« جـلال الـدّيـن جـوانـمـردِ جـوانـمـرگ »

 

ز سـمِّ اسـبـهـاي قـومِ وحـشـي                 سكـوتِ مرزها نـاگـه بـه هم ريـخـت

صـداي ضـجّـة طـفلانِ معـصـوم                 مـيـانِ دود و آتـش درهـم آمـيـخـت

 

ز خـونِ لالـه رنـگِ گـلـعـذاران                 در و ديــوار چـون يـاقـوت مـي شـد

بـراي كـودكــانِ شـيـرخــواره                 دگـر گــهـواره هـا تـابـوت مـي شـد

 

در و ديــوارِ نـيـشـابـورِ ايـران                 ز خـونِ لالـه رويــان لالـه گــون بـود

هــرات و مـرو انـدر دود و آتـش               به هـر كـنـجي روانـه جـوي خـون بـود

 

زنـانِ شيــردل بـا دشنـة تـيـز                سـراسـر سـيـنـه هـا را مـي دريـدنـد

ز تـرسِ ننـگ و از بـيـمِ اسـارت                درونِ كــوه آتــش  مــي پــريــدنـد

 

جلال الدّين جوانمـردِ جوانمـرگ                دمِ شـمـشـيـرِ خـود را تـيـز مـي كـرد

سري شوريده امـّا در سرِ خويـش                هــواي كُـشـتـنِ چـنـگـيـز مـي كـرد

 

بسوي خيمه سلطـان گام برداشت              مـهـيـن بـانــوي ايــران را صـدا كـرد

برون از خيمه خاتون شد خرامـان              ورا شــهـــزادة ايــــران دعـــا كـرد

 

بسـانِ نـوعـروسـان شـاهبـانـو             لـبــاسِ روزِ عـقـدش را بــه بـرداشـت

به روي بـسـتـرِ آغـوشِ گـرمـش            سه ماهه دختري هـمـچون قـمـر داشـت

 

جلال الدّين صدا زد قايق آنجاست            رهـي بــي انــتـهــا در پــيــش داري

ره ننـگ و فـرار البتـّه بـاز اسـت             هـراسـي گــر ز جــانِ خــويـش داري

 

به روي سينـه دستـي بـُرد خاتون              كـه يـعنـي مـُجـري فـرمـانـم اكـنـون

بـراي شـوكـتِ ايــرانِ جــاويـد              مـهـيّــا از پــي قــربــانــم اكـنـون

 

لـبِ نوزاد با گـلـخنده وا گـشـت               نـگـاهـي گــرم بـــر روي پــدر كـرد

جلال الدّين لـبش را بـوسه اي زد                 بـراي آخـريــن بــارش نــظــر كـرد

 

خـروشان موجهـاي سركـشِ سند               به نـاز آغــوشِ خـود وا مـي نـمـودنـد

بـراي خـفـتـنِ خـاتـون و نـوزاد               بـه بستـرگـاه خـود جـا مـي نـمـودنـد

 

سـوارِ زورقـي گـرديـد خـاتــون              نسـيـمـي زلــفِ او را تــاب مــي داد

جلال الـدّين نـظر ميكرد و مي ديد              فـلـك دستـه گـلي بــر آب مــي داد

 

عـروسِ مـلكِ ايـران بـا عـروسك             چو مـاهـيـهـا بــه زيــرِ آب رفـتـنـد

صـداي لاي لاي مـوج بـرخـاسـت             پس از لختي دو لـعبـت خـواب رفـتـنـد

 

درآن تنگِ غروب از چشمِ خورشيد            به زلـفِ موجـهـا خـونـاب مـي ريـخـت

سرشكِ ديـدة سلـطـانِ خـوارزم              به دنـبـالِ مـسـافـر آب مــي ريـخـت

 

به نوكِ تيـغِ خود بر آب بنـوشـت             مــزارِ مـــادّه شـيـرانـسـت ايـنـجـا

سه ماهه ماده شيري زيـر آبـسـت            بدان چـنـگـيـزِ ايــرانـسـت ايـنـجـا

 

ز ردّ جـــاي پــاي شــاهـبـانـو            كفي از خـاكِ ره بـگـرفـت و بــو كــرد

مـزارِ بـي مـزاران را نـظــر كـرد             بـه اشـكِ ديـدگـان آنـگـه وضـو كـرد

 

به تيغـش بـوسه اي داد و خروشيد              دگـر انـدر نيـام اي تيـغ نـنـگ اسـت

پيـامي داد ، آنگـه سـوي چنگـيـز            كه اي وحشي كنون آغـازِ جـنـگ اسـت

 

كمان برداشت از دوشش كمانـدار                  چـو شيـر اندر كمين گـاهي كمين كرد

به هر تيري سري برخاك مـاليـد                    فلك بر ضـربِ شستـش آفـريـن كرد

 

از آن شب لشكـر چنگيز هـرگـز                     به خود يك لحـظه آسايش نمي ديـد

سپاه دشمـن از خـوفِ شبيخـون                    مـجـالـي بـهـرِ آرايـش نـمـي ديـد

 

ز قـعـرِ تيـرگيـهـا در شـبِ تـار                    به در مي جَست هر شب تـكـسـواري

به لبهـا نـامِ ايـران داشت جـاري                   بـه كـف بـگـرفـتـه تـيــغِ آبـداري

 

بسانِ شيرِ نـر سـلطـانِ خـوارزم                     نـشان از لانــة روبــاه مي جـسـت

به دنبالِ سرِ چـنگيـز مي گشـت                      به سوي خـيـمـة او راه مي جـسـت

 

دگـر تا آن شبي كان دستِ خائـن                  سـرِ سـردار بـي لشكـر جــدا كــرد

نديد آرامشي يك لحـظه چنگيـز                  خـدايــا ايـن جنـايـت را چـرا كـرد

 

جوانمرد از شبيـخون بـازگشـتـه                   به هم بنهـاد لـخـتـي ديــدگــان را

كه نـاگه بـرقِ تيـغِ تيـزِ خـائـن                    به خون بنشـانـد سلـطـانِ جـوان را

 

اگـرآنشب نمي شد اين جنـايـت                  دگـر كـس فكـرِ چنـگيـزي نمي كـرد

كسي در مـرزهـاي مـُلكِ ايـران                  خـيـالِ فـتـنـه انـگيـزي نـمي كـرد