــهـرِ شـهـسـوار آمـاده مـي گـردد

                                 مَلَك را افـتـخـار ايـن بـس كه بــرگـيـرد ركـاب امـشـب

پــيــامِ قــاصــدِ دلــدار ، دلــدارم چـو اِقـرَاء شـد

                                 نـمي مـانـد بـر او نـاخـوانـده خـطـّي از كـتـاب امـشـب

نگـار مـن به قـول خـواجـه بي مـكـتـب مـدرّس شـد

                               نخـوانـده مي كنـد تـدريـس بـر پـيــر و شـبـاب امـشـب

شِكـَر چون نيشـكـر از كـِلْـكِ شـكّـر بـارم افـشـانـم

                              كه بـيـنـم  بـيـنِ عـلم و جـهـل بـاشـد شـكّـرآب امـشـب

بـِده سـاقي از آن ميـنـا كه چشـمِ جـان كـند بـيـنـا

                               بــيــاور بــاده و بــر بــنــد در بــر روي خـواب امـشـب

چنان بنـمـاي سـر مستـم كه افـتـد خـامه از دسـتـم

                               بـه اشكِ شـادمـانـي صـفـحـه را بـنـدم خـضـاب امـشـب

فـلك بـر عـرصة گـيـتـي نـمـايـد گـوهـرافـشـانـي

                              ( مـحـب ) از خـامه بـر دفـتــر فـشــانـد دُرّ نـاب امـشـب

 

« مـهـرِ مــادر » - استاد محمد باقرمحب زاده

« مـهـرِ مــادر »

 

بــهـتــريـن مـهـر و وفـا ، مـهـر و وفـاي مـادر اسـت

                                             بـا صـفـاتـر از گـل و گـلشـن صـفـاي مـادر اسـت

نـغمة مرغـانِ خـوش الـحـان بـه گـلشـن دلـربـاسـت

                                            خـوشـتــريــن آهـنـگ امّــا لاي لاي مـادر اسـت

سيـنـة آئـينـه گــونـش را غـبـارِ كـيـنـه نـيـسـت

                                           دل ســراي مـهــر و بــر لـبـهـا دعـاي مـادر اسـت

مـي زنـد عـطـرِ صـفــا انـدر سـرا پـيـوسـتـه مـوج

                                           تــا فـضــا پــر از صــداي جـانـفـزاي مـادر اسـت

گــرچـه فــردوسِ بـــريـن بـرتـر بـود از حـدّ وهـم

                                            بــا هـمـه رفـعـت كـه دارد زيـر پــاي مـادر اسـت

ســـالـهـا طــي كـــرده ام در هـجــر او امّـا هـنـوز

                                            گـوشِ جـان لـبـريـزِ آهـنـگِ صــداي مـادر اسـت

جــز ســرِ كـويــش نــدارد دل ســرِ كــوي دگـــر

                                             مـــرغِ نـــاآرامِ قــلـبـم آشـنـــاي مـادر اسـت

ديــده را فــرشِ رهـــش كـردم بـه امـيـدِ وصــال

                                             خانة دل گـرچه گـلرنـگ اسـت ، جـاي مـادر اسـت

نـيـسـت در حـدّ ( محـب ) حـمـد و ثـنـاي مـادران

                                           چون خـداي مـهـربـان خـود در ثـنـاي مـادر اسـت

 

« خـدمـت بـه فـرزنـدانِ خـويـش » - استاد محمد باقرمحب زاده

« خـدمـت بـه فـرزنـدانِ خـويـش »

 

كــرده ام اي دانـش آمـوزم فـدايـت جـانِ خـويـش    

                                    گـسـتـرانـدم پـيـشِ رويـت سـفـرة احـسـانِ خـويـش

شمـع گـرديدم وجـودم سوخـت نـور افـشـان شـدم

                                     تــا كـنــم روشــن ز نـــورم راه شــاگـردانِ خـويـش

رو سفـيـدم زانـكـه در ايـن راه مـويـم شـد سپـيـد

                                    خـم بـه ابـرويــم نـيـاوردم مــن از نـقـصـانِ خـويـش

ســفـرة اخـلاص گـسـتـردم ز دانـش هـر چـه بـود

                                    بــي ريـــا بـنـهــادم آنــرا در بـرِ مـهـمـانِ خـويـش

چـلـچـراغِ ره شدم بـا نـورِ خـود ظـلـمـت شـكـاف

                                   بيـنـم از آن نـور يك تـه مـانـده در چـشـمـانِ خـويـش

از كــفــم دادم جــوانـي تــا جــوان پـرور شـوم

                                   پـُر شـدم پـيـمـانـه مـانـدم بـر سـرِ پـيـمـانِ خـويـش

نيمه جان ، شمـعـم كنـون در واپـسيـن هـاي حيـات

                                    در كــنــارِ شـعـلــه بـيـنـم ســايـة لــرزانِ خـويـش

بـر كـسـي مـنّـت نـدارم ، زيـرِ مـنّـت نـيـسـتـم

                                   مـي كـشـم مـنّـت بـه عـمـرِ خويـش از يـزدانِ خـويـش

جـورِ استـادان بِـه از مهـرِ پـدر چـون شـد ( محـب )

                                    مـوهبـت بـاشد كـنـي خـدمـت بـه فـرزنـدانِ خـويـش

 

 

« مـقــامِ مـعـلّـم » - استاد محمد باقرمحب زاده

« مـقــامِ مـعـلّـم »

 

بـي تــكـلّـف ، بـي تـوقّــع ، بـي ريــا بـاشد مـعـلّـم

                                           در دلِ ظـلمـت چـو مـصبـاحُ الـهُـدي بـاشد مـعـلّـم

مشعـل آسـا ، پـرتـو افشـان ، شمـع وش در حالِ نقـصـان

                                          بـا سـخـاوت ، بـا كـرامـت ، بـا صـفـا بـاشد مـعـلّـم

در دلِ ظـلـمــت بـتــازد ، كــارِ اهــريـمــن بـســازد

                                          مـدّعـي را گــو بـبـيـن ، بـي ادعّــا بــاشد مـعـلّـم

مي نمـايد چون گـلـستـان در خـزان صـحـنِ دبـسـتـان

                                          شاخه پـرور ، سايه گستـر ، جـان فــدا بـاشد مـعـلّـم

جــوشـشِ عـشـقِ مـعـلّم بـا مـحـصـّل بـيـن و بـر گـو

                                          ديـر پـا ، هـم مسـلـكـي ، زودآشـنــا بـاشد مـعـلّـم

گــر چـه بــالاتــر نـبـاشـد از جـهـالـت هـيـچ دردي

                                          بـر سـرِ بـيـمـارِ خــود دسـتِ شـفــا بـاشد مـعـلّـم

اُطـلُبُ الـعِـلـمِ الـنَّـبي بـي شـك بُـوَد مـصـداقِ شعـرم

                                          رهـــروي در خــطّ پــاكِ انـبـيـــا بــاشد مـعـلّـم

جـــورِ اسـتــادان از آنـجـايـي بِـه از مـهـرِ پـدر شـد

                                         كـز جـفـا دور اسـت و پـا تـا سـر وفــا بـاشد مـعـلّـم

مـشــكـلـي داري اگـــر در راه دانــش اي مـحــصّـل

                                           با مـعـلّم گـو بـدان مـشـكـل گـشــا بـاشد مـعـلّـم

هست تعـليم و تـعـلّـم چـون ( محـب ) نـوعي عبـادت

                                           بـهـره منـد از جـمـله الـطـافِ خـدا بــاشد مـعـلّـم

استاد محمد باقرمحب زاده - « بـراي نـهـضـت سـواد آمـوزي »

