تـرجـيـع بنـد « مـجـلـسِ حـال » - استاد محمد باقر محب زاده
تـرجـيـع بنـد
« مـجـلـسِ حـال »
دوش در ميـكـده نـشسـتـم مست قـدحـي بــاده بـودم انـدر دسـت
نــاگـــهــان زاهــدي ز در آمـد بـه دو زانـو كنـارِ مـن بنـشـسـت
بــا تـبـسّـم در او نــظــر كـردم از خجـالـت دو ديـده را بـربـسـت
گـفـتـمـش زاهــدا مـبــارك بـاد همچو من گشته اي تو باده پـرسـت
خواست از مـن طـلب كنـد جـامـي گـفـتـم او را تـأمّـلـي بـايـسـت
بــايـد اوّل رَوي بـه خـدمـت پـيـر ديگر از مسلكـت بشـويـي دسـت
تـوبـه ات گـر قـبـول پـيـر افـتـاد مي تـواني به جمـع مـا پـيـوسـت
اين سخن از زبـان مـن چـو شنـيـد همچـو اسپند شد ، ز جا برجـسـت
بـه ادب شـد روانـه خـدمـت پـيـر دست بر سينه پيـش رو ننشـسـت
نـظــرش كـرده پـيـر بـاده فـروش سخني گفت و كردش از جـان مست
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
پيـر گـفـتـش كه اي ستوده خـصـال وي همـايـونـفـر و بـلنـد اقـبـال
از ضــلالــت بــرون شـدي امــروز آمـدي سـوي چشـمـه هـاي زلال
از گـنـاهــان رفـتـه تــوبـه نـمـا خطّ بطـلان بكـش بـر آن اعـمـال
قــيـل و قــال ار كـنـار بـگـذاري راه يـابي به سـوي مـجـلس حـال
اين مكـان جاي بـاده نوشـان اسـت مِـي پـرسـتـنـد در هـمـه احـوال
همه سرگـرم عيـش و نـوش و سـرور همه مستنـد روز و شب ، مـه و سـال
بـاده نـوشـنـد و راز مـي پـوشـنـد نيست حرفي بـه غيـر حـرف وصـال
بـهـر مسـتـيّ و بــاده نـوشـيـدن رمــضــان را چـه فــرق بـا شـوّال
هـمـه مستـانِ هـوشيـار هسـتـنـد همـه هـُشيـار و مـست و فـرّخ فـال
گـر تـو را ميلِ بـاده نـوشـي هسـت گـوشِ جـان ده بـه ايـن نـوا الـحـال
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق بـه جـانـب سـاقـيسـت
دلــق تـزويـر را بـيـفـكـن دور كــن بـرون از دمــاغ بــادِ غــرور
غرّه بر خويشـتـن مبـاش هـرگـز چـشـم پـوشـي نمـا تـو از زر و زور
ترك كن هـاي و هـوي بـيـجـا را تا ببـيـني صـفـاي شـعـر و شـعـور
عيب رنـدان مكن اگـر كـه تـو را نـَبـُـود ديــدة حـقـيــقـت كـور
گـاه مستيّ شيـخ صنعـان بـيـن گـــاه بــر دار رفــتـنِ مـنـصـور
چون مي ناب صاف و بي غش باش تا كني جلوه همچـو چـشـمـة نـور
نـور شو آنچـنـان كـه مـن دانـم تـا كـنـي از مـيــان ذرّه عـبــور
چشم حق بين گشا كه حق بيـني همچـنـاني كـه ديـده شـد در طـور
گر مهيّـا شـوي رهـت بـاز اسـت سوي مجلس شـوي به شـادي و شـور
ليـك پيـش از ورود گـر نـگـري نقش سردر شده است ايـن منـشـور
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
پيـش از آني كـه لب نـهي بـر جـام بهـر تـطـهيـر شـو سـوي حـمـام
رنــگ تـزويــر را بـشـوي از تــن غم مخور گـر كه ميشـوي بـد نـام
پــاره كــن جــامــة دروغـيـن را وانگه از عشـق كـن بـه تـن احـرام
چـون ملبـّس شدي به تـازه لـبـاس ذرّه ذرّه تـــو مــيــشـــوي آرام
پــردة شـك كـنـار خـواهـد رفـت مـيـشـوي فــارغ از هـمـه اوهـام
شك مكن زانكه ميـرسي به يـقـيـن نيـسـت در پـرده نـكـتـة ابـهـام
رخصت از مِي فـروش چونـكه گـرفت شد به گـرمـابـه بـا شتـابِ تـمـام
غسلِ تـطـهيـر كـرد و شـد طـاهـر گشـت فـارغ ز قيـدِ جـاه و مـقـام
به نـظـر جـلـوه گـر شـدش نـوري كه قـعـودش بـدل شدي به قـيـام
جـسـت از جـا و انــدر آن حـالـت هاتـفي دادش اينچـنيـن پـيـغـام
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
چـون ز خـواب گـران شـدي بيـدار ديـده شـد خـيـره بـر در و ديـوار
جـانـب هـر چـه روي گــردانـيـد چـيـز ديـگــر نـديـد جـز دلـدار
بــر زبـــان لــا الــه الــا هــو اشــكِ شـادي چكيده بـر رخـسار
نـعـره زد نـعـره هـاي مـسـتـانـه مـي دويـدي بـه جــانـب خـمّـار
