« تـضـمـيـنِ غـزلِ حـافـظ » - استاد محمد باقر محب زاده
« تـضـمـيـنِ غـزلِ حـافـظ »
ديـشـب بـه خـواب ديـدم آن شـوخِ دلـربـا را
خـنـديـد و گـفـت ديـگـر بـيـنـي بـه خـواب مـا را
گـــفـتـم بـيـا و بـشـنـو پـيـغـامِ آشـنـا را
دل مـــي رود ز دســتــم ، صــاحــبدلان خــدا را
دردا كـــه رازِ پـنـهـان خـواهـد شـد آشـكـارا
در موجِ امتـحـانـيـم اي بـادِ شـُرطـه بـرخـيـز
دلــخـوش بـه بـادبـانـيـم اي بـادِ شـُرطـه بـرخـيـز
بر لـب رسيده جانيـم اي بـادِ شـُرطـه بـرخـيـز
كشتـي شـكـسـتـگـانـيـم اي بـادِ شـُرطـه بـرخـيـز
بـــاشـد كـه بـاز بـيـنـيـم ديــدارِ آشـنــا را
جانـا ز كـوي وصلـت مـا را مـكـن تـو بـيـرون
راضـي مـشـو كـه عـاشــق گـردد ز هـجـر دلـخـون
ديدي كه در فراقِ لـيـلي ، چـه كــرد مـجنـون
ده روزه مــهــرِ گــردون افـسـانـه هسـت و افـسـون
نـيـكـي بـه جـاي يـاران فـرصـت شـمـار يـارا
مـعشــوق گـر تـوانـد از عـاشـقـان تـغـافـل
عــاشــق نـمـي تــوانـد پـنـهــان كـنـد تـمـايـل
بـلـبــل كـجـا تـوانـد گـيـرد قـرار بـي گـل
در حـلـقـة گــل و مــُل خـوش خـوانـد دوش بـلـبـل
هـاتَ الْـصَّـَبُـوحُ هـُـبُّـوا يـا ايُّـهَـا الـسَّـكـارا
در كــوي وصـلِ جـانـان عـاشـق كنـد اقـامـت
بـــاكـــي بــه دل نـــدارد از طــعــنـه و مـلامـت
معشـوق را چه خوشتـر بـر عـاشـقـان كـرامـت
اي صــاحــبِ كــرامــت ، شــكــرانــة ســلامــت
روزي تـفــقّــدي كــن درويـــشِ بـيــنــوا را
هـر اهـلِ دل كه ديديـم ، درگيـرِ اين دو حرف است
دلــهــاي مــهــرورزان زنـجـيـرِ ايـن دو حـرف اسـت
عيش و سرورِ كونيـن تـعبيـرِ ايـن دو حـرف اسـت
آســايــشِ دو گـيـتـي تـفـسـيـرِ ايـن دو حـرف اسـت
بـا دوسـتــان مــروّت بــا دشـمـنـــان مـــدارا
از چنـد و چـونِ گـيـتـي مـا را خـبـر نـدادنــد
بـــر مـــا در ايــن كـشــاكــش الاّ ضـــرر نــدادنـد
آه و فــغــانِ مــا را در كــس اثــر نــدادنــد
در كـــوي نـيــكــنــامــي مـــا را گـــذر نــدادنـد
گـر خـود نـمـي پـسـنـدي تـغـيـيـر ده قـضـا را
كـس را خـبـر نـدادنـد هـرگـز ز سـرّ هـسـتـي
پــس قــدردانِ هـسـتـي مـي بـاش تـا كـه هـسـتـي
دوري نمـا به عـمـرت از كِـبـر و خـود پـرسـتـي
هـنـگـامِ تـنـگـدسـتـي در عـيـش كــوش و مـسـتـي
كـايـن كيـمـيـاي هسـتـي قـارون كـنـد گــدا را
در سيـنـه آتـشِ عـشـق آنـگـه كـه بـر فـروزد
چـيـزي بـه جــا نـمـانـد كــز خـُشـك و تــَـر بـسـوزد
مشكـل كـه چـاكِ دل را دلـبـر بـه هـم بـدوزد
سـركــش مـشـو كـه چـون شـمـع از غـيـرتـت بـسـوزد
دلـبـر كـه در كـفِ او مــوم اسـت سـنـگِ خــارا
ارديـبـهـشـت و خـرداد رنـگِ دي اسـت بـنـگـر
بـلبـل نـواي غــم خـوانــد ، حــق بــا وي اسـت بـنــگـر
بـر بـاد رفتـه ديـگـر ، تـخـتِ كـي اسـت بـنـگـر
آئــيــنــة ســكــنـدر جــــامِ مــِـي اســت بــنــگـر
تــا بــر تـو عــرضـه دارنـد احـوالِ مـُـلــكِ دارا
پــيـوسـتـه خـوبــرويــان آرامِ جــانِ عـمـرنـد
آرامِ جـــــان نـــه تـــنــهـــا روح و روانِ عـــمــرنــد
جـاويـد حسـنشـان بــاد چون قـدردانِ عـمـرنـد
خــوبــانِ پــارســي گــو بـخـشـنــدگــانِ عــمــرنــد
ســـاقــي بــشـارتـي ده رنـــدانِ پــارســا را
در گـيـر و دارِ هـستـي عــاشـق دمـي نـيـاسـود
بـر عـيــن و شـيــن و قــافـش ، حـرفِ دگــر نــيــفــزود
بـر زن ( محـب ) صـلائي پـيـرت مـگـر نـفـرمـود :
حـافـظ بـه خـود نـپــوشـيــد ايــن خــرقــة مـِـي آلــود
اي شــيــخِ پـــاك دامــن مـــعــذور دار مــا را
وبلاگ استاد محمد باقر محب زاده، استاد وشاعرکانون مداحان شوشتر.