« بـراي نـهـضـت سـواد آمـوزي »

 

بــه نــام خـداونـدِ دانـاي  راز                    خــداونــد روزي ده بــي نــيـاز

 

خداونـد گـردنده چـرخِ كـبـود                    خــداونـدِ دنـيـا و بــود و نـبـود

 

خـداونـد اميـد و شـادي و غـم                    خــداونـدِ لـــوح و خـداي قـلـم

 

خدائي كه سطـرِ نـخستِ كتـاب                   بـه اِقـْرَأ نمـايــد نـبي را خـطـاب

 

كه يعني بيـا خواندن آغـاز كـن                     بـه رويـــت درِ عـلـم را بـاز كـن

 

رسـولِ خـدا سيّـدُ المـُرسليـن                    چـو بــشـنـيـد آوازِ روحُ الأمـيـن

 

لبِ لـعلِ جانبخشِ خود باز كـرد                     بـه فرمانِ حق خوانـدن آغـاز كـرد

 

ز احمد كلامي بـود دلـنشـيـن                     برو بهـرِ دانـش وَلـُو تـا بـه چـيـن

 

درودم بـه فـردوسـي پــاكـزاد                    كـه ده قـرن گـيتي نـظيـرش نـزاد

 

بگفتـارِ پـيغمبـرش راه جُسـت                     دل از تيـرگيـهـا بديـن آب شسـت

 

از آن مـردِ دانــاي والا تـبــار                     به شهنامه منقـوش شد ايـن شـعـار

 

 

چنين گـفت پيـغمبرِ راستـگـوي                 ز گـهـواره تـا گـور دانـش بـجـوي

 

به پنـدِ بـزرگـان بيـا گـوش كـن                 سـخـنـهـاي واهـي فـرامـوش كـن

 

چـراغِ ره زنـدگـي دانـش اسـت                 سـر آغازِ پـايـنـدگـي دانـش اسـت

 

چنين گـفت استادِ دانـاي طـوس                  كه بر خـامـة او مـنـم دسـت بـوس

 

« تـوانـا بـُود هـر كـه دانـا بـُود                   ز دانــش دلِ پـيــر بُـرنــا بــُود »

 

بكوش اي عزيـزم كه دانـا شـوي                   كـه دانـا چـو گشـتي تـوانـا شـوي

 

رسي تـا به جائي كه در ايـن سرا                    نـبـيني تـو چـيـزِ دگـر جـز خـدا

 

رسي تا بجـائي كه وجدانِ خويش                    دقيقـانه سنجي به ميـزانِ خـويـش

 

رسي تا بجـائي كه فرزندِ خويـش                    دلارام نــوزادِ دلـبـنــدِ خـويــش

 

رساني به سـرچشمـه هـاي زلال                    بـشوئـي ز قـلبـش تـو رنـگِ مـلال

 

مَبَـر بيتِ شعرِ ( محب ) را ز يـاد                   تو يك لـحـظه غافـل مشـو از سـواد

 

« ايـران تـو عـزيـز و نـازنـيـنـي » - استاد محمد باقرمحب زاده

« ايـران تـو عـزيـز و نـازنـيـنـي »

 

 

ايــران تـو عـزيــز و نـازنـيـنـي                         فــردوسِ بــريـنِ ايـن زميـنـي

 

تـو مـهــدِ يــلانِ نــرّه شـيــري                        تـو خــانــة رسـتــمِ دلـيــري

 

گــهــوارة پـــاكِ آرشـــي تــو                         دانـشـكــدة سيــاوشــي تــو

 

از بــامِ بـلـنــدِ بــرجِ طــوسـت                         بـر گـوش رسـد صـداي كـوسـت

 

اينجـاست كه چـون رسيده چنگيـز                         آن مـردِ شـرور و فـتـنـه انگـيـز

 

بر سينـة خـود همـي زنـد مـشـت                         بـا خشم و غـضب گـزد سرانگشت

 

سـوزد جـگـرش بـه عــرصـة رزم                         بـيـنـد چـو نـبـردِ پـورِ خـوارزم

 

اينـجـاست كـه آرش كـمـانـگـيـر                        از شسـت رهـا چـو مي كنـد تيـر

 

از بـــوم و بـــرِ وطــن گــذردد                         وز دشــت و در و دمــن گــذردد

 

بـر ديـدة دشـمـنـت نـشـيـنــد                        يـا چـهـرة بـرتــري نـبـيـنــد

 

« جـلال الـدّيـن جـوانـمـردِ جـوانـمـرگ » - استاد محمد باقرمحب زاده

« جـلال الـدّيـن جـوانـمـردِ جـوانـمـرگ »

 

ز سـمِّ اسـبـهـاي قـومِ وحـشـي                 سكـوتِ مرزها نـاگـه بـه هم ريـخـت

صـداي ضـجّـة طـفلانِ معـصـوم                 مـيـانِ دود و آتـش درهـم آمـيـخـت

 

ز خـونِ لالـه رنـگِ گـلـعـذاران                 در و ديــوار چـون يـاقـوت مـي شـد

بـراي كـودكــانِ شـيـرخــواره                 دگـر گــهـواره هـا تـابـوت مـي شـد

 

در و ديــوارِ نـيـشـابـورِ ايـران                 ز خـونِ لالـه رويــان لالـه گــون بـود

هــرات و مـرو انـدر دود و آتـش               به هـر كـنـجي روانـه جـوي خـون بـود

 

زنـانِ شيــردل بـا دشنـة تـيـز                سـراسـر سـيـنـه هـا را مـي دريـدنـد

ز تـرسِ ننـگ و از بـيـمِ اسـارت                درونِ كــوه آتــش  مــي پــريــدنـد

 

جلال الدّين جوانمـردِ جوانمـرگ                دمِ شـمـشـيـرِ خـود را تـيـز مـي كـرد

سري شوريده امـّا در سرِ خويـش                هــواي كُـشـتـنِ چـنـگـيـز مـي كـرد

 

بسوي خيمه سلطـان گام برداشت              مـهـيـن بـانــوي ايــران را صـدا كـرد

برون از خيمه خاتون شد خرامـان              ورا شــهـــزادة ايــــران دعـــا كـرد

 

بسـانِ نـوعـروسـان شـاهبـانـو             لـبــاسِ روزِ عـقـدش را بــه بـرداشـت

به روي بـسـتـرِ آغـوشِ گـرمـش            سه ماهه دختري هـمـچون قـمـر داشـت

 

جلال الدّين صدا زد قايق آنجاست            رهـي بــي انــتـهــا در پــيــش داري

ره ننـگ و فـرار البتـّه بـاز اسـت             هـراسـي گــر ز جــانِ خــويـش داري

 

به روي سينـه دستـي بـُرد خاتون              كـه يـعنـي مـُجـري فـرمـانـم اكـنـون

بـراي شـوكـتِ ايــرانِ جــاويـد              مـهـيّــا از پــي قــربــانــم اكـنـون

 

لـبِ نوزاد با گـلـخنده وا گـشـت               نـگـاهـي گــرم بـــر روي پــدر كـرد

جلال الدّين لـبش را بـوسه اي زد                 بـراي آخـريــن بــارش نــظــر كـرد

 

