« شـعــري از آقــاي سـجّــادي  »

 

اديـبِ سـخـن پــرورِ بـا كــمــال                   سـتــايـشــگــرِ ايــزدِ لايـزال

 

تــوانـا بـه انـواعِ اشـعـارِ نــغــز                   اميـرِكـلام اسـت و نيكـو خـصـال

 

دلـيــر و هـنـرمنــد و اهـلِ خِـرَد                   ميان بسته در عـزمِ شعـر و مـقـال

 

حـريـمِ سـخـن را نـگـهبـان بـود                    مبـــادا كـه  روزي پــذيـرد زوال

 

دل از خـلقِ شـوشتـر ربـايد به شعر                 بـه طـنز و به جـدّ و به ديـگـر روال

 

اگــر شـعــرِ او را ز دل بـشـنــوي                  قــرار از دلــت مـيـرود در مـثـال

 

روان طبع و خوش خلق و مردم پسند                 مفرّح جمـال اسـت و درويـش حـال

 

حـلاوت ز شيـريـنـيـش در سـخـن                بـبارد چـو شبنـم بـه بـرگِ نـهـال

 

ز هـر مـصرعي حـرفي از ايـن غـزل                اگـر جـمـع داري بـه سـحـرِ حـلال

 

در اين شعـرِ عيسي به تو شيخ گفـت :              هـر آن نكتـه بودش به طبع و خيـال