خــلـق ديـدنـد زاهــدِ دوشـيـن خـرقه افكـنـده ، بسـتـه بـُد زُنّـار
شـاد و خنـدان دوان دوان ميـرفـت خلق بر گـردش از يمـيـن و يـسـار
تـا رسـيدي بـه كـوي بـاده فـروش زد بــر آن خـاك بـوسـة بسـيـار
در بـه رويـش گـشـوده شـد نـاگـه هــاتـــفــي داد مــژدة ديــدار
پشت سر را نـظـر نمـود و بـگـفـت ره نــدارد در ايـن ســرا اغـيــار
گــامِ اوّل نهـاده پـيـش و چـنـيـن بـا بـيـانـي فـصـيـح داده شـعـار
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
يـافـت رخـصـت چـو از بـراي ورود گـشت وارد بـه صـد سـلام و درود
پــرده شـد بـاز و پـرده داران ديـد همه سرمست گرمِ گفـت و شـنـود
لــعـبـتـانـي سـپـنـد در آتــش كرده از بهـرِ دفـعِ چـشـمِ حسـود
آنـطرفتـر نشـستـه مُـغـبـچـه اي پيشِ رويش نهـاده مجـمـر و عـود
پيـرِ خنـدان نشـستـه انـدر صـدر رفتـه اصنـام پـيـش او به سجـود
دسـت افـشـان همه به خمـخـانـه پايكوبـان به نـغـمـه هـاي سـرود
مطـربِ بـزم در كـَفـَش مـضـراب نـغمـه پـردازِ چنـگ بـا دف و رود
تــازه وارد دو ديـدة مـشـتـــاق بستـه بـر آن همـه قيـام و قـعـود
هـاتـفـي ايـن نـواي جــان پـرور خواند و او با دو گوشِ جـان بشنـود
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
مسـت و هـُشـيار گـرمِ راز و نـيـاز درِ رحمـت بـه رويـشـان شـده بـاز
ايـن يــكـي زد فـغـان ز پـردة دل وان دگـر پـنـجـه زد بـه پـردة سـاز
اين يكي سر نهاده بُـد بـه سـجـود وان دگـر سـوي قبلـه بُـد بـه نـمـاز
اين يكـي ايستـاده بـُد خـامـوش وان دگــر ســر نـمــوده بــود آواز
اين يكـي بـر گشـوده بـود آغـوش وان دگــر سـفـرة دلــــش را بــاز
اين يكـي غـرقـه در نـيـازِ تـمـام وان دگــر بـود گـرمِ عـشـوه و نــاز
اين يكي گشـتـه بـا دگـر هـمـدم وان دگــر بـهــرِ او بـُـدي هـمــراز
ايـن يكـي خـامـُش و نـمـي زد دم وان دگــر بـــود بـهــرِ او دمـسـاز
ليك يكـسـر هـمـه در آن حـالـت رو ســوي كـــوي بـنـــده نـــواز
نـاگـهـان پيـر نـعـره اي ســر داد كــرد از نـــاي دل چـنـيـن ابــراز
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
بــزم لـبـريـز از صـفـا گـرديـد كـــامِ اهــل دلان روا گــرديــد
بـاده نـوشان به چشمِ خود ديدنـد نــوري از آسـمــان جـدا گـرديـد
نـــور آمـد فــرود و زد در جـام جـام جـامِ جـهـان نـمـا گـرديـد
پيـشِ چشمـانِ جـملـه اهـلِ دلان جـلــوه گـر روي آشـنـا گـرديـد
در و ديـوارِ سقف و پـرده و صحـن همـگـي جـلـوة خــدا گــرديـد
نـوربــاران تــمـامِ مـيـخــانـه گـوشه گـوشه ، جدا جـدا گـرديـد
هر كـجا پـرده بـود بـر چـيـدنـد هـر دري بـسـتـه بـود وا گـرديـد
بـا هـمـه سـاكـنــان مـيـخـانه در و ديـــوار هـمـصــدا گـرديـد
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
يـار بـنـمـوده پـاره بنـدِ نـقـاب چهـرة دوست شد بـرون ز حجـاب
نه بجـا مـانـده سـاز و سـاز زنـي نه دف و ني نه چنگ و تـار و ربـاب
نه اثـر مانـده بـُد ز مُـغـبـچـه اي نه ز عود و سپنـد و عـطـر و گـلاب
نه پيالـه نه خـُم نـه سـاغـر بـود نه به پيمانـه مـانـده بــادة نــاب
نه صـراحي نه مِـي نـه مينـا بـود نه قـدح ني سبـو نـه جـامِ شـراب
نه بساطـي دگـر كسـي مـي ديـد نه نـشـانـي از آن هـمـه اسـبـاب
پـيــش هـر ديــدة خـرابــاتـي نه خرابـات مـانـده بـُد نـه خـراب
آنچـنـان بـود مـيـكـده گــويـي كـه تكـانـي نــخــورده آب از آب
زيـن مـيـان آمـده سـويـم زاهـد خواست تعبيـر سازمش ايـن خـواب
دست بـر سـر كشيـدمـش آنـگـه بيتِ شعري سـرودمـش بـه جـواب
هـمـه هيـچـنـد و ذاتِ او بـاقـيـسـت
زيـن ميان حق به جـانـب سـاقـيسـت
وبلاگ استاد محمد باقر محب زاده، استاد وشاعرکانون مداحان شوشتر.