خـروشان موجهـاي سركـشِ سند               به نـاز آغــوشِ خـود وا مـي نـمـودنـد

بـراي خـفـتـنِ خـاتـون و نـوزاد               بـه بستـرگـاه خـود جـا مـي نـمـودنـد

 

سـوارِ زورقـي گـرديـد خـاتــون              نسـيـمـي زلــفِ او را تــاب مــي داد

جلال الـدّين نـظر ميكرد و مي ديد              فـلـك دستـه گـلي بــر آب مــي داد

 

عـروسِ مـلكِ ايـران بـا عـروسك             چو مـاهـيـهـا بــه زيــرِ آب رفـتـنـد

صـداي لاي لاي مـوج بـرخـاسـت             پس از لختي دو لـعبـت خـواب رفـتـنـد

 

درآن تنگِ غروب از چشمِ خورشيد            به زلـفِ موجـهـا خـونـاب مـي ريـخـت

سرشكِ ديـدة سلـطـانِ خـوارزم              به دنـبـالِ مـسـافـر آب مــي ريـخـت

 

به نوكِ تيـغِ خود بر آب بنـوشـت             مــزارِ مـــادّه شـيـرانـسـت ايـنـجـا

سه ماهه ماده شيري زيـر آبـسـت            بدان چـنـگـيـزِ ايــرانـسـت ايـنـجـا

 

ز ردّ جـــاي پــاي شــاهـبـانـو            كفي از خـاكِ ره بـگـرفـت و بــو كــرد

مـزارِ بـي مـزاران را نـظــر كـرد             بـه اشـكِ ديـدگـان آنـگـه وضـو كـرد

 

به تيغـش بـوسه اي داد و خروشيد              دگـر انـدر نيـام اي تيـغ نـنـگ اسـت

پيـامي داد ، آنگـه سـوي چنگـيـز            كه اي وحشي كنون آغـازِ جـنـگ اسـت

 

كمان برداشت از دوشش كمانـدار                  چـو شيـر اندر كمين گـاهي كمين كرد

به هر تيري سري برخاك مـاليـد                    فلك بر ضـربِ شستـش آفـريـن كرد

 

از آن شب لشكـر چنگيز هـرگـز                     به خود يك لحـظه آسايش نمي ديـد

سپاه دشمـن از خـوفِ شبيخـون                    مـجـالـي بـهـرِ آرايـش نـمـي ديـد

 

ز قـعـرِ تيـرگيـهـا در شـبِ تـار                    به در مي جَست هر شب تـكـسـواري

به لبهـا نـامِ ايـران داشت جـاري                   بـه كـف بـگـرفـتـه تـيــغِ آبـداري

 

بسانِ شيرِ نـر سـلطـانِ خـوارزم                     نـشان از لانــة روبــاه مي جـسـت

به دنبالِ سرِ چـنگيـز مي گشـت                      به سوي خـيـمـة او راه مي جـسـت

 

دگـر تا آن شبي كان دستِ خائـن                  سـرِ سـردار بـي لشكـر جــدا كــرد

نديد آرامشي يك لحـظه چنگيـز                  خـدايــا ايـن جنـايـت را چـرا كـرد

 

جوانمرد از شبيـخون بـازگشـتـه                   به هم بنهـاد لـخـتـي ديــدگــان را

كه نـاگه بـرقِ تيـغِ تيـزِ خـائـن                    به خون بنشـانـد سلـطـانِ جـوان را

 

اگـرآنشب نمي شد اين جنـايـت                  دگـر كـس فكـرِ چنـگيـزي نمي كـرد

كسي در مـرزهـاي مـُلكِ ايـران                  خـيـالِ فـتـنـه انـگيـزي نـمي كـرد

استاد محمد باقرمحب زاده- « بـه منـاسبـت هـزارة حـكيـم ابـوالـقـاسـم فـردوسـي »

« بـه منـاسبـت هـزارة حـكيـم ابـوالـقـاسـم فـردوسـي »

 

 

درودم بــه فـــردوسي پــاكـزاد             كـه ده قـرنِ گـيـتي نـظـيـرش نــزاد

 

خداونـدگـارِ سـخــن يــاد بـاد               روانــش بــه خُـلـدِ بـريـن شـاد بـاد

 

چنين گـفت استـادِ والاي طـوس               كـه بــر خـامـة او مـنـم دسـت بـوس

 

« چو ايـران نباشد تـنِ مـن مبـاد              بدين بوم و بـر زنـده يـك تــن مـبـاد »

 

الا اي سـخـن سـنـجِ والاتــبـار              كــه ايــران ز نـامـت كـنـد افـتـخـار

 

دمي لـعلِ لـب را ز هـم بـاز كـن                كـــلامــي تــر و تــازه آغــاز كــن

 

بـرايـم ز ايـرانِ جـاويـد گــوي               ز پــيـكـار و از بـيـم و امـيـد گــوي

 

ز گيـو و ز گـودرز و بـيـژن بـگـو              ز دسـتـان و سـام و تـهـمـتـن بـگـو

 

بـگـو بـهــرم از عـرصـة كـارزار              ز روئيـن تـنـي هـمـچـو اسـفـنـديـار

 

سخن سـر كـن از كـاوة دادخـواه               كــه از فـرقِ ضـحّــاك گـيـرد كــلاه

 

بـرايــم ز بـــازوي آرش بـگـو                 ز دامــانِ پـــاكِ ســيــاوش بــگـو

 

كنون اي به شهـرِ سـخـن نـامـور                كـه بـنـهـاده اي بـر سـرِ خـشـت سـر

 

نگر نكته سنـجـانِ ايـن روزگـار                 درودت نــمـايـنـد يـكــســر نـثـار

 

تو از نـظم ، كاخي بـر افـراختـي                 اسـاس و پـِـيَـش نـيـك پـرداخـتـي

 

چه كـاخي كه سر بر كند بر سپهـر              چه قـصري كه فـانـوسِ آن مـاه و مـهـر

 

تـو دُرّ معـاني هـمـه سُـفـتـه اي              به لـفـظِ گُـهـربـارِ خـود گــفـتــه اي

 

 

« هـرآنـكـس كـه دارد هـُش و رأي و ديــن

پـس از مــرگ ، بــر مــن كـنـد آفـريـن»

 

استاد محمد باقرمحب زاده - « بـه منـاسبـت سـوّميـن كـنـگـرة شـعـرِ عـشـايـر »

« بـه منـاسبـت سـوّميـن كـنـگـرة شـعـرِ عـشـايـر »

 

درودِ مـن بـه تمـامِ عـشـايـرِ ايـران        غيـور مرد و زنـاني كه اهـلِ ايـن خـاكنـد

هنوز هم كه هنوز است اين قبيله و قوم        بسـانِ آينـه شفـّاف و صـاف و دلـپـاكنـد

 

هنوز هم كه هنوز است ايل مي كـوچد         زپـاي چشمـة كـوهـرنـگ مـال مي آيـد

ز عمقِ درّه و دشت و لـكِ بـلنـدِ مُنـار        هـنـــوز زمــزمــة دي بـلال مـي آيـد

 

هنوز شاهدِ پيـوندِ عـاشق و معشـوق         بـلـند قـلـّة گـردن فـرازِ كُـهسـار اسـت

هنـوز دشتِ گـل از لاله ، لاله زار بُـوَد        هـنوز وعـدة عشّـاقِ دشتِ شيمبـار اسـت

 

