«  نـامـه هـاي بـي جـواب »

 

داشـت مي رفـت و مـن به دنـبـالـش         هـمـچـو خـاري كــه دسـت بـاد بَـرَد

بــوتـة خــار خــشـكِ در ســر راه         خـــواســت آن گـل دگـر ز يـاد بَـرَد

 

داشت مي رفت و زير لـب مي گـفـت           نــامــه هــا بـي جـواب مـي بيـنـي

ديگـر هـرگـز مـرا نـخـواهـي ديـد            ور بـبـيـنـي بـه خـواب مـي بـيـنـي

 

گـفـتي آن مـاهـروي سيـمـيـن بـر          تــا ابــد نـيــسـت بـا مَـنَـش كـاري

آنچنان بـود سنـگـدل كـه نـگـفـت           وقــتِ رفـتــن خــدانــگـــهـداري

 

دل بـلا ديـد و درد و رنـج كـشـيـد            ديــد پــاداشِ هـر چـه خـوبـي كـرد

بختِ بـد بيـن سرشكِ مـژگـان هـم           دردِ مــن ديــد و پــايــكـوبـي كـرد

 

آب پـاكي بـه روي دسـتـم ريـخـت            يــعـنـي از مـن بــشـوي دسـتـت را

دلـنـوازم دلـم شـكـست و نگـفـت            كــي تـلافـي كــنـم شـكـسـتـت را

 

خواستـم نـالـه بـر كـشـم كـه مـرو           بـغـضــم انـدر گــلـو مـجـال نــداد

پيـش رفـتـم كـه دامـنـش گـيـرم            واي بــر مــن كــه او مــجـال نــداد

 

رفت و من مـاندم و غـمي جـانـكـاه            شــادمـانـم بـه يـك نــگـاه نـكـرد

گـفتمش چـاره چيست ؟ گـفت بميـر           واي مــُردم ، وي اشــتــبــاه نـكـرد