« بـه منـاسبـت سـوّميـن كـنـگـرة شـعـرِ عـشـايـر »

 

درودِ مـن بـه تمـامِ عـشـايـرِ ايـران        غيـور مرد و زنـاني كه اهـلِ ايـن خـاكنـد

هنوز هم كه هنوز است اين قبيله و قوم        بسـانِ آينـه شفـّاف و صـاف و دلـپـاكنـد

 

هنوز هم كه هنوز است ايل مي كـوچد         زپـاي چشمـة كـوهـرنـگ مـال مي آيـد

ز عمقِ درّه و دشت و لـكِ بـلنـدِ مُنـار        هـنـــوز زمــزمــة دي بـلال مـي آيـد

 

هنوز شاهدِ پيـوندِ عـاشق و معشـوق         بـلـند قـلـّة گـردن فـرازِ كُـهسـار اسـت

هنـوز دشتِ گـل از لاله ، لاله زار بُـوَد        هـنوز وعـدة عشّـاقِ دشتِ شيمبـار اسـت

 

هنوز هم ني چوپان به خاطرِ گلي گيس        سرودِ عشق به لـب عـاشقانه مي خـوانـد

كنارِ چاله جاي وارگـه هاي دلبرِ خويش        هـنـوز عـاشـقِ زاري تـرانه مي خـوانـد

 

هنوز هم كه هنوزست كوه و دشت و كمر      پُـر از طنينِ دل انـگيـز شعـر و آواز اسـت

هنوز بر لب هـرچشمه سار، تنگِ غروب       صداي قـهـقـهة كبكِ مستِ تـاراز اسـت

 

هنوز نـام اسـد خـان و رزمِ جـاويـدش     نوشته در گـذرِ تنگـة گُـلـُن چيـن اسـت

هنوز سنگِ گذرگه پس از گذشتِ دو قرن     ز خونِ سرخِ زن و مردِ ايـل رنگيـن اسـت

 

به پاي مامِ وطن جان فشانيِ ايـن قـوم       نـوشتـه در جـگـرِ كـوه روي سنـگ بُـوَد

بگو به دشمنِ ايران زمين كه آگـه بـاش      تفنگِ شيرعلي مردان پُـر از فشنـگ بُـوَد

 

هنوز مرغِ دلم پـَركشد به جانـبِ ايـل        هنوز والـه و شيـداي بـختـيـاريهـاسـت

صفـا و قول و قرار و صـداقت و مـردي        در اين قبيله هنوز استوار و پـا برجـاسـت