هنوز هم ني چوپان به خاطرِ گلي گيس        سرودِ عشق به لـب عـاشقانه مي خـوانـد

كنارِ چاله جاي وارگـه هاي دلبرِ خويش        هـنـوز عـاشـقِ زاري تـرانه مي خـوانـد

 

هنوز هم كه هنوزست كوه و دشت و كمر      پُـر از طنينِ دل انـگيـز شعـر و آواز اسـت

هنوز بر لب هـرچشمه سار، تنگِ غروب       صداي قـهـقـهة كبكِ مستِ تـاراز اسـت

 

هنوز نـام اسـد خـان و رزمِ جـاويـدش     نوشته در گـذرِ تنگـة گُـلـُن چيـن اسـت

هنوز سنگِ گذرگه پس از گذشتِ دو قرن     ز خونِ سرخِ زن و مردِ ايـل رنگيـن اسـت

 

به پاي مامِ وطن جان فشانيِ ايـن قـوم       نـوشتـه در جـگـرِ كـوه روي سنـگ بُـوَد

بگو به دشمنِ ايران زمين كه آگـه بـاش      تفنگِ شيرعلي مردان پُـر از فشنـگ بُـوَد

 

هنوز مرغِ دلم پـَركشد به جانـبِ ايـل        هنوز والـه و شيـداي بـختـيـاريهـاسـت

صفـا و قول و قرار و صـداقت و مـردي        در اين قبيله هنوز استوار و پـا برجـاسـت

« پـاسـخ شـعـر آقــاي كـوكــبـي از شـعــراي خـوب ســاوه » - استاد محمد باقرمحب زاده

« پـاسـخ شـعـر آقــاي كـوكــبـي از شـعــراي خـوب ســاوه »

 

 

كـوكـبـيـا مـردِ سـخـنـور تـويـي                   نيك عيـان است كـه بـرتـر تـويـي

 

خـامـه ات افشـانـده شكـر بهـرِ مـا                   دادِ سـخـن داده اي از شـهـرِ مـــا

 

بـا دو سـه نـوبـت كه نـمـودي سفـر                  رازِ دلـش گـفـت به تـو  شوشـتـر ؟

 

حـقّـة در بـسـتـة خـود بـاز كـرد ؟                  رازِ نـهــان را بـه تـو ابـراز كــرد ؟

 

« واي از ايــن پـرده دريـهـــاي او                    گـر كـه تـو را كـرده خـبـر واي او »

 

گـفـت تـو را تسميـة نـامِ خـويش ؟                   گـفـت ز آغـاز و ز انجـامِ خـويـش ؟

 

گـفت كه هوشنـگ كيـاني كي بـود ؟                 گـفت چسان بـود بـنـايـش نـمود ؟

 

داد نشـان سـدّة شـاپـورِ خـويـش ؟                  گـفت سخن پيـشِ تـو ز اندازه بيش ؟

 

كـرد ز خــاك و گـلِ آن افـتـخـار ؟                  گـفـت چسان بسته شد آن روزگـار ؟

 

گـفت كه خاك و گلش از روم هست ؟                   گـفـت كه والـريـن رومـم بـبست ؟

 

قـلعـة مخـروبـه بـدادت نـشـان ؟                      گـفت چه هـا كرده در آن هُرمزان ؟

 

 

گـفـت كه بـر روزِ عـربـهـا چه كـرد ؟                  ثبـت به دفتـرچـة دنيـا چه كـرد ؟

 

« واي از ايــن پــرده دريــهــاي او                    گـر كه تـو را كـرده خـبـر واي او »

 
در بـرِ تـو نـامِ شـبــابـش نـبـرد ؟                    يـا كه اگـر برد ز خجـلـت نـمُـرد ؟

 

هيـچ تو را گـفت كه قبرش كجاست ؟                   يـا چه كسي با سخنـش آشنـاست ؟

 

گـفـت كـه مـلّـا حسـنـي داشتـه ؟                  شـاعـر شيـريـن سخنـي داشتـه ؟

 

گـفت كه در فقـر و فلاكـت بزيست ؟                   در غـمِ او چشم كسي نـاگـريست ؟

 

گـفـت عـلـيّ صـفــري داشـتـم ؟                   چهـچـهـه زن نـغمه گـري داشتم ؟

 

گـفـت چسـان مُـرد و كجـا آرميد ؟                    يـا پـسِ او تـربـتِ او را كي ديـد ؟

 

هيـچ ز گـُرجي به بَـرَت يـاد كـرد ؟                     بـا سـخـنـي روحِ ورا شـاد كـرد ؟

 

گـو كه به نـزديكِ تـو با صد غـرور                      گـفـت ز آوازِ خـوشِ مـهـرپــور ؟

 

گفت كه برجسته چه مضراب داشت ؟                    رعشة سـازش شكـرِ نـاب داشـت ؟

 

گـفـت كه استـاد چرا گشتـه پيـر ؟                   گـفت چرا گشتـه دگـر گوشه گير ؟

 

گـشت مُـقِـر ، گفت در اين روزگار ؟                    اهـلِ هـنـر را نـبــود اعـتـبـار ؟

 

نـي سخـن الـبتّـه نگفـتـه است او                    بـا تـو نكـرده است زمين گـفتـگو

 

بـا دو سـه روزي كه در او مـانده اي                     گـوشه اي ز اصرارِ نهـان خوانده اي

 

حـال كه اصـرارِ نهـان خـوانـده اي                    حـال كـه بـا شعـر در افشـانده اي

 

بـهــرِ خـدا مشـتِ مـرا وا مـكـن                     عـاشـقِ دلسـوختـه رسـوا مكـن

 

مـن نـه پـيِ نـام و نشـان مي روم                      دل چـو رود از پـــيِ آن مـي روم

 

فكـرِ نگـارم بـه سـرم چـون زنـد                     چشمـة چشمـم فـوران خون زنـد

 

استاد محمد باقرمحب زاده - « پـاسخ شعـر نـصيحتـي به پـسرم از محمّـد كـاظـم خـواجه »

« پـاسخ شعـر نـصيحتـي به پـسرم از محمّـد كـاظـم خـواجه »

 

 

آقـاي مـحــب عـزيــزِ جــانـم                      هـم جــانـي و هـم تـن و روانــم

 

گـفتـي تـو نـصيحـتـي به فـرزند                     فــرزنــد بـود يـگــانـه دلبـنـد

 

گـفـتــي تــو ز دورة جــوانــي                     آنگـونـه كـه بـود و هـست و دانـي

 

گـفـتـي تـو ز غـمـزه و جمـالـت                    ز آنـوقـت كـه بـود شـور و حـالـت

 

عشـقـي كـه بـه دورة شبـابسـت                     مــانـنــدِ حـبــابِ روي آبـسـت

 

كـم نـالـه كـن از زمـانِ پـيــري                      اي شـاعـرِ خـوش سخـن نـميـري

 

بـا مـوي سفيـد و قـلـبِ پـاكـت                      گـشتـه هـمـه دوستـان هـلاكـت

 

در قـلبِ تو عشق و شور و فـالست                      پـس مـردنِ چون تـوئي محـالست

 

از حـافـظ و سـعـدي و نـظـامـي                      فـردوسـي و مـولــوي و جــامـي

 

 

 

از عـشـقـي و فـرّخـي و پــرويـن                         ايـرج ز ري ، عـارف هم ز قـزوين

 

صـائـب كـه كـمـي نـمـوده رنـدي                         اشـعـار سـروده سبـكِ هـنـدي

 

از شـاعـر كـهـنـه كـار و نـوكــار                          نيـمـا و بـهـار و شيـخ عـطّــار

 

اينـهـا هـمـه زنـده انـد و جـاويـد                         مـا و تـو چـرا شـويـم نـومـيـد

 

گـر خـلـقِ خـدا فـنــا پـذيـرنـد                         صـد شكـر كـه شاعران نميـرنـد

 

مـن خـواجـه و بـنـدة تـو هـستـم                        شـعـرِ تـو نـمـوده مستِ مستـم

 

هـر كـس كه بخـواند خشتِ خـامت                         اوزان و قـــوافــي و كــلامــت

 

نـاديــده شـود مـريــدِ سـركــار                       چـون مـن كـنــد آرزوي ديــدار

  

استاد محمد باقرمحب زاده - پـاسـخ شعـر نـصيـحـتي بـه پـسـرم از هيـبـت الله سالـم دزفـولـي

« پـاسـخ شعـر نـصيـحـتي بـه پـسـرم از هيـبـت الله سالـم دزفـولـي »

 

آري پـــــدرِ بــــزرگــــوارم               اي در هـمــه حــال جـان نــثـارم

 

اي ســروِ بـلنـد بـاســتــانــي               و اي فــصـلِ بــلــوغِ زنـدگــانــي

 

اي كـرده فــداي مــن جــوانـي                 ايّـــام خــوشــي و شــادمـانــي

 

اكنون به تـو گـوشِ جـان سپـارم                 پـنــدِ تــو نـهـم چــو گـوشـوارم

 

مـن از سـخـنـانِ تـو نـرنـجــم                 گــفـتـارِ تــو را بـه زر بـسنـجــم

 

دانـم كه زمانـه يـارِكـس نيـست                 ايّــام شـبـاب جـز هـوس نـيـسـت

 

آري كــه شـكـوفــة جــوانـي                بــربــاد رود بــه نــاگــهــانــي

 

در چـهرة تو كه هست پـُرچـيـن               بـنـوشـتـه هــزار يــاد ديــريــن

 

يك چيـنِ رخت اگـر كه خـوانـم                اســبِ شــرف از فــلــك دوانــم

 

مـوي تـو سـفـيـد آفـتـابـسـت               روشـنـگـرِ صـفـحـة كــتـابـسـت

 

در چـشـمِ مـن اي عـزيــزِ بـابـا               روي تـو هـميـشـه بــوده زيـــبـا

 

 

گـر جسمِ تـو گشتـه استـخـوانـي                  ايــن نـيـسـت نـشـانِ نــاتـوانـي

 

گـر چشمِ تـو گشتـه تـار و كم نـور                  عمـري زده بـرق چــون مـه و هــور

 

در چـهـرة تـو كـه پــر ز رازسـت                 هــر رازِ تــو قــصّـه اش درازســت

 

روزي كـه مـن آمــدم بـه دنـيــا                  شــاديّ تــو شـد دوبــاره بــر پــا

 

هـر كـهـنــه ز نـو شــود دل آزار                  امــّـا دلِ تــو نــشــد ز مـــن زار

 

اكنون به تو مي دهـم ز جان گـوش                   آن سـان كـه نـگــرددم فــرامـوش

 

تــو پـيـر طـريـقِ زنـدگـانــي                    مـن طـفـلِ صـغـيــرِ نــاتـوانــي

 

تـو بر سـرِ بـام همـچـو خورشيـد                   مـن از تـو گـرفـتـه نــور و امـيــد

 

تــو بــاغِ گـــل بـهــار ديــده                   مـن غـنـچـة سـبـزِ نــو دمـيــده

 

تــو دست كـشيـده اي ز هـر جـا                   مـن تــازه رسـيـده ام بــه دنـيــا

 

تـو بـارِ زمـان كـشيـده بـر دوش                   مـن يـارِ  زمـان گــرفـتـه آغــوش

 

تـو كـشـتـي بـادبــان نــهـــاده                    مـن مــوجِ ضــعــيـفِ بــي اراده

 

تــو داده طــلاق ، عــروسِ دنـيـا                    مـن تـازه خـضـاب بـستـه بـر پـا

 

زان سخـت رهي كـه كـرده اي طـي                    يـك روز مــرا كـشــانــي از پـي

 

آن روز دهــم جــوانـي خــويـش                     كـآيـد گــه آسـيـابِ مـن پـيـش

 

آن روز شـــوم غــريـقِ مــاتــم                    مـبـهـوت شـوم ز غــصّـه و غــم

 

آرم بــه نــظــر شــمـايــلِ تــو                   رفــتـارِ خـوش و فـضـايــلِ تــو

 

بـا مـن بـه زبــانِ بـي زبــانــي                    گـويـــد ز وداعِ نـــاگــهـانــي

 

چـون هـمسـفـرِ گـذشـتـگـانـي                    عــازم بـه ديـارِ خـفـتــگـانــي

 

آنجا كـه رسـي دگــر نـكـوشــي                   كـآنـجـاسـت ولايـتِ خـمـوشــي

 

هشـدارِ تـو را بـه جـان پـذيــرم                   تــا مــرگ رفـيـقِ  بـد نـگـيـرم

 

« نـصـيـحـتـي بـه پـســرم » - استاد محمد باقر محب زاده

« نـصـيـحـتـي بـه پـســرم »

 

هـان اي پـسـرم عـزيـزِ جــانـم                         اي راحــتــي تـــن و روانــــم

اي گـلـبــنِ گـلـشـنِ جـوانــي                         وي تــازه بـهــارِ زنــدگــانــي

اي حــاصــلِ  دورة شـبـــابــم                        دوري كـه غـمـش كـنـد كـبـابـم

بنـمـاي دمـي دو گـوشِ خـود بـاز                       گـويـم سـخـنــانِ زنـدگـي سـاز

شك نيست كـز اين سخـن نـرنجي                        در كـفـة عـقــل اگـر بـسنـجـي

هـشـدار زمـانـه را وفـا نـيـسـت                        ايّـام شبـاب پـا بـه جـا نـيـسـت

هـشــدار كــه دورة جـــوانــي                         نـابـوده و نـيـسـت جــاودانــي

در چهـرة مـن كه پـُر شيـار اسـت                        بنـوشتـه هـزار يــادگــار اسـت

هـشـدار اگـر كـه مـي تــوانــي                        خـطّي ز خـطـوطِ صفـحه خـوانـي

در چـهــرة مـن هــزار راز اســت                       سـر رشتـة ايـن سخـن دراز اسـت

ايـن مـو نـه سفيـدِ آسيـاب اسـت                       يك صفـحـة روشـنِ كـتـاب اسـت

بـاور نـكـنـي كـه روي بـــابـــا                         از روزِ  اول نـبــــوده زيـــــــا

بــاور نـكـنـي كـه در جــوانــي                        بـوده پــدرِ تــو اسـتـخــوانــي

ايـن چهره كه زرد و استخوانيـست                        تـه مـانــدة دورة جـوانـيـســت

ويـن ديده كه هست سخت كم نـور                       يـك روز به غـمـزه بـوده مشـهـور

گويي كه جمالـت از چه زشت است                        ايـن شوخي تـلخِ سرنـوشت اسـت

روزي كـه تــو آمـدي بـه دنـيــا                       دانـست كـه رفـتـنـيـسـت بـابـا

گـفـتم چـو رسيـده نـو بـه بـازار                       پـس كـهـنـه يـقيـن بـود دل آزار

اينـك بنـمـا بـه گـفتـه ام گـوش                       يـك ذرّه از آن مـكـن فــرامـوش

مـن آخـرِ خــطّ زنــدگـــانـــي                  تـــــو اوّلِ دورة جــــوانــــي

مـن بــر لــبِ بــامِ آفـتــابـــي                  تـــو نـورِ اميــدِ مـاهـتــابــي

مـن شـاخـه گـلـي خـزان رسيـده                  تـو غنــچـة شبـنـمـي نــديـده

مـن پـشـت نـمـوده اي بـه دنـيــا                 تـو تـازه گـشـوده چشـمِ بـيـنــا

مـن پـاي كـشيـده بـر لــبِ گــور                 تـو پـاي نـهــاده تــازه در شــور

مـن سيـلـي چـرخ خـورده برگـوش                 تـو روي خـوشـي گـشـوده آغـوش

مــن زورقِ بــادبــــان دريــــده                 تـو مــوجِ غــم و بــلا نــديــده

مـن همـدمِ درد و ضعـف و سـستـي                 تـقـديــمِ تـو بـاد تـنـدرسـتــي

بـابـا شـود هـر چـه نـاتــوانـتــر                  البـتّـه تـو مي شـوي جــوانـتــر

ايـن پيـچ و خمـي كه كـرده ام طي                  يـكـروز مـرا بـيـــايــي از پــي

آنــروز دهــي جــوانـي از دسـت                  اينجـاست كه آسيـا به نـوبه اسـت

روزي كـه نـهـي مـرا بـه تــابـوت                  چون چشمِ تو گشت مـات و مبهـوت

بـنـمــا نــظـري بـه روي ديــوار                 تـصـويـرِ پـدر شـود پــديـــدار

گـويــد بـه زبــانِ بــي زبــانــي                 رفـتـيــــم درود دارِ فـــانـــي

مـا هـمـسفـرِ گـذشـتـگـانـيــم                 هـمگـام ز پـيـش خـفـتـگـانيـم

پـا تـا سـرِ خـود اگــر خـروشــم                  در وادي مـُـردگــان خـمـوشـــم

تـا لـحـظـة مــرگ تـا بـمـيــري                 هـشـدار رفـيــقِ بـد نـگـيـــري

 

«  شـاعــري از يـاســوج » - استاد محمد باقر محب زاده

«  شـاعــري از يـاســوج »

 

 

سـخـن سـرا شـده يـاسيـنـي از شـبِ مـوعـود

                                               نــثــارِ طـبـعِ رســايـش دو صـد سـپـاس و درود

هـمـان شـبـي كـه چـو شـامِ وصــالِ دلـداران

                                               ســحـــر ز پـنـجــرة شــرق ســر بـــر آرَد زود

به بنده امر ، نـه درخـواست شد ز من كـه دو لـب

                                              گـشـايـم از پـي صـحـبـت چنـانـكـه او فــرمـود

حقيقـت آنكه شبي خـوش به من گذشت آنشـب

                                              كـه بـا مـن اهـلِ فـَنـي بـود گـرمِ گـفـت و شـنـود

زبــانِ مــادريــم طـنـز گـفـتــم و ديــدي

                                              غــمِ نـهـفـتـة مـن بــود در ســخـن مـشـهـود ؟

از آن بــه طـنــز در آورده ام سـخـنـهــايـم

                                             كـه رمــزِ طـنــز تـوانـد بـيــان كـنـد مـقـصـود

سـخــن اگــر بــه درازا كـشـيـد حـامـد را

                                            بـه غـيـرِ حـمــد و ثـنـا نيـسـت در بـرِ مـحـمـود

غـمِ زمـانـه چنـان خـيـمـه زد بــه وادي دل

                                            كـــه راه آه دلــــم در گــلـــو بـــود مـسـدود

به تيـره بـخـتـي لـيـل و نـهـار مـي خـنـدم

                                             چــه خـنــده دار بــود خـنـده هــاي غــم آلـود

مخـالـفين هنـر جـمـله خـود هـنـرمـنـدنـد

                                              در ايـن هـنــر كـه نـمـايـنـد هـر هنــر نــابـود

 

 

مـن و تـو گـرچه هنـرمـنـد يـا هـنـرخـواهـيـم

                                               بـه زعـمِ بـي هـنـرانـيـم هــر دومــان مـردود

از اينـكـه پـنـجـة سـازِ كسـي شكـربـيـز اسـت

                                               غــريـقِ بـحــرِ گـنـه خـوانـدش گـنــه آلـود

ســزاسـت بـي هـنــري دم زنــد ز نــامِ هـنـر

                                               كــه ادّعـــاي خــدايـي گـهـي كـنـد نـمـرود

سـخـن ز ارزش بـرجـسـتــه آمـدي بـه مـيـان

                                               همـان كـه بـر سـرِ تــارش نـهـاد بـود و نـبـود

هـنـرشـنـاس هـنـرمـنـد پـيـرِ گـوشه نشيـن

                                                اســيــرِ زمــزمــة تـــار بــا تـمــامِ وجـود

كـنـارِ تـار شـبـي كـنــجِ خـلـوتـي جــان داد

                                                نـبـود فــاصــلـه اي بـيـنِ عـابـد و مـعـبـود

كـسـي ز رفـتــنِ او آه حـســرتـي نـكـشـيـد

                                              كـسي نـخـورد اَســَف غـيـرِ عــدّه اي مـعـدود

كسي به روي گـِلِـش شـاخـه گـل نـثــار نـكـرد

                                                نــه سـوگِ مـرگ بـديـد و نـه شـادي مـولـود

كنـون كه پـنـجـة او طـعـمه هـاي مـورانـسـت

                                                بـه حـالِ او غــم و شـاديّ مــا چـه دارد سـود

چـگـونـه شـرح دهـم جـمـلـه مـاجـراي دلـم

                                               قـسـم بـه حـقّ كـلامـم سـخـن بـود مـحـدود

« جـواب شـعــر آقـاي عـيـسـي سـجـّادي » - استاد محمد باقر محب زاده

« جـواب شـعــر آقـاي عـيـسـي سـجـّادي »

 

 

اگـرچـه كنـونـم  من آشـفـتـه حـال           سرِ سـازشـش نيـست بـا مـن خيـال

 

تـو را خـواهـم از هـر بـلائـي بـه دور           اميد آنكـه بـاشي تـو فـرخنـده فـال

 

دلــم سـوي كـويـت بُـوَد پـر زنــان            عـنــانِ دل انــدر طــريـقِ  وصـال

 

يـقـيـــن دارم اي نــامــور در ادب             سخـنـهـاي  نـغـزت بُـوَد بـي مثـال

 

يــدِ  ايـزدي حــافــظِ جــانِ تــو             سـرِ دشـمـنـــانـت بُـوَد پـايـمـال

 

جهـان بـاد بـر كــامِ تـو روز و شـب            از آنــت بُــوَد شــادي مــاه و سـال

 

دُرِ نـــاب ريـــزد ز اشـعـــارِ تــو            يـكي گـوشه از آن ( محـب ) زد مثـال

 

ـــــــــــــــــــــــــ

 

شـروعِ مـصـارع بـنـه پـيـشِ هـم             شـنـا كـن در آن چـشـمـه هـاي زلال

 

مسـيحـا نـفس بـيـن و اسـتـاددان            تـو عيـسي سـجـّادي خـوش خـصـال

 

                                                                                                           « 5/5/81 »

 

« شـعــري از آقــاي سـجّــادي  » - استاد محمد باقر محب زاده

« شـعــري از آقــاي سـجّــادي  »

 

اديـبِ سـخـن پــرورِ بـا كــمــال                   سـتــايـشــگــرِ ايــزدِ لايـزال

 

تــوانـا بـه انـواعِ اشـعـارِ نــغــز                   اميـرِكـلام اسـت و نيكـو خـصـال

 

دلـيــر و هـنـرمنــد و اهـلِ خِـرَد                   ميان بسته در عـزمِ شعـر و مـقـال

 

حـريـمِ سـخـن را نـگـهبـان بـود                    مبـــادا كـه  روزي پــذيـرد زوال

 

دل از خـلقِ شـوشتـر ربـايد به شعر                 بـه طـنز و به جـدّ و به ديـگـر روال

 

اگــر شـعــرِ او را ز دل بـشـنــوي                  قــرار از دلــت مـيـرود در مـثـال

 

روان طبع و خوش خلق و مردم پسند                 مفرّح جمـال اسـت و درويـش حـال

 

حـلاوت ز شيـريـنـيـش در سـخـن                بـبارد چـو شبنـم بـه بـرگِ نـهـال

 

ز هـر مـصرعي حـرفي از ايـن غـزل                اگـر جـمـع داري بـه سـحـرِ حـلال

 

در اين شعـرِ عيسي به تو شيخ گفـت :              هـر آن نكتـه بودش به طبع و خيـال

 

 

« دزد و قــاضـي » - استاد محمد باقر محب زاده

« دزد و قــاضـي »

 

آن شنيـدم بـاده نـوشي مستِ مست               سـاعتي بـر مسند قـاضـي نـشست

 

خـواست تـا حكـم خـدا جـاري كند                شـايد از قـانـون نـگـهـداري كنـد

 

مـتـهّـم را پـاسـبــان آورده بــود                 جـرمِ او ايـن بـود دزدي كـرده بـود

 

كـرد آن پـرونـده را قـاضـي نـگـاه                 خـواست تـا حكمي دهد بي اشتبـاه

 

پـس به سارق گـفت قـاضي گو تو زود                عـلّـتِ اصـلي ايـن دزدي چـه بـود؟

 

گـفت ديـشب سفـرة ما نـان نداشت               همسـرِ من شيـر در پـستـان نداشت

 

كـودكِ نـوزادِ مـن بـي شـيـر بــود              مـادرش از زنـدگـانـي سـيـر بــود

 

كـفـشِ فـرزنـدِ جـوانـم پـاره بـود              عنـصـري بـي ارزش و بيكـار بــود

 

كـار كـردن بـهـرِ من عـاري نـبـود              ليـك جـائـي بـهـرِ من كـاري نبود

 

هـمسرم از فـقـر نـق نـق مي نـمود              دختـرِ دلبنـدِ مـن دق مـي نـمـود

 

دزد روز امــوالِ مـا را بـرده بـــود              حق ستـان هم حقّ ما را خورده بـود

 

خـانـة تـاريـكِ مـا بـرقي نـداشـت              گـور بـا اين غمكـده فرقي نـداشت

 

قـبـض هـاي آبِ منـزل مـانـده بـود              دختـرم اخطـارهـا را خـوانـده بـود

خـانـة همسـايـه نـوشـانـوش بـود                كـلبـة تـاريـكِ مـا خـامـوش بـود

 

در بسـاط مـا دگــر آهــي نـبــود                 غيـرِ دزدي بـهـرِ مـن راهـي نبـود

 

گـفتـه هـايش را چو قاضي گوش كرد                دست بـرد و جـامِ ديگـر نـوش كرد

 

انـدر آن حـالـت ز جـا بـرخـاستـي                گـفت اينـك مستـي است و راستي

 

گـفـت قـاضي گـرچه كردي اشتبـاه                  ليـك دانـم بي گنـاهـي بـي گنـاه

 

چونـكـه بـر مسند دمي جـا كرده ام                  خـود شـريكِ جرمِ اين پـرونده ام

 

آن شـنـيـدي مــردي از اهــلِ  ولا                  بـرد فـرزنـدش بنـزدِ مـصـطـفي

 

عـرضه بنـمـودي بر آن عـالي نـصب                نـوجوانـم مـي خـورد دائـم رطـب

 

پـس بـه وي فـرمـود ذاتِ مـصطـفي                رو بـه خـانـه اين زمـان فـردا بيـا

 

شد چو فـردا مـصطـفي بگشـوده لب                گـفت فـرزنـدم  مـخور ديگر رطب

 

دانـي از چـــه روز اوّل آن رســـول                پـنـد دادن نـفـرمـودي قــبـول

 

در سكـوت از آن جهـت سر برده بـود               زانكه خود آنروز رطّـب خورده بـود

 

از صــدورِ حــكــمِ تـــو آزرده ام                پيـشِ پـايت بنده رطّـب خورده ام

 

« خـشـتِ خــام » - استاد محمد باقر محب زاده

« خـشـتِ خــام »

 

نكـتـه سنجـي ، نكـته داني تيـزبيـن            خـشتِ خـامي ديـد بـر روي زميـن

 

گـوشِ جان دادي به سوي خشتِ خـام            مي شنيد از خشتِ خاموش اين پيـام

 

روزگـــاري شـهــريــاري بـوده ام             شـهـريـارِ تــاجـداري بـــوده ام

 

هـم غـلامـان صـف كشيـده در كنـار            هـم نديـمـان از يـميـن و از يـسـار

 

حـكـمِ مـن رايـج بُـدي در هر زميـن            چون سليمـان عـالـمـم زيـرِ نـگيـن

 

نـاگـهـان سـوزِ تـبي كـردم ذلـيـل             از اجـل بـرخـاست كـوسِ الـرَّحيـل

 

چون به چنـگـالِ اجـل گشتـم اسيـر             از سريـر افكـنـد گـردونـم بـه زيـر

 

در ميـانِ حـفـره اي بـس تـرسنـاك             پيكـرم پنهـان شد انـدر زيـرِ خـاك

 

ديـده ام پـر شد ز خـاكِ سـردِ گـور            حـمله ور گـرديد بــر من مـار و مـور

 

قـرنهـا مـاندم نهـان در زيـرِ خـاك            جسمـم از آلـودگيـهـا گـشـت پـاك

 

آمـدم بـيـرون از آن خــاكِ سـيـاه           خــاكِ ره گـرديـد جـسـمِ پـادشـاه

 

بــاد آمـد پـيــكـرم را بــار كـرد             جـايـم انـدر قـلّـة كـُهــسـار كـرد

 

 

از قـضـا روزي جـوانـي تـيشـه زن            نـامِ او فـرهـاد ، مـنـصـب كـوهـكـن

 

آمـد و زد تـيـشـه اش را بر سـرم              لــرزشــي افـتــاد انــدر پـيـكـرم

 

ناگـهـان آمد به يـادم كـاين پـسر              دارد انـــدر گــردنــم خــونِ پــدر

 

بـعد از آن كردم سوي گـلشن گـذر            بـر جـمــالِ گـلـرخـان كـردم نـظـر

 

بي خبر اين گـلرخـان در گلستـان             حُـسنِ خود افشـاكنـان بـر ايـن و آن

 

اين يكي بـالـيد بر ابـروي خـويـش            وان يكي بر نـرگـسِ جـادوي خـويـش

 

چون نـظـر بنمـوده ام رفتـارشـان             خنـده ام بـگـرفـت از گـفـتـارشـان

 

گفتـم ايشـان را به صد آه و فـغـان             بــا خـبــر بـاشـيـد از بـادِ خـزان

 

گـلـرخـاني بوده از ايـن پـيـشتـر             ادّعـاي حُـسـنِ ايـشـان بـيـشـتـر

 

جملگي با خـاك هـمبستـر شدنـد             تـوده اي از خاك و خـاكستـر شدنـد

 

الـغرض يك چند قـرني در چـمـن              سـايـة گـلـهــا مـرا بــودي وطـن

 

بعد از آن بيـرون فكندنـدم ز بـاغ              مدّتـي نـگـرفت كـس از مـن سـراغ

 

قـرنـهـا مـانـدم به زيـرِ آفـتـاب            پـخته بي آتـش شدم همـچـون كباب

 

 

چون از آن صحرا دلـم گـرديـد تنـگ         مردي آمد كـوفت بـر فـرقـم كُـلنـگ

 

پيـكـرم زان دشتِ سـوزان بـار كـرد         خـفتـه را از خـوابِ خـود بيـدار كـرد

 

آمــدم هـمـراه او در ايــن ديـــار          تـا ببـيـنم چـون شـود پـايـانِ كــار

 

چــنـد روزي در مـيـانِ اضـطـراب           پـيـكـرم شد غـرقـه انـدر قـعـرِ آب

 

كــودكي آمـد لـگــد زد بـر سـرم           نــرم شــد زيـر لـگـدهـا پـيـكـرم

 

يـادم آمد كـز هـزاران سـالِ پـيـش           دارد انــدر گـردنِ مـن حـقّ خـويـش

 

حــقّ او چـون داده ام بـر ديـگـران          چرخ گـردون گـفـت بر ايـن نـوجـوان

 

سينـه را از عـقـده هـا خـالـي كنـد          جسـمِ سلـطـان را لـگـدمـالـي كنـد

 

اوستـاد آمد لـگـد بـر مـن نـواخـت          از همه اعـضـاي من خشتـي بسـاخـت

 

حـالـيــا امـروز انـدر ايـن مـكـان           در مـيـان كـــوره دادم امــتـحـان

 

« مـرگ بـر خـورشيـد » - استاد محمد باقر محب زاده

« مـرگ بـر خـورشيـد »

 

 

پــســري بــود و مـــادر و پــدري                     

  بـود بـر دوشـشـان غـمـي جـانكـاه

 

پـدر افـتـاده بـُد بـه بـستــرِ مـرگ                       

 دلــش از مــرگِ خـويـشـتـن آگـاه

 

قـطـره اشـكـي چـكيـد از چشـمش                        

كــرد بـر چـهـرة پـسـر چـو نـگـاه

 

بـا اشـاره بـه هـمـسـرش فـهمـانـد                    

    مـي نـشـيـنـي دگــر بـه روزِ سيـاه

 

مـاه امشـب چو چهـره پـنهـان كـرد                       

 ديـدگــان را بـه هـم نــهـم نـاگـاه

 

پـسـرِ كـوچك ايـن خبـر دريـافـت                       

  جـســت بـر بـامِ خــانـه بـا صـد آه

 

كـرد فـريـاد : مـرگ بــر خـورشيـد                       

   دســت كـوبـيــد زنـده بـــادا مـاه

 

 

« چـهـار فـصـلِ  زنـدگـي مـن » - استاد محمد باقر محب زاده

« چـهـار فـصـلِ  زنـدگـي مـن »

 

 

گـر نـبينـم در جهـان رنـگِ نشـاط و شـوق و شـور

گـر دلـم لـبـريـزِ درد و غـم شـود جـاي سـرور

 

گـر چـو غنچـه نـاشكـفتـه خشـك گـردم در بهـار

زنـده زنـده دفـن گـردم در مـيـانِ خـاكِ گــور

 

گـر كـه راه خـويـشـتـن را گـم كنـم انـدر كـويـر

ظـهرِ تـابستـان و آنهـم پـاي لنـگ و چشمِ كـور

 

گـر بـسـانِ تـك درخـتــي بـادِ پـائـيــزي زنـد

وحشيـانـه ، تـازيـانـه ، پيكـرم را لـُخت و عـور

 

گـر زمستـان ، زيـرِ بـرف و بـاد و بـاران و تـگـرگ

لـخت و عريـان ، افكننـدم زيـرِ آبِ سرد و شـور

 

جـملـه آسـاننـد امّـا هـست مشكـل پـيـشِ مـن

خــم نـمـايـم شـانـة خـود را بـه زيـرِ بـارِ زور

 

 

« گـوهـرشـنـاس »  - استاد محمد باقر محب زاده

« گـوهـرشـنـاس »

 

گـذشتـم ز بـازار و ديدم در آنـجـا             گـرفتـه به كـف گـوهـري ، سرشناسي

 

گـهر در كفِ دست و دلشاد و خندان             ببــردش به نـزديكِ گـوهـرشـنـاسي

 

محك زد بر آن گـوهر و گفت بـَه بَـه            كه اين قيمـتي دُر ، غـل و غـش نـدارد

 

چو ثابت عيارست و يكدست و بيغش              هـــراس از دم و دود و آتــش نـدارد

 

دو صد بـار در بـوتـه گـر آب گـردد             عيـارش تـفـاوت نـخـواهـد نـمـودن

 

چو آلايشي نيست او را يـقـيـن دان            ســر افــراز بــاشــد گــَهِ آزمـودن

 

در اين حال طـفـلِ يتيمي از آنـجـا             گـذشـت و نـظـر كـرد آن گـوهـري را

 

به رخسارش از ديده دُرّي روان شـد             كـه بشكـسـت بـازارِ افسـونـگـري را

 

به صاحب گـهر ، گوهري داد گـوهـر             بـگفتـش به چشمم دگـر بي بـها شـد

 

يكي گوهرِ پـاك و بي غـش تر از اين             هـمين لحـظه ديدم ز گنـجي جدا شـد

 

 

« امـتـحـانِ عـشـق »  - استاد محمد باقر محب زاده

« امـتـحـانِ عـشـق »

 

عـاشـقِ صــادقي بـه بسـتـرِ مـرگ             داشـت از هـجـرِ يـار جـان مـي داد

 

مــادرش در كـنــــارِ بـسـتــرِ او                نــالـه را سـر بـه آسـمـان مـي داد

 

گــاه فـرزنــد را صــدا مـي كــرد               گـريـه اش گـر بـه او امـان مـي داد

 

نــوجـوان ديـده داشـت جانـب در              درسـهـايي بـه نـكـتـه دان مـي داد

 

بـر لبـانـش نشستـه خـنـدة مـرگ             گــاه گـاهـي سـري تـكـان مـي داد

 

عاقبت جان سپـرد و هيـچ نـگـفـت              آنـكـه هستـي بـه دلسِتـان مـي داد

 

مــادرش از طـبـيـبِ او پــرسـيـد              نـوجـوانـم دمي كـه جــان مـي داد

 

بــا اشـارات خـويــش گـاه گـهـي             چـيـزهـايـي تـو را نـشـان مـي داد

 

رمز و رازش چـه بـود مـوقـعِ مـرگ              چـه پـيـامـي بـه ديـگـران مـي داد

 

پس طبيبـش به گـريـه پـاسـخ داد              آن زمـانـي كـه سـر تـكـان مـي داد

 

بـا سكـوتـي وسيـع تـر ز سـخـن               داشـت در عشـق امـتـحـان مـي داد

 

« 13/2/73 »